Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Θρησκευτικά και σοκολάτα: Μια ιερή και γλυκιά συμμαχία





Φανταστείτε σε ένα παράλληλο σύμπαν να μπαίνει στην τάξη ο θεολόγος και να λέει «βγάλτε την κασετίνα με τα σοκολατάκια» ή «ανοίξτε τη σοκολάτα σας»…. (και οι μαθητές να λένε «πάλι σοκολάτα»;;;)
Από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς (εκπαιδευτική, παιδαγωγική, συνδικαλιστική, θεολογική…) συνήθως ανήκουμε σε πολλά σύμπαντα: παράλληλα και τεμνόμενα. Τι καλύτερο λοιπόν από το να αξιοποιήσουμε την «εμπειρία» μας αυτή;
Περιδιαβαίνοντας μια βραδιά και για άλλη μια φορά τον θαυμαστό κόσμο του facebook, είδα ότι μία συνάδελφος από Βόρειο Ελλάδα ανέβαζε φωτογραφίες από σοκολιχουδιές. (Η συγκεκριμένη θεολόγος το έχει ξανακάνει, κύριε εισαγγελέα…). Μού ήρθε στο μυαλό ένα παλαιό παιγνίδι από τα μαθητικά μου χρόνια στα Κατηχητικά. Με ελαφρές παραλλαγές γεννήθηκε το «Θρησκευτικά και σοκολάτα»…

Οδηγίες προς θεολόγους καθηγητές:
Προσέξτε πώς έχουν τα πράγματα. Μπαίνετε στην τάξη (ή σε άλλο κατάλληλο χώρο) με ένα κουτί παπουτσιών. Προφανώς, οι μαθητές απορούν. Το καλύτερο σχόλιο που θα ακούσετε είναι: «Κύριε (κυρία), σας έδωσε τα παπούτσια στο χέρι»; Δεν δίνετε σημασία και ακουμπάτε το κουτί πάνω στην έδρα. Το ανοίγετε και από μέσα βγάζετε μια πετσέτα κουζίνας, ένα μαχαίρι και ένα πιρούνι. Στρώνετε την πετσέτα μπροστά από το κουτί και βάζετε το μαχαιροπίρουνο στα δύο άκρα της.
Ρίχνετε ένα σαρδόνιο χαμόγελο (το χρωστάτε για το προηγούμενο σχόλιο…) και λέτε:
«Μέσα στο κουτί υπάρχει μία σοκολάτα»!!
Σιγή, έκσταση, δέος….
«Είναι δική σας».
Γουρλωμένα μάτια, ταχυκαρδίες…
«Αλλά….»
Ταχυκαρδίες χ2 speed
«Με τη σειρά θα απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις». (Ή θα κάνουν κάποιες δραστηριότητες ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα με το υλικό και το ύφος του μαθήματός σας). «Όποιος απαντά σωστά ή πετυχαίνει τους στόχους ή ολοκληρώνει τη δραστηριότητα κ.λ.π., έρχεται εδώ και αποκλειστικά με το μαχαιροπίρουνο ανοίγει το κουτί, ακουμπά τη σοκολάτα πάνω στην πετσέτα, την ξετυλίγει και αρχίζει να κόβει, να πιρουνίζει και φυσικά …να τρώει».
Κι όλα αυτά μέχρι να έρθει ο επόμενος που θα εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που θα ορίσετε. Φανταστείτε πόσοι θα κάνουν όλη την προεργασία για να έρθει ο επόμενος να βρει το κομμάτι έτοιμο. Φανταστείτε πόσα κομμάτια θα εκφενδονιστούν. Φανταστείτε τον ενθουσιασμό των μαθητών και πόσο «γλυκό» θα είναι αυτό το μάθημα. Αρκεί να το οργανώσουμε καλά….

Υ.Γ. 1: Νομίζω ότι με ενημέρωση των μαθητών εκ των προτέρων πετυχαίνει περισσότερο και έχει μεγαλύτερα παιδαγωγικά οφέλη.
Υ.Γ. 2: Αγοράστε μια μεγάλη σοκολάτα. Τόσα παιδιά έχετε να θρέψετε. Δεν θέλω τσιγκουνιές…
Υ.Γ. 3: Ένας «κακός» καθηγητής θα βάλει από πριν τη σοκολάτα στο ψυγείο. Προσωπικά, αξιοποιώ ελαφρώς και την κατάψυξη….


Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Κουκλοσκιοθεολογώντας …για τα Χριστούγεννα



Τι είναι τα Χριστούγεννα; Απλά μια ευκαιρία για χαλάρωση, βόλτες, ψώνια και φαγητό; Ή είναι και μια γιορτή με περιεχόμενο και νόημα;

«Χριστούγεννα εδώ….,
                    Χριστούγεννα εκεί….,  
                              Πού είναι τα Χριστούγεννα;»

Ένα αθώο αρνάκι βγαίνει κατά λάθος από το μαντρί. Περιπλανιέται και σκέφτεται μέχρι που συναντά ξαφνικά ένα λύκο διαφορετικό από τους άλλους, καθώς έχει θεολογικές ανησυχίες και υπαρξιακά ερωτήματα… Η συνέχεια επί της σκηνής.
Θα γίνουν διάφορες παραστάσεις. Το πρόγραμμα θα ανακοινωθεί προσεχώς.
Ως Κουκλοσκιοθεολογία συμμετέχουμε στην αξιέπαινη και συγκινητική πρωτοβουλία του Ομίλου Εθελοντισμού του 1ου Πειραματικού ΓΕΛ Θεσσαλονίκης "Μαθητές εν Δράσει" με τίτλο "Όλοι μαζί για τη Μυρτώ". https://www.facebook.com/groups/1804656836443739/?multi_permalinks=1821659698076786&ref=notif&notif_t=group_highlights&notif_id=1480273642226903. Είναι μία προσπάθεια για να μπορέσει η Μυρτώ να επιστρέψει στο σπίτι της. Γι’ αυτό το λόγο, σε κάθε παράστασή μας θα υπάρχει ένα κουτί ώστε – διακριτικά και εθελοντικά – να συγκεντρωθούν κάποια χρήματα που θα κατατεθούν σε λογαριασμό για τη Μυρτώ.


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων


Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά».
Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης.
Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «όποιος έχει το θράσος και τα μέσα κλείνει το δρόμο και κατεβάζει το γενικό διακόπτη του ρεύματος χωρίς ίχνος ντροπής ή κάποιας επίπτωσης» είναι από τα πρώτα που παπαγαλίζουν οι μαθητές μας.
Προσωπικά, ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι ντροπή και θυμό για το «δικαίωμα» των καταλήψεων.
- Θυμό που ξεκινώ να πάω στο σχολείο μου για μάθημα και γίνομαι άθελά μου μέρος μιας φαρσοκωμωδίας, καθώς δυο τρεις (συνήθως οι πλέον αδιάφοροι…) ήρθαν δέκα λεπτά νωρίτερα και με μια αλυσίδα έκλεισαν τις πόρτες «για το καλό της παιδείας».
- Θυμό που οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους μαθητές δεν ξέρουν, δεν είδαν, αν και αρκετοί από αυτούς ήρθαν στο σχολείο χωρίς τσάντες και έχουν ήδη κανονίσει πού θα πιούνε το πρωινό τους καφεδάκι.
- Θυμό που οι γονείς (αν και εκ του νόμου υπεύθυνοι για τα ανήλικα παιδιά τους) είναι απόντες ή κάνουν επιτόπου μεταβολή με τα (συνήθως) μελετηρά παιδιά τους για να μη χάνουν χρόνο, καθώς θα πρέπει να διαβάσουν με άνεση για το απογευματινό φροντιστήριο.
- Θυμό που, αν γίνει ψηφοφορία για την κατάληψη (συνήθως καταλήγει σε παρωδία), γίνεται αφού έχει ήδη κλείσει το σχολείο και σε αιτήματα με τα οποία συχνά γελάνε κι αυτοί που τα γράφουν.
- Ντροπή που παντού ψιθυρίζεται (συχνά λέγεται και φανερά) ότι η κατάληψη γίνεται για να χαθεί το μάθημα, αφού η αγωνιστικότητα και ο ζήλος για τον «ιερό αγώνα» υπέρ της παιδείας εξατμίζεται σε πέντε λεπτά, αφού πρώτα έχουν «τσεκάρει» οι υπεύθυνοι της φαρσοκωμωδίας ότι έχει φύγει και ο τελευταίος καθηγητής που περίμενε - ωσεί ηλίθιος - έξω από μια αλυσοδεμένη πόρτα.
- Ντροπή που οι μαθητές το τραβάνε μέχρι το σημείο που δεν θίγονται άλλα κεκτημένα, όπως η ιερή αγελάδα που ακούει στο όνομα «πενθήμερη εκδρομή της Γ΄ Λυκείου». Αν ανάψει κανένα προειδοποιητικό σημάδι, ξαφνικά τα προβλήματα λύνονται, το χαρτάκι με τα αιτήματα τσαλακώνεται και πετάγεται στον κάδο και όλα «μέλι γάλα»….
- Ντροπή που καλλιεργείται μέσα στο σχολείο η νοοτροπία των αυριανών μπαχαλάκηδων.
- Ντροπή που με αυτό τον τρόπο ευτελίζεται ο ρόλος των μαθητών, ο θεσμός των μαθητικών συμβουλίων και η αξία των μαθητικών αγώνων.
- Ντροπή που έγραψα αυτό το άρθρο, καθώς υπό καθεστώς στοιχειώδους λογικής και αγάπης για τη μόρφωση και το σχολείο, αυτά θα έπρεπε να ακούγονται ως ερχόμενα από ένα παράλληλο σύμπαν…
        Ευθύνη έχουμε όλοι μας. Μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Ο κλόουν είναι πάντα μόνος…



          Είσαι ο ευχάριστος τύπος της παρέας. Κάνεις τους άλλους να ξεκαρδίζονται. Αλήθεια είναι, έχεις πηγαίο και καλό χιούμορ. Επιδιώκουν τη συντροφιά σου, γιατί περνάνε καλά. Ενδόμυχα, ίσως και να σε ζηλεύουν κιόλας. Με την καλή έννοια - αυτή του θαυμασμού. Δείχνεις ότι δεν έχεις μεγάλα προβλήματα και μάλλον έχεις λύσει και τα μικρά. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα ήσουν τόσο άνετος, τόσο αστείος, τόσο κοινωνικός….
          Έρχεται όμως πάντα αυτή η στιγμή. Που η παράσταση τελειώνει, που τα φώτα σβήνουν. Τότε που φεύγεις από τη σκηνή, τότε που ξεβάφεις τα χρώματα. Τότε που δεν είναι κανείς εκεί για να δει την αλλαγή σου.
          Με την πικρή γεύση της θλίψης στην ψυχή.
          Με την αλησμόνητη αίσθηση της προδοσίας στη μνήμη.
         Με τη μοναξιά σου να ξαναβλέπετε σαν σε ταινία τα γέλια, τα πειράγματα και τα δρώμενα πριν από λίγο.
          Με ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη για τον πειστικό ρόλο.
          Με τη βεβαιότητα ότι τελικά κανείς δεν μπορεί να σε ξεκλειδώσει.
          Τελικά, ο κλόουν είναι πάντα μόνος…

Υ.Γ.: Για κάτι αγαπημένες ψυχές εκεί έξω…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Κουκλοσκιοθεολογία



Εδώ και τρία χρόνια στο Λύκειο Γαζίου, γίνεται μία προσπάθεια για «πάντρεμα» του μαθήματος των Θρησκευτικών με μορφές τέχνης. Στη σχολική χρονιά 2013-2014 δημιουργήθηκε ένα θέατρο σκιών στα πλαίσια ερευνητικής εργασίας (project) με σχετικό θέμα. Για περισσότερα, δείτε εδώ: http://theologosnaf.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html.
Την περσινή χρονιά, υλοποιήθηκε ένα πρόγραμμα με τίτλο «Η τέχνη κατά του φανατισμού», όπου δόθηκε έμφαση κυρίως στον κινηματογράφο.

Φέτος, είπαμε να διευρύνουμε τους ορίζοντες και να «παντρέψουμε» τρία μαζί(!!!): Το κουκλοθέατρο, το θέατρο σκιών και τα Θρησκευτικά. Μια ομάδα μαθητών με όρεξη, μεράκι και ταλέντο με τη βοήθεια δύο ατάλαντων και ελαφρώς ανισόρροπων εκπαιδευτικών (Τσουτσουδάκης, Ασημακόπουλος) ξεκινούν δυναμικά την «Κουκλοσκιοθεολογία»….  

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Η ομιλία μου για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2016)



Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ώρα 3 το πρωί. Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι χτυπάει την πόρτα του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά. Του επιδίδει τελεσίγραφο της ιταλικής κυβέρνησης στο οποίο οι Ιταλοί ζητούν να περάσουν ελεύθερα από την Ελλάδα. Ο Μεταξάς απαντά στα γαλλικά. «Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο». Μετά από περίπου δύο ώρες, ο Ιταλικός στρατός επιτίθεται από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Στις 11 το πρωί ο ηγέτης της Ιταλίας Μουσολίνι συναντά τον Αδόλφο Χίτλερ στη Φλωρεντία. Ο Μουσολίνι αρχίζει να μιλά με τη φράση «Φύρερ, προελαύνουμε…». Υπολόγιζε ότι σε λίγες ημέρες θα έπινε τον καφέ του κάτω από την Ακρόπολη στην Αθήνα. Πού να ήξερε ο κακομοίρης τι τον περίμενε.
Η Ιστορία γράφεται με τις μικρές καθημερινές ιστορίες του καθενός μας. Το πρωί της 28ης ο κόσμος ξυπνά με τις σειρήνες και τα πολεμικά ανακοινωθέντα από το ραδιόφωνο. Κάποιοι ίσως αδιαφόρησαν, κάποιοι έψαχναν πώς θα βολευτούν και με τη νέα κατάσταση. Οι περισσότεροι όμως έτρεχαν να καταταγούν. «Με το χαμόγελο στα χείλη πάνε οι φαντάροι μας μπροστά», όπως λέει και το τραγούδι. Έτσι γράφτηκε το ΟΧΙ. Από τους εθελοντές και τους στρατιώτες. Εκεί γράφτηκε το ΟΧΙ. Στο μέτωπο, στα σύνορα. Δεν ήταν μια ακόμη λεξούλα που την πήρε ο άνεμος.
Μία κακή ιδέα, δυο - τρεις ισχυροί του κόσμου τούτου, ένας χείμαρρος συμφερόντων και η άβουλη μάζα να πλέει στη θάλασσα της προπαγάνδας. Κάπως έτσι γεννήθηκαν ο φασισμός και ο ναζισμός που αιματοκύλισαν την - κατά τα άλλα - πολιτισμένη Ευρώπη. Απείλησαν μάλιστα να κυριαρχήσουν για πάντα και ολοκληρωτικά, εάν δεν υπήρχαν μια χούφτα τρελοί να πουν "ΟΧΙ".
Και γιατί να πεις όχι; Λογικά, δεν στέκει. Αυτοί έχουν την εξουσία, αυτοί έχουν τη στρατιωτική υπεροχή, αυτοί έχουν τη δύναμη. Υποτάσσεσαι και περνάς κι εσύ καλά. Και έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο.
Η προέλαση που φανταζόταν ο Μουσολίνι κατέληξε σε καθήλωση στο μέτωπο και σε οπισθοχώρηση. Μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου οι Ιταλοί έκαναν συνεχώς επιθέσεις. Όμως δεν τα κατάφεραν να σπάσουν τις ελληνικές γραμμές. Ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε αντεπίθεση που τον έφερε ελευθερωτή στις πόλεις της Αλβανίας όπου ζούσαν Έλληνες: Στην Κορυτσά, στους Αγίους Σαράντα, στην Πρεμετή, στο Αργυρόκαστρο. Ο μικρός στρατός που ο Μουσολίνι λογάριαζε για εύκολο αντίπαλο όχι μόνο άντεξε, αλλά κυνηγούσε τους Ιταλούς και μέσα στην Αλβανία.
Ο βαρύς χειμώνας, η παγωνιά και το χιόνι που σκέπαζε τα βουνά της Πίνδου ταλαιπωρούσε αφάνταστα τους στρατιώτες των δύο αντιπάλων. Τα κρυοπαγήματα σε ημερήσια διάταξη και οι θάνατοι από το κρύο πολύ συχνοί. Παρ’ όλες τις κακουχίες, οι Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν ηρωϊκά και κατάφεραν το θαύμα.
Την άνοιξη του 1941 οι Ιταλοί προσπάθησαν πάλι να επιτεθούν. Το αποτέλεσμα ήταν πάλι το ίδιο: Αποτυχία. Τη λύση έδωσαν οι σύμμαχοι της Ιταλίας, Γερμανοί. Στις 6 Απριλίου 1941 επιτέθηκαν στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Για να ακολουθήσει σε ενάμιση μήνα η μοναδική στα πολεμικά γεγονότα Μάχη της Κρήτης που σήμανε την αρχή του τέλους για την παντοδυναμία της Γερμανίας.
Ας φανταστούμε όλοι μας πώς και πόσο θα δοκιμάστηκε αυτή η απόφαση του ΟΧΙ. 219 ημέρες αντιστάθηκε ηρωικά η Ελλάδα στα στρατεύματα εισβολής, πριν αυτά σηκώσουν τη ναζιστική σβάστικα και στη δική μας επικράτεια. Συγκριτικά,
          - η Γαλλία, που ήταν υπερδύναμη της εποχής άντεξε 43 ημέρες,
          - η Πολωνία αντιστάθηκε 30,
          - η Ολλανδία 14 ημέρες,
- ενώ η Δανία 3 ώρες.
Συνήθως, περιορίζουμε το πνεύμα του έπους του '40 και την επέτειο σε μία ημέρα. Και για να ακριβολογούμε, σε ένα πρωινό. Εάν σας πω να γιορτάσουμε και την επέτειο της 28ης Νοεμβρίου θα με περάσετε για τρελό. Αυτοί όμως που ξεχύθηκαν στους δρόμους την ημέρα του Όχι και κατατάσσονταν σαν να πηγαίνουν σε πανηγύρι ήταν εκεί ακόμη, στο μέτωπο. Με τη βροχή και το κρύο. Με τη λάσπη και τις ψείρες. Και το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο και όλο το χειμώνα. Τουλάχιστον, απλά ας το καταλάβουμε, ας το συναισθανθούμε. Για όσο μπορεί και αντέχει ο καθένας μας, ας περιεργαστεί την τέχνη του ανέφικτου. Ας προσκυνήσει την τρέλα της ελευθερίας.
Τα πρόσωπα του 1940 δεν είναι οι κατασκευασμένοι ήρωες της χρυσόσκονης. Δεν είναι από  τη γενιά του δήθεν, που είναι υπεύθυνη για τη νέα γενιά του «ε, και;». Οι ήρωες του ’40 δεν είναι λαμπεροί, γιατί είναι λασπωμένοι. Δεν είναι διάσημοι, γιατί αρκετοί από αυτούς πέθαναν άγνωστοι μέσα σε χαράδρες και πάνω στα βουνά της Αλβανίας. Δεν είναι ψηλοί, γιατί αρκετοί από αυτούς ακρωτηριάστηκαν στα πόδια από τα κρυοπαγήματα. Δεν είναι όμορφοι, γιατί αρκετοί από αυτούς σημαδεύτηκαν από τις κακουχίες.
Είναι ήρωες, γιατί εκεί στις ατέλειωτες μέρες και νύχτες της αντίστασης, αγκαλιά με το τουφέκι, χαμογελούσαν συχνά στο θάνατο. Θέλει διάρκεια λοιπόν η τέχνη του ανέφικτου, θέλει αίμα ο τροχός που γυρίζει τον ήλιο.
          Την ίδια ημέρα, η Εκκλησία γιορτάζει την εορτή της Αγίας Σκέπης. Η εικόνα δείχνει την Παναγία με ανοικτή αγκαλιά πάνω από ένα σύννεφο και το απολυτίκιο αναφέρει τη φράση «σκέπεις τον λαόν Σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής». Κάποια στιγμή όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υποτάσσεται η θρησκευτική εορτή στην εθνική επέτειο, αλλά ταιριάζει η εθνική επέτειος με το νόημα της θρησκευτικής εορτής. Δηλαδή, ακριβώς επειδή ο αγώνας των Ελλήνων είναι αγώνας για την ελευθερία και από αγάπη στα ιδανικά, σκέπει η Παναγία. Σε αντίθετη περίπτωση, η αγκαλιά της θα κοιτούσε αλλού. Ο Θεός δεν είναι εθνικιστής. Είναι μόνο Αγάπη και Ελευθερία.
          




Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…



Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Αυτό ανακοίνωσε πρόσφατα η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Για όσους γνωρίζουν, η ανακοίνωση αυτή αναφέρεται στην υλοποίηση των νέων προγραμμάτων σπουδών που είχαν δρομολογηθεί επί υπουργίας της κυρίας Διαμαντοπούλου.
Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε…
- Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated, φέρνοντας μάλιστα και κουβάδες με το νερό που ανακάλυψαν στο φεγγάρι.
- Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών».
- Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμε με τους χριστιανοταλιμπάν. Μπράβο στο Φίλη που τους καταργεί». Η περίπτωσή τους θα ήταν ενδιαφέρον θέμα διδακτορικής διατριβής στην Ψυχιατρική. Δυστυχώς όμως, συχνά μονοπωλούν και προβάλλονται.
- Όλοι μεταξύ μας συμφωνούμε για τα ελλιπή και προβληματικά βιβλία και για την ανάγκη αναμόρφωσης και βελτίωσης του μαθήματος. Στην ερώτηση «τι προτείνεις, συνάδελφε;» βγάζουμε συχνά το ραγιά που κρύβουμε μέσα μας: «δεν ξέρω… μια απλή διαπίστωση έκανα». Η λογική του νέου προγράμματος σπουδών είναι σε άλλη βάση από το παλαιό. Περισσότερη ελευθερία και ευελιξία για τον εκπαιδευτικό. Έχει όμως και πολλά προβλήματα. Αντί να τα συζητήσουμε, δες στην πρώτη παύλα τι κάναμε…
- Εντύπωση κάνει σε όλους μας η ελευθερία, η ομορφιά και ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο που συναντά κανείς στην Αγία Γραφή, στα Πατερικά κείμενα, στη Φιλοκαλία. Σε αντίθεση με τη σιδερόφρακτη θρησκευτικότητα στην προσέγγιση του Θεού που συναντά κανείς στη θρησκευτική αγωγή του 20ου αιώνα. Θα το πω απλά και αυτοκριτικά: Αν είσαι μάγκας θεολόγος, άρπαξε τη νέα ευκαιρία της ευελιξίας και απογείωσε την τάξη σου και το μάθημά σου.
- Δεν σπουδάσαμε ούτε θρησκευτικοί μεταπράτες ούτε φερέφωνα στείρας και ανέραστης θρησκευτικότητας. Σπουδάσαμε θεολόγοι, αν και οι περισσότεροι καταλάβαμε αυτό το δώρο μετά το πτυχίο και ειδικά όταν μυρίσαμε ξανά κιμωλία. Ακόμη κι αν έχει αντικατασταθεί με μαρκαδόρο και λευκοπίνακα, η πρόκληση είναι ακόμη στις τάξεις. Για γερά στομάχια…
- Προσωπικά, στο μνημόσυνο και στον καφέ της γκρίνιας και της κακομοιριάς δεν θα έρθω. Έχω πάρτυ…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα….


Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σφραγίζεται το οριστικό κλείσιμο ενός κύκλου. Μετά από την αναμονή και την αγωνία του καλοκαιριού, κάτι παιδιά (δικά σου παιδιά…) μαθαίνουν εάν θα φοιτήσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και σε ποια σχολή. Γέλια, κλάματα, πειράγματα, περηφάνια, σχέδια για το μέλλον. Η Ελλάδα που ονειρεύεται, η Ελλάδα που σχεδιάζει, οι αφιλτράριστοι (ακόμη) αυριανοί πολίτες.
Κι εσύ εκεί… Ο καθηγητής τους… Ο πρώην καθηγητής τους….
- Να θυμάσαι τα δικά σου και να νοσταλγείς. Ίσως και να βουρκώνεις.
- Να μετράς τα χρόνια που έχουν περάσει και να τα βρίσκεις ένα χρόνο παραπάνω από τότε που τα ξαναμέτρησες.
- Να θυμάσαι τις στιγμές σου με αυτά τα παιδιά και να συνειδητοποιείς ότι παραδόξως(;) έχουν ξεθωριάσει οι κακές.
- Να πιάνεις τον εαυτό σου να χαίρεται με τη χαρά τους, να συμμετέχει στην αγωνία τους, να λαχταρά να κοινωνήσει λίγο από τη νέα ζωή τους που τώρα αρχίζει.
- Το καλύτερο όμως είναι όταν τα συναντάς. Στο δρόμο ή στο σχολείο όταν εκπληρώσουν το «θα έρχομαι να σας βλέπω». Το βάδισμα, ο τρόπος ομιλίας, το βλέμμα λένε δυο βασικά πράγματα: «Σε ευχαριστώ» και «θέλω να πετάξω». Ναι, πετάξτε. Μην κολλάτε πουθενά. Πετάξτε και σηκώστε κι εμάς λίγο ψηλότερα.
Αυτά τα παιδιά. Που πλέον δεν είναι παιδιά. Είναι νέοι. Κάποιοι είναι φοιτητές και κάποιες φοιτήτριες. Αλλά όλοι τους είναι έτοιμοι για τη ζωή που τους ανήκει, για τη ζωή που ονειρεύονται. Που κανείς δεν θα την μαράνει…
Κι εσύ εκεί. Να περιμένεις το νέο κύκλο που θα αρχίσει από το Σεπτέμβριο. Το νέο κύκλο που θα σε ανανεώσει, που θα σε προβληματίσει, που θα σε κάνει συνδημιουργό. Που σου υπενθυμίζει ότι δεν γίνεται να είσαι απλά υπάλληλος. Έστω κι αν είσαι ακόμη ένα χρόνο μεγαλύτερος και η παρέα σου παραμένει σταθερά από 13 έως 17 ετών.
Αν είσαι καθηγητής, η ζωή σου είναι κύκλοι που ανοίγουν και κύκλοι που κλείνουν. Αν είσαι και λίγο συναισθηματικός, απλά την πάτησες…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Γεια σου Σία, με τα ωραία σου…


            Μέρες που είναι του ελληνικού θέρους, η παραπάνω φράση θα μπορούσε να ακουστεί σε ένα από τα πολλά πανηγύρια της υπαίθρου ως κολακευτικό επιφώνημα για την αοιδό, που υπογραμμίζει φωνητικά τα κελαηδίσματα του κλαρίνου. Κι όμως….
Αφιερώνεται στην υφυπουργό Παιδείας κυρία Σία Αναγνωστοπούλου για τις σημερινές (Τρίτη, 2 Αυγούστου) δηλώσεις της: «Προτιμώ τις καταλήψεις από αυτά που γίνονται στη Γαλλία και στη Γερμανία». Προφανώς, η κυρία υφυπουργός αναφέρθηκε στα τρομοκρατικά χτυπήματα των τζιχαντιστών στη Γαλλία με πλέον πρόσφατο την εισβολή σε ναό και τη σφαγή ενός Ρωμαιοκαθολικού ιερέα και στο ρατσιστικό, ξενοφοβικό χτύπημα σε εμπορικό κέντρο της Γερμανίας με 10 νεκρούς.
Δεν υπάρχει νοήμων και πολιτισμένος άνθρωπος που να μην ανατριχιάζει και να μην καταδικάζει όσα έγιναν πρόσφατα σε Γαλλία και Γερμανία. Και νομίζω επίσης ότι δεν υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδες IQ που να μην βλέπει το άσκοπο και άκυρο (και πονηρό…) της σύγκρισης. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό; Να είμαστε και ευχαριστημένοι που έχουμε τις ωραίες και ακίνδυνες καταληψούλες μας; Ή συγκρίνουμε δύο κακά και επιλέγουμε το μικρότερο, το οποίο όχι μόνο δεν μας ενοχλεί, αλλά το επικροτούμε ως καλό;
Επειδή απρόκλητα το μυαλό μου πάει στην προχθεσινή εισβολή «αντεξουσιαστών» (λέμε τώρα…) στο μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης σε ώρα Θείας Λειτουργίας, θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε με τη «λογική» της κυρίας Σίας: «Ε, καλά.. πώς κάνετε έτσι; Μια αθώα εισβολή έκαναν τα παιδιά. Δεν αποκεφάλισαν και τον ιερέα…».
«Ξαφνικά, μας πειράξανε οι καταλήψεις;» αναρωτήθηκε η κυρία Σία. Όχι, κυρία Σία μου. Πάντα μας πειράζανε οι καταλήψεις. Όχι όλους βέβαια. Υπάρχουν ιδεολογικοί και κομματικοί χώροι (εδώ σφυρίζουμε αμέριμνα...) που οφείλουν την επαναστατική δυναμική του μπάχαλου και της λογικής «ισότητα προς τα κάτω – όλο και λιγότερος κόπος – ασέβεια στη δημόσια περιουσία – κάτω ο φασισμός της αριστείας» στις πάσης φύσεως καταλήψεις. Αυτοί όχι μόνο δεν ενοχλούνται από τις καταλήψεις, αλλά τις ενθαρρύνουν κιόλας...


            Υ.Γ. Απαγορεύονται τα υποτιμητικά σχόλια για το μαλλί της κυρίας Σίας. Υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα: Ο δημόσιος λόγος μιας κυρίας που υπηρετεί θεσμικά την παιδεία...

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος εκπαιδευτικός

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Το γονάτισμα του μυαλού μας…



Ήταν η συμμετοχή του πρώτου πολίτη αυτής της δύσμοιρης χώρας στην Ακολουθία της Γονυκλισίας κατά την Κυριακή της Πεντηκοστής για να πυροδοτήσει για άλλη μια φορά την καυσώδη αρλουμπολογία των αυτοχρισμένων προοδευτικάριων. Γιατί γονάτισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπροστά στους παπάδες; (Το ότι γονάτιζαν κι αυτοί είναι μια λεπτομέρεια, που δεν "βολεύει"...). Μπροστά σ’ αυτή την επάρατη εξουσία που ροκανίζει και εμποδίζει τον ελεύθερο βίο του κράτους; Προφανώς, οι ασχετολογούντες έχουν ξαναδεί Πρόεδρο σε επίσημη εμφάνιση σε Ναό, αλλά πότε δεν τον είδαν να «ταπεινώνεται» έτσι. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι είναι η Ακολουθία της Γονυκλισίας…
Είναι πολύ φασαρία για το τίποτε, αλλά ίσως και κάποιος να καταλάβει τα αυτονόητα…
- Εάν ο Πρόεδρος επισκεφτεί κάποιο τζαμί, να βγάλει τα παπούτσια του; Σημαίνει την απουσία βεβήλωσης του χώρου λατρείας του Αλλάχ. Εννοείται πως ναι, καθώς οφείλει να σεβαστεί την πίστη των άλλων.
- Εάν ο Πρόεδρος επισκεφτεί κάποια Συναγωγή ή και Εβραϊκό νεκροταφείο, να φορέσει το κιπά; Σημαίνει την αναγνώριση της εξουσίας του Γιαχβέ και την ταπείνωση του ανθρώπου. Εννοείται πως ναι, καθώς οφείλει να σεβαστεί την πίστη των άλλων.
Άλλωστε, ο Πρόεδρος δεν είναι Μουσουλμάνος ή Εβραίος στο θρήσκευμα. Επομένως, το πράττει για τυπικούς λόγους, θα πούν ή θα σκεφτούν οι περισσότεροι…
ΑΚΡΙΒΩΣ εδώ είναι η ουσία, βρε κενολογούντες, που περιφέρετε τα χριστιανοφοβικά σας σύνδρομα και δεν μπορείτε να δείτε πέρα από τις ιδεοληψίες σας. Περίσσεψε η υποκρισία… Έχει δικαίωμα ο Πρόεδρος να είναι Χριστιανός; Τα πολυτραγουδισμένα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός της ελευθερίας της συνείδησης και των προσωπικών πιστεύω ΠΡΕΠΕΙ να περιλαμβάνουν και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σε αυτό ακριβώς το ΠΡΕΠΕΙ στηρίζονται οι ελευθερίες όλων των πολιτών. Δεν καταργείται το κοσμικό κράτος από τα θρησκευτικά πιστεύω του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Εάν το κοσμικό κράτος δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να λειτουργεί με ελεύθερη συνείδηση, τότε το κράτος είναι ανελεύθερο και ο θεσμός του Προέδρου μια θλιβερή καρικατούρα.
Και ο πρώτος πολίτης της χώρας δικαιούται να πιστεύει ή να μην πιστεύει, να προσεύχεται ή όχι, να συμμετέχει στις Ακολουθίες ως Χριστιανός ή ως τυπική θεσμική παρουσία. Εάν δεν έχει αυτά τα δικαιώματα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τότε δεν τα έχει κανείς μας. Γι’ αυτό λέγεται και πρώτος πολίτης της χώρας. Ούτε για την ομορφιά του, ούτε για την εξυπνάδα του. Και για να τελειώνουμε και με ένα κούφιο σόφισμα, δεν υπάρχει ταμπελάκι «τώρα συμμετέχω ως ΠτΔ», που όταν το γυρίσεις από την πίσω πλευρά να γράφει «τώρα συμμετέχω ως Προκόπης».
Οι παιδικές ασθένειες του προοδευτικού λόγου και της ελεύθερης σκέψης στην Ελλάδα είναι η χριστιανοφοβία και ο σνομπισμός για τον υγιή πατριωτισμό. Όσοι τις έχουν ξεπεράσει, είναι πράγματι ελεύθεροι πολίτες με προσωπικότητα, ορθή σκέψη και σοβαρό λόγο. Όλοι οι άλλοι δεν διστάζουν να πυρπολήσουν τα ωραία λόγια που αναμασάνε χωρίς επίγνωση, προκειμένου να αναδείξουν φασίζουσες συμπεριφορές και αρτηριοσκληρωτικές νοοτροπίες, τις οποίες υποτίθεται ότι καταπολεμούν.
Σε αναμονή λοιπόν για το επόμενο επεισόδιο: Δεν θα ξεφύγει κανενός πολιτειακού άρχοντα ένα δάκρυ κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου; Ε, εκεί να δεις…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος - Εκπαιδευτικός



Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Θεός και Επιστήμη: Η επόμενη ημέρα...



Μια μικροαστική σάτιρα των στερεοτύπων

Αρκετοί άνθρωποι θεωρούν ότι οι έννοιες «Θεός» και «Επιστήμη» πολεμούν μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα όμως, αποτελούν ένα κλασσικό ελληνικό ζευγάρι. Η συνέχεια επί σκηνής, όπου σατιρίζονται τα στερεότυπα στις σχέσεις των δύο φύλων, η αδιαφορία για την Επιστήμη και οι ιδιότητες που αυθαίρετα αποδίδουμε στο Θεό.
Δύο καθηγητές του Λυκείου Γαζίου, ο Αστρινός Τσουτσουδάκης (Φυσικός) και ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος (Θεολόγος), είπαμε να αφήσουμε για λίγο τον παραδοσιακό ρόλο της διδασκαλίας στην τάξη μας και να «εκτεθούμε» επί σκηνής. Οι σκηνοθετικές οδηγίες και τα κοστούμια είναι της συναδέλφου Μαρίας Γραικού (Γυμνάστρια).
Την τελευταία ημέρα του διδακτικού έτους, την Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016 στις 8 μ.μ., σκεφτήκαμε να προσφέρουμε στους μαθητές μας, στους γονείς τους, στους συναδέλφους και σε όσους ακόμη μάς τιμήσουν με την παρουσία τους έναν «εναλλακτικό» και ψυχαγωγικό τρόπο θέασης των δύο αυτών εννοιών.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, διευκρινίζουμε ότι δεν αναφερόμαστε σε κάτι συγκεκριμένο. Με την έννοια «Επιστήμη» δεν εννοούμε τον πλούτο της γνώσης και των επιτευγμάτων και με την έννοια «Θεός» δεν εννοούμε κάποιο συγκεκριμένο, πιστευτό και λατρευτό Όν.

Με υπόστρωμα τη σάτιρα, θέλουμε να δώσουμε το «μάθημα» για την αποφυγή της αδιαφορίας, της άγνοιας και της διαστρέβλωσης. Η άποψή μας είναι ότι με το χιούμορ μπορείς να πεις τα πιο σοβαρά πράγματα. Θα το καταφέρουμε;

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε



Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις.
«Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι.
Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει.
- Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά.
- Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας.
- Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών.
Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότερη ωριμότητα και παιδεία, ώστε η ασχετοσύνη και οι ιδεοληψίες του εκάστοτε υπουργού Παιδείας να αντιμετωπίζονται ως πνευματικό έγκλημα.
Αυτονόητο είναι ότι ως υπουργός Παιδείας οφείλετε να μιλάτε τεκμηριωμένα. Πώς συνάγετε αυτό το συμπέρασμα; Από κάποια επιστημονική μελέτη; Από αρκετές και αξιόπιστες μαρτυρίες; Από δικές σας αυτοψίες; Από την εμπειρία σας όταν είσαστε μαθητής;
Λυπάμαι και πάλι που θα σας απογοητεύσω, αλλά η περίοδος της κακομοιριάς και της εσωστρέφειας για τα Θρησκευτικά έχει παρέλθει. Η νέα γενιά θεολόγων και το μάθημα των Θρησκευτικών δεν έχουν καμία σχέση με τα στερεότυπα και τις ιδεοληψίες που περιφέρετε άκομψα. Η λογική «ναι, αλλά ο μπατζανάκης της θείας Σούλας που είναι θεολόγος δεν είναι καθόλου καλός», πέρα από το γεγονός ότι ισχύει για όλες τις επαγγελματικές ομάδες και ειδικότητες, έχει μια κλασσική διάσταση της κοινωνικής αλληλοεξόντωσης. Δεν προάγει διάλογο και πρόοδο, δείχνει έλλειμμα παιδείας και συνηθίζεται μεταξύ ζαριών και ούζου.
Φυσικά, προβλήματα υπάρχουν. Όπως και σε όλα τα μαθήματα. Δεν εξιδανικεύω. Αλλά και δεν ισοπεδώνω, όπως κάνατε εσείς. Και αναλογιστείτε την ευθύνη σας, καθώς μιλούσατε ως Υπουργός Παιδείας, και όχι σαν να βάζατε έναν πιασάρικο τίτλο σε ρεπορτάζ.
Στις τάξεις παίζουμε. Ναι, είναι αλήθεια. Βάφουμε με χρώματα τη ζωή που θα ζήσουν, φτιάχνουμε το κολάζ της σκέψης και του προβληματισμού, ακροβατούμε ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα, συμπληρώνουμε το παζλ των γνώσεων, κάνουμε ποδηλατάδα σε άλλους πολιτισμούς και θρησκείες, μετράμε τα αστέρια των αξιών. Παίζουμε. Αλλά όχι με τη ζωή τους…
Θα ήταν μεγάλη χαρά να μας επισκεφτείτε από το Σεπτέμβρη που θα αρχίσουν πάλι τα μαθήματα. Στο Λύκειο Γαζίου, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Όχι εθιμοτυπικά, αλλά ουσιαστικά. Μέσα στην τάξη. Είναι καλό να αυξήσετε τις εμπειρίες σας σχετικά με την ώρα του παιδιού.

Με εκτίμηση,
Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Δρ. Θεολογίας - Εκπαιδευτικός




Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Το καραγκιοζιλίκι με τις σχολικές απουσίες



Στο ίδιο έργο θεατές… κάθε χρόνο.
- Το όριο των απουσιών (64 δικαιολογημένες και 50 αδικαιολόγητες) που απαιτείται για να θεωρείται η φοίτηση επαρκής, μοιάζει να είναι η λύτρωση από τα κάτεργα για αρκετούς μαθητές. Κάποιοι μάλιστα φτάνουν το όριο κυρίως των αδικαιολόγητων απουσιών (λέγε με και κοπάνα) ακριβώς στις 50. Η κλασική νεοελληνική κακομοιριά του «πόσα λιγότερα μπορώ να κάνω». Κι όλοι οι υπόλοιποι, σιωπηλοί και άπραγοι, καθώς «το επιτρέπει ο νόμος».
- Συγκεκριμένες μέρες πριν από τις Πανελλήνιες (…ανάλογα με τα αποθέματα καθενός) σχεδόν όλοι οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου «αρρωσταίνουν». Και πηγαινοέρχονται γονείς και χαρτάκια γιατρών που πιστοποιούν του λόγου το «αληθές». Κάποιοι μάλιστα αξιοποιούν και το παραθυράκι του νόμου για +50 απουσίες σε περίπτωση νοσηλείας σε νοσοκομείο. Θαυματουργικά βέβαια, όλοι οι μαθητές χαίρουν άκρας υγείας για την παρακολούθηση των πάσης φύσεως φροντιστηριακών μαθημάτων.
- Μπουγάδες, μαγειρέματα, πιέσεις, αδιάφορα σφυρίγματα (και όλα νομότυπα) σε αρκετές συνεδριάσεις συλλόγων.
- Το Υπουργείο Παιδείας παρακολουθεί και αγχώνεται. Γι’ αυτό συχνά δίνει τη λύση. Φέτος, ο αγαπητός μας κ. Φίλης θυμήθηκε – λίγες ημέρες πριν από τις Πανελλήνιες – την εποχική γρίπη. Με μια εγκύκλιο – μνημείο, ουσιαστικά μάς είπε: Βαπτίστε όποιες απουσίες θέλετε ως γριπούλα κι ας πάνε από εκεί που ήρθαν. Τόσο απλά. Δεν θα ξεχάσουμε βέβαια την κυρία Διαμαντοπούλου (γνωστή και ως Υπουργό φωτοτυπίας) που το 2010 και ένα μήνα πριν από τις Πανελλήνιες έδωσε ένα μπόνους 30% στις απουσίες, καθώς είχε πέσει πολύ νωρίς το Πάσχα!!
- Για όλα τα παραπάνω δεν έχει βγει ποτέ ούτε μια ανακοινωσούλα, ούτε μια καταγγελιούλα από την άλλοτε λαλίστατη ΟΛΜΕ και τις κατά τόπους ΕΛΜΕ…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος - Εκπαιδευτικός



Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

Χριστός ανέστη ή Χρόνια πολλά;



- Νηστέψαμε. Ε, και;
- Δεν νηστέψαμε. Ε, και;
- Σεισμός έγινε στην ψυχή μας;
- Σκίστηκε το καταπέτασμα της βολικής μας ζωής;
- Σκοτείνιασε ο ήλιος της αυτοδικαίωσής μας;
- Αναστήθηκαν οι φόβοι και οι ελπίδες μας ζητώντας λύτρωση;
Ε, τότε, Χριστός ανέστη!!! Αλλιώς, χρόνια πολλά για να βγούμε και από την υποχρέωση…

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

25 Μαρτίου: Αποδόμηση της αποδόμησης



Τελευταία έχει επικρατήσει να είναι οι εθνικές επέτειοι μια ωραιότατη αργία για τον κουρασμένο εργαζόμενο, δημόσιο υπάλληλο και μαθητή. Και δεν είναι κακό πράγμα οι αργίες και οι σχόλες, αρκεί να μη σχολάζει το μυαλό και η ψυχή μας. Κάτι που δυστυχώς γίνεται συχνά, καθώς όλα τα άψυχα γίνονται πιο smart, ενώ εμείς βαλθήκαμε με πείσμα να επιβεβαιώνουμε τον Einstein...
Και κοντά σε αυτά ξεφυτρώνουν εξυπνάκηδες αυτόκλητοι αποδομητές, που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Το ερώτημα είναι γιατί εμείς αγοράζουμε…
Περί 25ης Μαρτίου ο λόγος….
α) Είναι πασίγνωστο ότι η Επανάσταση στα διάφορα μέρη της υπόδουλης πατρίδας κηρύχθηκε σε ποικίλες ημερομηνίες, πριν και μετά την 25η Μαρτίου. Υπό τις συνθήκες της εποχής και με τα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης του τότε δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Για λόγους σημειολογίας και προφανούς συμβολισμού προτάθηκε από τους οπλαρχηγούς η 25η Μαρτίου ως κοινή ημερομηνία του κοινού αγώνα. Η πρόταση αυτή έγινε αργότερα αποδεκτή από τους Βαυαρούς. Δεν ήρθε λοιπόν η «κακή» Εκκλησία για να καπελώσει την Επανάσταση, όπως αστήρικτα και προκατειλημμένα υποστηρίζεται από κάποιους. Κάτι που έγινε όμως σε άλλες περιπτώσεις από ιδεολογικούς και κομματικούς χώρους, όπου γαλουχήθηκαν πολλοί από τους εξυπνάκηδες θηρευτές «μύθων»…
β) Κανείς ποτέ δεν πρόβαλε όλους τους τότε ιεράρχες ως ένθερμους υποστηρικτές του Αγώνα από την αρχή του. Ασφαλώς κάποιοι ήταν βολεμένοι, άλλοι φοβισμένοι, ευθυνόφοβοι ή διστακτικοί. Υπήρχαν από όλα τα είδη, όπως συνέβαινε και σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Βέβαια, εμείς κρίνουμε εκ του αποτελέσματος και από την ασφάλεια του γραφείου μας. Αυτοί ήταν πριν από τα γεγονότα και έβλεπαν και το γυμνό σπαθί του Τούρκου κατακτητή. Ειδικά οι ανώτερης βαθμίδας κληρικοί με πρώτους τους εκάστοτε Πατριάρχες έπρεπε συχνά να ελίσσονται διπλωματικά για αποφυγή γενικών σφαγών. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο απαγχονισθείς Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Το να μιλούν κάποιοι για προδοτική στάση όλης της Εκκλησίας ξεπερνάει κάθε προκατειλημμένη ανάγνωση της ιστορίας.
γ) Οι αυτόκλητοι σωτήρες μας από τους «μύθους» που μας περιτριγυρίζουν, ερμηνεύουν τους πίνακες ζωγραφικής ως κατά γράμμα ιστορικά ντοκουμέντα για να πουν σε αυτούς που δεν το κάνουν ότι κάτι τέτοιο …είναι λάθος. Έτσι το κρυφό σχολειό δεν υπήρχε, γιατί… απλούστατα υπάρχει σχετικός πίνακας με το θέμα του. Άρα είναι μύθος. Μάλλον ποτέ δεν έγινε και η σφαγή της Χίου, αφού υπάρχει σχετικός πίνακας.
Πράγματι, ειρωνικά μιλώντας, τι λόγο ύπαρξης είχε η κρυφή εκπαίδευση σε μια τόσο φωτισμένη, ανεκτική και προοδευτική κοινωνία; Σε όλα τα σχολεία διδασκόταν ελεύθερα η ελληνική ιστορία με έμφαση στη Βυζαντινή περίοδο. Μάλιστα, ο δάσκαλος μάθαινε ελεύθερα τους μαθητές του τραγούδια και θρήνους για την άλωση της Πόλης και το θρύλο του μαρμαρωμένου Βασιλιά. Γενικά, το επίσημο σχολείο καλλιεργούσε στους μαθητές το «ποθούμενο» για τη λευτεριά.
Της ειρωνείας συνεχιζομένης, ιδιαίτερη βαρύτητα δινόταν στη θρησκευτική παιδεία. Στην πίστη στη θεότητα του Χριστού, στην Ανάσταση του Θεού και του Γένους. Οι αίθουσες ήταν γεμάτες από εικόνες του Χριστού και των αγίων. Το γεγονός ότι το Κοράνι δεν δέχεται τα παραπάνω (κι άλλα πολλά) ούτε για αστείο είναι αμελητέα λεπτομέρεια. Ασχετοσύνης το ανάγνωσμα.
Εν τέλει, οι φωτεινές εξαιρέσεις χρονικών περιόδων και κατά τόπους πασάδων δεν μετατρέπουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο…
Τελικά, ο Θούριος του Ρήγα είναι πάντα διαχρονικός: Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή….

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Εκπαιδευτικός