Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Κουκλοσκιοθεολογία - Χριστούγεννα

Ο μαθητικός θίασος "Κουκλοσκιοθεολογία" παρουσιάζει το έργο
"Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, πού είναι τα Χριστούγεννα;"
Σενάριο - σκηνοθεσία: Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Κατασκευή σκηνής - σκηνικά: Μαρία Γραικού - Χριστίνα Βατσινά
Βιντεοσκόπηση: Αστρινός Τσουτσουδάκης
Η βιντεοσκόπηση έγινε κατά τη διάρκεια παράστασης στην αίθουσα εκδηλώσεων στο Λύκειο Γαζίου, την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2016.

«Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, πού είναι τα Χριστούγεννα;»





Μαθητικός θίασος: Κουκλοσκιοθεολογία
Σενάριο: Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Χριστούγεννα:
Μια απλή ευκαιρία για ξεκούραση και βόλτες;
Μια απλή ευκαιρία για φαγοπότι και ψώνια;
Ή μια γιορτή με νόημα και περιεχόμενο;

Α΄ ΣΚΗΝΗ: Καραγκιόζης
 (Ακούγεται η μουσική του Καραγκιόζη και εμφανίζεται η φιγούρα του)
- ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ώπα, ώπα, ώπα… Καλημέρα, πέρα για πέρα…. Κυρίες και κύριοι και μικρά μας παιδιά… Σήμερα έχουμε την παράσταση «Χριστούγεννα εδώ, Χριστούγεννα εκεί, πού είναι τα Χριστούγεννα;». Συνήθως, στις παραστάσεις παίζω κι εγώ. Για την ακρίβεια, δεν παίζω απλά. Είμαι ο πρωταγωνιστής. Σήμερα όμως θα κάτσω κι εγώ για να δω την παράσταση. Μετά από τόσα χρόνια πίσω από το πανί, δεν δικαιούμαι κι εγώ μια άδεια; Λίγη ξεκούραση, βρε αδερφέ; Συνέχεια μού το λέει η Αγλαϊα. «Ξεκουράσου, βρε Καραγκιόζη μου, θα πάθεις τίποτε από την υπερκόπωση. Να, έχουν αρχίσει να ασπρίζουν οι τρίχες που δεν έχεις και να μειώνεται η καμπούρα σου που είναι η γοητεία σου». Βρε λέτε να πάθω τέτοια ζημιά και να μη με θέλει μετά η Αγλαϊα; Ας πάρω ρεπό λοιπόν σήμερα για να δω κι εγώ το έργο. Ωχ, ένα αρνάκι έρχεται…. Παναγία μου, αυτό στη σούβλα θα ήταν λουκούμι….

Β΄ ΣΚΗΝΗ: Αρνάκι – Λύκος
(Ακούγεται το ποίημα «αρνάκι άσπρο και παχύ»)
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας το καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή
και στο χλωρό χορτάρι.

Απ’ τη χαρά του την πολλή
απρόσεκτα πηδούσε
της μάνας του τη συμβουλή
καθόλου δεν ψηφούσε.

Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας το καμάρι
εβγήκε εις την εξοχή
και στο χλωρό χορτάρι.

ΑΡΝΑΚΙ: Ε, όχι και παχύ… Τολμηρό, ναι. Είναι η πρώτη φορά που βγαίνω έξω από τη φάρμα, αλλά πρέπει να κάνω κι εγώ την επανάστασή μου. Είμαι στην εφηβεία και ο αρνοψυχολόγος είπε ότι δικαιούμαι λίγη περισσότερη ελευθερία. Εξάλλου, δεν θα πάω μακριά. Λίγο παρακάτω. Χρειάζεται να σκεφτώ…
Πραγματικά, απορώ ορισμένες φορές. Οι άνθρωποι λένε μεταξύ τους ότι έχουν μυαλό και ότι δεν είναι σαν τα ζώα. Λένε ότι έχουν λογική. Χρησιμοποιούν μάλιστα εμάς τα ζώα για να κατηγορήσουν ο ένας τον άλλον. Στο αγρόκτημα που μεγαλώνω, η γυναίκα του σπιτιού, η κυρία Ασπασία λέει συνέχεια στο γιό της, τον Βαγγέλη: «Γιατί είσαι τόσο μπούφος;» και όταν πρόκειται να μιλήσει στον άντρα της, τον κύριο Ανέστη τον φωνάζει γουρούνι, γαϊδούρι και βόδι. Εμείς στην αρχή χαιρόμασταν που ακούγαμε τα ονόματα των φίλων μας, αλλά μετά τρομάζαμε όταν ακούγαμε κάτι γυαλικά να σπάνε και όταν βλέπαμε την έκφραση του κυρίου Ανέστη που ερχόταν στο στάβλο για να βρει την ησυχία του, όπως έλεγε. Κι αυτός κάποια στιγμή είπε στην κυρία Ασπασία: «Αγάπη μου, μην τρως άλλο. Έχεις γίνει σαν αγελάδα». Χαρήκαμε που επιτέλους αναγνωρίστηκε η αξία και η σιλουέτα της καλής μας φίλης, αλλά μετά φοβηθήκαμε που είχαμε να δούμε τρεις μέρες τον κύριο Ανέστη. Τι να πω… Πραγματικά, απορώωωωωω ….. Παναγία μου……. Θεέ των μικρών και άκακων αρνιών….. Τι βλέπω…… Τι να κάνω τώρα….. Ένας λύκος…….. Έρχεται προς το μέρος μου. Τι να κάνω τώρα; Τι τις ήθελα εγώ τις ελευθερίες;
ΛΥΚΟΣ: Μη φοβάσαι, αρνάκι.
ΑΡΝΑΚΙ: Ναι, δεν φοβάμαι…. Απλά τρέμω….
ΛΥΚΟΣ: Μη φοβάσαι. Δεν θα σου κάνω κακό.
ΑΡΝΑΚΙ: Ναι, καλά… Σε όλα τα παραμύθια τα ίδια λένε όλοι οι λύκοι. Και μετά….
ΛΥΚΟΣ: Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους.
ΑΡΝΑΚΙ: Να που μας βγήκες και πολιτικός….
ΛΥΚΟΣ: Βρε, αλήθεια σου λέω. Με έδιωξαν οι άλλοι λύκοι από την αγέλη γιατί είμαι τελείως άκακος, διαβάζω πολλά βιβλία και έχω και θεολογικές ανησυχίες.
ΑΡΝΑΚΙ: Άλλο πάλι και τούτο….
ΛΥΚΟΣ: Ναι, όσο κι αν δεν το πιστεύεις, σήμερα είναι η καλή σου μέρα.
ΑΡΝΑΚΙ: Γιατί; Επειδή θα με φας και δεν θα καταλάβω τίποτε;
ΛΥΚΟΣ: Βρε, δεν θα σε φάω σου λέω… Άσε που στατιστικά κινδυνεύεις πιο πολύ να την πάθεις από το βοσκό.
ΑΡΝΑΚΙ: Λες ψέματα!! Ο κύριος Ανέστης με αγαπάει!! Τον έχω ακούσει να λέει ότι είμαι το αγαπημένο του αρνάκι.
ΛΥΚΟΣ: Ναι, επειδή πλησιάζουν Χριστούγεννα. Κάτσε να πλησιάσει το Πάσχα και θα καταλάβεις τι εννοεί….
ΑΡΝΑΚΙ: Τώρα που είπες «Χριστούγεννα» κι αφού είπες ότι διαβάζεις πολλά βιβλία τι είναι αυτά τα Χριστούγεννα; Πάντα το είχα απορία.
ΛΥΚΟΣ: Είδες που σου είπα ότι είναι η καλή σου μέρα; Γι’ αυτό το λόγο έφυγα κι εγώ από την αγέλη σήμερα. Διάβαζα τις προάλλες ένα βιβλίο για το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων και κατέβηκα στον κόσμο για να το ανακαλύψω.
ΑΡΝΑΚΙ: Και πώς ακριβώς θα το ανακαλύψεις;
ΛΥΚΟΣ: Να, πίστευα ότι εσύ θα με βοηθούσες.
ΑΡΝΑΚΙ: Εγώ; Πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό;
ΛΥΚΟΣ: Διάβασα στο βιβλίο ότι το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων το καταλαβαίνουν μόνο τα αθώα πλάσματα.
ΑΡΝΑΚΙ: Αυτό είναι αλήθεια. Είμαι τόσο αθώο πλάσμα που κάθομαι τώρα και συζητώ με ένα λύκο. Η μαμά μου το λέει «άγνοια κινδύνου».
ΛΥΚΟΣ: Άντε πάλι τα ίδια… Σου είπα ότι δεν κινδυνεύεις από μένα. Το όνειρό μου είναι να μορφωθώ και να απαντήσω στις θεολογικές ανησυχίες μου και όχι να τρώω αρνιά. Άσε που έχετε και πολλή χοληστερίνη… Το έχω διαβάσει κι αυτό.
ΑΡΝΑΚΙ: Είναι από τη χαριτωμενιά μας… Και δεν μου λες τώρα εσύ που είσαι μορφωμένος. Τι σημαίνει «Χριστούγεννα»;
ΛΥΚΟΣ: Είναι σύνθετη λέξη και σημαίνει τη γέννηση του Χριστού. Όπως γεννηθήκαμε εσύ κι εγώ. ‘Έτσι γεννήθηκε και ο Χριστός.
ΑΡΝΑΚΙ: Ποιος είναι ο Χριστός;
ΛΥΚΟΣ: Χμμμ…. Εδώ αρχίζουν οι δύσκολες ερωτήσεις. Κοίταξε… Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν σε κάτι πάνω από αυτούς, που το ονομάζουν Θεό. Λένε μάλιστα ότι αυτός ο Θεός δημιούργησε τα πάντα.
ΑΡΝΑΚΙ: Κι εμάς;
ΛΥΚΟΣ: Ναι, κι εμάς.
ΑΡΝΑΚΙ: Δεν μας έκανε η μαμά μας;
ΛΥΚΟΣ: Και τη μαμά μας ποιος την έκανε;
ΑΡΝΑΚΙ: Η μαμά της.
ΛΥΚΟΣ: Και τη μαμά της μαμάς μας;
ΑΡΝΑΚΙ: Η δική της μαμά.
ΛΥΚΟΣ: Και τη μαμά της μαμάς της μαμάς μας;
ΑΡΝΑΚΙ: Τελικά, είσαι πολύ μορφωμένος…..
ΛΥΚΟΣ: Είδες που σου το είπα; Ο Χριστός λοιπόν είναι ο Υιός του Θεού που γεννήθηκε. Δεν ξέρω όμως περισσότερες λεπτομέρειες και πρέπει να πάω στον κόσμο των ανθρώπων για να μάθω.
ΑΡΝΑΚΙ: Τρελάθηκες; Ένας λύκος ανάμεσα στους ανθρώπους; Θα σε σκοτώσουν αμέσως.
ΛΥΚΟΣ: Γι’ αυτό θέλω, αρνάκι μου, να με βοηθήσεις…
ΑΡΝΑΚΙ: Αρχίσαμε και τα «μου» τώρα…
ΛΥΚΟΣ: Έλα, βρε αρνάκι. Εσύ δεν θέλεις να μάθεις;
ΑΡΝΑΚΙ: Για να πω την αλήθεια, θέλω να μάθω. Φαντάζεσαι όμως το θέαμα να περπατούν δίπλα δίπλα ένας λύκος και ένα αρνί;
ΛΥΚΟΣ: Γι’ αυτό πρέπει να πάμε κρυφά. Να μη μας δουν. Τι θα έλεγες να πάμε στη φάρμα που μεγάλωσες; Εκεί ξέρεις και τα κατατόπια.
ΑΡΝΑΚΙ: Βρε, μπελάς που με βρήκε……


(Μουσική)

 Γ΄ ΣΚΗΝΗ: Αρνάκι – Λύκος – Αγελάδα
ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Με τα λίγα με τα πολλά, το αρνάκι πείστηκε να βοηθήσει το λύκο να μάθει αυτό που ζητούσε. Αλλά και το αρνάκι είχε σκάσει από την περιέργεια. Περπατούσαν, κρύβονταν, περπατούσαν, κρύβονταν… Κάποια στιγμή λοιπόν έφτασαν στη φάρμα.
ΑΡΝΑΚΙ: Σσσς… Μην κάνεις φασαρία. Ευτυχώς που κοιμούνται όλοι. Θα ξυπνήσω μόνο την αγελάδα που είναι ψύχραιμη και πάντα δείχνει κατανόηση για τις μικροσκανταλιές μου…. Αγελάδα…. Αγελαδίτσα….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μμμμμμ….
ΑΡΝΑΚΙ: Είσαι ξύπνια;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μμμμμμ…..
ΑΡΝΑΚΙ: Είναι το Μμμμμ που κάνεις όταν είσαι ξύπνια ή το Μμμμμμ που κάνεις όταν κοιμάσαι;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μμμμμμ…. Παναγία μου….. Θεέ των άκακων και αθώων μοσχαριών….. Ένας λύκος στη φάρμα….
ΑΡΝΑΚΙ: Να σου εξηγήσω….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Τι να μου εξηγήσεις, βρε; Θα σε κάνω μαύρο στο ξύλο και θα είσαι πλέον το μαύρο πρόβατο.
ΛΥΚΟΣ: Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή είναι η ψύχραιμη που πάντα δείχνει κατανόηση για τις μικροσκανταλιές. Ας αναλάβω δράση. (Δυνατά) Κυρία μου, τα σέβη μου…. Είμαι ο λύκος Λουδοβίκος, χορτοφάγος, μελετηρός και εμβριθής θεολογικών ανησυχιών….
ΑΡΝΑΚΙ: Ουάου….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Ναι, κι εγώ είμαι η Ρωξάνη, βασίλισσα της Αγγλίας….
ΛΥΚΟΣ: Ελισάβετ λένε τη βασίλισσα της Αγγλίας.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μάλιστα, και πώς από τα μέρη μας, κύριε μελετηρέ λύκε;
ΛΥΚΟΣ: Τύχη αγαθή έφερε τα βήματά μου να συναντηθούν με αυτά του άκακου αμνού.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Και αφελούς, θα πρόσθετα…
ΛΥΚΟΣ: Ψάχνω, κυρία μου, το αληθές νόημα των Χριστουγέννων.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Μας δουλεύεις, κυρ λύκε; Των Χριστουγέννων; Μα αυτή είναι γιορτή των ανθρώπων.
ΛΥΚΟΣ: Τα βιβλία που διάβασα, κυρία μου, λένε ότι είναι γιορτή όλης της κτίσης. Όλου του κόσμου.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Ας αφήσουμε τους τύπους, αγαπητέ λύκε. Τώρα που πλέον γνωριστήκαμε, ας μη με λέτε κυρία. Προτιμώ το Δίτσα… Από το αγελαδίτσα. Μόνο το νου σου. Αν κάνεις καμιά ύποπτη κίνηση, σου την άναψα.
ΛΥΚΟΣ: Μη φοβάσαι, Δίτσα. Έχω ξεφύγει από τα ζωώδη ένστικτα. Η μόρφωση και η πνευματική μου καλλιέργεια με έχουν οδηγήσει σε ανώτερο επίπεδο. Για το θέμα που συζητάμε, έχω δει την εικόνα των Χριστουγέννων, όπου εκτός από το μωρό, τη μητέρα του και άλλους ανθρώπους, απεικονίζονται ένα γαϊδουράκι και ένα βόδι να ζεσταίνουν το παιδί με τα χνώτα τους και λίγα αρνιά γύρω από ένα βοσκό που παίζει τον αυλό.
ΑΡΝΑΚΙ: Αχ, είμαι κι εγώ εκεί;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Ωωωω… τι μου θύμισες τώρα, λύκε μου;
ΑΡΝΑΚΙ: Άντε πάλι τα «μου»….
ΑΓΕΛΑΔΑ: Όταν ήμουν μικρό μοσχαράκι, συχνά ο πατέρας μου μού έλεγε την ιστορία για έναν ξακουστό πρόγονό μας που είχε τη μεγάλη τιμή να περάσει όλη τη νύχτα με ένα σημαντικό πρόσωπο. Τόσο σημαντικό πρόσωπο που όλη τη νύχτα ακούγονταν ωραίες μελωδίες, κάποιοι ανεβοκατέβαιναν στον ουρανό και όλα ήταν φωτεινά σαν να ήταν μέρα.
ΛΥΚΟΣ: Ωωωωω… για πες λεπτομέρειες.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Κάποια στιγμή μπήκαν μέσα στο στάβλο τρεις βασιλιάδες με πολλά δώρα. Έπεσαν και προσκύνησαν το μωρό γιατί ήταν, λέει, βασιλιάς κι αυτό. Αλλά όχι μόνο στη γη. Βασιλιάς και στον ουρανό. Λέγανε για κάτι προφητείες, λόγια παλιά, που έλεγαν ότι όταν εμφανιστεί ένα αστέρι στην ανατολή, τότε θα γεννηθεί ο γιος του Θεού. Αυτός που θα φέρει στον κόσμο την ελπίδα, την αγάπη και τη σωτηρία.
ΑΡΝΑΚΙ: Ωωωω…. Τότε οι άνθρωποι πρέπει να είναι πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι που ήρθε ο Θεός στη γη και τους έφερε τόσα πολύτιμα δώρα.
ΛΥΚΟΣ: Μμμμμ… Τα βιβλία που διαβάζω τα αντίθετα λένε. Η ιστορία των ανθρώπων είναι γεμάτη πολέμους, μίσος, πόνο και ξεριζωμό.
ΑΡΝΑΚΙ: Αχ, όχι….. Μα, γιατί;
ΑΓΕΛΑΔΑ: Γιατί μάλλον οι άνθρωποι ξεχνούν το νόημα των Χριστουγέννων, το μήνυμα και το θέλημα του Θεού και βάζουν πάνω από όλα το δικό τους.
ΛΥΚΟΣ: Πρέπει να μάθουμε τι γίνεται με τους δικούς σας ανθρώπους. Αυτούς που έχουν τη φάρμα.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Τρελάθηκες; Τι λες; Να πάμε να τους χτυπήσουμε την πόρτα ένα αρνάκι, μια αγελάδα κι ένας λύκος και να τους πούμε: «Γεια σας. Ήρθαμε να ρωτήσουμε ποιο είναι το νόημα των Χριστουγέννων για σας»;
ΛΥΚΟΣ: Όχι, αλλά μπορούμε να μπούμε στο σπίτι κρυφά.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Βέβαια…. Είναι πολύ εύκολο να περάσει απαρατήρητη μια αγελάδα, πόσο μάλλον να μπει σε ένα σπίτι.
ΛΥΚΟΣ: Εεεε… ξέρεις… Το σχέδιό μου δεν περιλάμβανε το να μπεις κι εσύ στο σπίτι. Χρειαζόμαστε κάποιον έξω από το σπίτι για κάθε ενδεχόμενο.
ΑΓΕΛΑΔΑ: Α, έτσι ε; Στην απέξω εγώ…
ΛΥΚΟΣ: Κυριολεκτικά όμως….

(Μουσική)

Δ΄ ΣΚΗΝΗ: Καραγκιόζης – Μπάρμπα Γιώργος
ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Το σχέδιο μπήκε αμέσως σε εφαρμογή. Η αγελάδα μουγκάνιζε όσο πιο δυνατά γινόταν, σε σημείο που ο κύριος Ανέστης ανησύχησε και βγήκε γρήγορα έξω και έτρεξε στο στάβλο να δει τι γινόταν. Καθώς βγήκε, άφησε ανοιχτή την πόρτα και βρήκε ευκαιρία ο λύκος και τρύπωσε μέσα στο σπίτι. Πήγε και κρύφτηκε στην ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας. Ο κύριος Ανέστης πήγε στο στάβλο, τα βρήκε όλα ήσυχα αλλά είδε το αγαπημένο του αρνάκι να τουρτουρίζει από το κρύο. Το πήρε αγκαλιά, το χάιδεψε και του είπε: «Εσύ σήμερα θα έρθεις μαζί μου. Θα σε βάλω σε μια ζεστή γωνιά του σπιτιού». Έτσι λοιπόν το σχέδιο κύλησε ρολόι….
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ωχ, παιδιά, εγώ έχω αγωνία για τη συνέχεια. Εσείς;
Μανούλα μου, φανταστείτε τώρα, ο λύκος να είναι μέσα στη ντουλάπα και να την ανοίξει κανείς…. Τέτοια λαχτάρα δεν έχει πάθει ποτέ ούτε ο φίλος μου ο Χατζηαβάτης. Για να δούμε τι θα γίνει στη συνέχεια…..

(Μπαίνει η μουσική για τον Μπάρμπα Γιώργο)
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Όι, όι, μανούλα μ’… Ήκουσα, μωρέ, ότι ένα αρνί συνεργάζεται με ένα λύκο για να βρουν, λέει, το νόημα των Χριστουγέννων. Αυτά είναι ανήκουστα πράματα. Τα δικά μου τα αρνιά δεν τα αφήνω να μιλάνε σε αγνώστους.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Καλώς τον μπάρμπα. Κάτσε, μπάρμπα, να δούμε τι θα γίνει παρακάτω, γιατί έχω αγωνία.
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Δε μου λες, μωρέ ανηψούδι… Γιατί δεν γυρνάς να σε βλέπω; Είναι σωστό να μιλάω στην πλάτη σου;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Έχω πάθει ψύξη, βρε μπάρμπα. Άσε που μυρίζουν και τα χνώτα του, παιδιά. Είναι τσακωμένος με την οδοντόκρεμα…
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Τι ψιθυρίζεις, μωρέ ανηψούδι;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τίποτα, μπάρμπα. Τίποτα.
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Δε μου λες, ωρέ… Γένονται τέτοια πράγματα; Να συνεργάζονται τα αρνιά με τς λύκους;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Σώπα, βρε μπάρμπα. Εδώ ήρθε στην Ελλάδα ο Ομπάμα, αυτό σε παραξενεύει;
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Ποιος είναι αυτός ο μπάμιας;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ο Ομπάμα, μπάρμπα. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, Καραγκιόζη. Αυτά ιγώ δεν τα καταλαβαίνω.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Γι’ αυτό σταμάτα, μπάρμπα, για να δούμε πού θα πάει αυτή η ιστορία…


(Μουσική)

Ε΄ ΣΚΗΝΗ: Μαμά – Μπαμπάς – Αρνάκι - Παιδί
ΜΑΜΑ: Τι το έφερες μέσα στο σπίτι αυτό το αρνί; Δεν βλέπεις που από το πρωί έχω σκουπίσει, ξεσκονίσει και σφουγγαρίσει για να είναι όλα έτοιμα;
ΜΠΑΜΠΑΣ: Τι θα σου κάνει, βρε γυναίκα, ένα τόσο δα αρνάκι; Τουρτούριζε το καημένο και το λυπήθηκα. Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και σκέφτηκα να το φέρω στα ζεστά….
ΜΑΜΑ: Εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι η κούρασή μου που από το πρωί δεν έχω σταθεί ούτε λεπτό. Έπλυνα, σφουγγάρισα, ξεσκόνισα, μαγείρεψα κι εσύ το μυαλό σου το έχεις στο αρνί. Κάνε στην άκρη. Θέλω να κοιμηθώ γιατί αύριο έχω ένα σωρό δουλειές…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Δεν θα μείνουμε λίγο σήμερα το βράδυ; Να διαβάσουμε κάτι για τη γιορτή και στο μικρό; Να αλλάξουμε έστω την καθημερινή ρουτίνα;
ΜΑΜΑ: Εσείς αν θέλετε, μείνετε ξύπνιοι όλη τη νύχτα. Εγώ είμαι κομμάτια…
ΓΙΟΣ: Σήμερα, βρε μαμά, είναι μεγάλη βραδιά. Δεν θα μου διαβάσετε κάτι σχετικά με τη γιορτή; Δεν θα μείνουμε όλοι μαζί αυτό το βράδυ;
ΜΑΜΑ: Εγώ είμαι κουρασμένη. Δεν έχω χρόνο. Κάτσε με τον πατέρα σου. Αν θέλεις, άνοιξε την ντουλάπα και πάρε από τώρα το δώρο σου.
ΑΡΝΑΚΙ: Ντουλάπα; Μπε, μπε, μπε….
ΜΑΜΑ: Μίλησε κανείς;
ΜΠΑΜΠΑΣ: Ποιος να μιλήσει;
ΜΑΜΑ: Ακούστηκε η λέξη «ντουλάπα».
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εσύ την είπες.
ΜΑΜΑ: Εγώ είπα ολόκληρη πρόταση που είχε μέσα τη λέξη «ντουλάπα». Εσύ είπες σκέτη τη λέξη «ντουλάπα;»
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εγώ;
ΜΑΜΑ: Εσύ.
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εγώ δεν είπα τίποτα.
ΜΑΜΑ: Και ποιος την είπε; Το αρνί;
ΜΠΑΜΠΑΣ: Από το μυαλό σου τα βγάζεις;
ΜΑΜΑ: Εσύ την είπες… για μένα. Νομίζεις ότι έχω παχύνει; Γι’ αυτό με είπες ντουλάπα; Ε, και τώρα κάνεις την πάπια…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Από το μυαλό σου τα βγάζεις συνέχεια; Δεν σε αντέχω πια….
ΜΑΜΑ: Εσύ δεν με αντέχεις; Εγώ δεν σε αντέχω. Με τα υπονοούμενα και τις προσβολές συνέχεια….
ΠΑΙΔΙ: Θα σταματήσετε επιτέλους; Είναι Χριστούγεννα κι εσείς το μόνο που κάνετε είναι να τσακώνεστε. Όπως κάνετε συνέχεια και κάθε μέρα. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα. Περνάνε οι μέρες πάντα χωρίς να αλλάζει τίποτα. Το μόνο που νοιάζει τη μαμά είναι τι θα φάμε, τι θα στολίσουμε και τι θα ψωνίσουμε. Το μόνο που νοιάζει το μπαμπά είναι η γκρίνια για τα έξοδα. Το μόνο που νοιάζει και τους δυο σας είναι να μου πάρετε δώρο για το καλό. Έχω μαζέψει αυτοκινητάκια, στρατιωτάκια και επιτραπέζια. Το ενδιαφέρον σας μου λείπει, ο χρόνος σας μου λείπει, η ηρεμία μού λείπει. Αμάν πια…. Ασχοληθείτε λίγο με την ουσία.

(Μουσική)

ΣΤ΄ ΣΚΗΝΗ: Καραγκιόζης – Μπάρμπα Γιώργος
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Ωχ, αμάν αμάν…. Το λυπάμαι το κακορίζικο. Εμείς παλιά δεν είχαμε ούλα ετούτα τα καλούδια. Στα χωριά πολλές φορές δεν είχαμε ούτε πολλά φαγιά ούτε πολλά πιοτά. Είχαμε όμως πολλή αγάπη. Μαζευόμασταν γύρω γύρω από τη φωτιά και λέγαμε τραγούδια και ιστορίες για το μικρό Χριστούλη στη φάτνη, για τα ζα που τον ζεσταίνανε με τις ανάσες τους, για την Παναγίτσα που τον κοίταζε γλυκά. Και ζεσταινόταν, ωρέ ανηψούδι, η καρδιά μας. Κι ήμασταν όλοι μια οικογένεια. Κι αν κανείς δεν είχε τίποτε για φαϊ, του δίναμε εμείς από τα λίγα που είχαμε.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Έχεις δίκιο, βρε μπάρμπα. Τι θέλει ο άνθρωπος για τη ζωή του; Αγάπη, χαρά και το σωστό νόημα. Γι’ αυτό είναι και τα Χριστούγεννα. Για να κάνουμε μια στάση από τα καθημερινά και να νιώσουμε ότι ο Θεός – που είναι αγάπη – ήρθε μαζί μας και είναι ανάμεσά μας. Και τι ζητάει από εμάς; Να κάνουμε το ίδιο. Να αγαπάμε, βρε παιδιά….
ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ: Μπράβο, βρε Καραγκιόζη. Καλά τα λες. Καλά Χριστούγεννα, ωρέ ανηψούδι.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Καλά Χριστούγεννα, μπάρμπα… Άντε καλά Χριστούγεννα σε όλους με αγάπη, χαρά και ειρήνη. Επί γης ειρήνη… Χρόνια Πολλά σε όλους!!!

(Ακούγονται τα μισά κάλαντα από τα παιδιά που συμμετέχουν)

ΛΥΚΟΣ: Ουφ… Ευτυχώς… Βρήκα ευκαιρία με τα κάλαντα και βγήκα από τη ντουλάπα χωρίς να με πάρουν είδηση.
ΑΡΝΑΚΙ: Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω έξω. Είχα ανησυχήσει. Τώρα που γνωριστήκαμε θα είμαστε φίλοι, ε;
ΛΥΚΟΣ: (Διστακτικά…) Νννναι…. Τώρα που το λες….
ΑΡΝΑΚΙ: Ωωωωπ…. Ας τηρήσουμε τις αποστάσεις ασφαλείας…

(Η συνέχεια από τα κάλαντα)
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

ΤΕΛΟΣ


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Θρησκευτικά και σοκολάτα: Μια ιερή και γλυκιά συμμαχία





Φανταστείτε σε ένα παράλληλο σύμπαν να μπαίνει στην τάξη ο θεολόγος και να λέει «βγάλτε την κασετίνα με τα σοκολατάκια» ή «ανοίξτε τη σοκολάτα σας»…. (και οι μαθητές να λένε «πάλι σοκολάτα»;;;)
Από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς (εκπαιδευτική, παιδαγωγική, συνδικαλιστική, θεολογική…) συνήθως ανήκουμε σε πολλά σύμπαντα: παράλληλα και τεμνόμενα. Τι καλύτερο λοιπόν από το να αξιοποιήσουμε την «εμπειρία» μας αυτή;
Περιδιαβαίνοντας μια βραδιά και για άλλη μια φορά τον θαυμαστό κόσμο του facebook, είδα ότι μία συνάδελφος από Βόρειο Ελλάδα ανέβαζε φωτογραφίες από σοκολιχουδιές. (Η συγκεκριμένη θεολόγος το έχει ξανακάνει, κύριε εισαγγελέα…). Μού ήρθε στο μυαλό ένα παλαιό παιγνίδι από τα μαθητικά μου χρόνια στα Κατηχητικά. Με ελαφρές παραλλαγές γεννήθηκε το «Θρησκευτικά και σοκολάτα»…

Οδηγίες προς θεολόγους καθηγητές:
Προσέξτε πώς έχουν τα πράγματα. Μπαίνετε στην τάξη (ή σε άλλο κατάλληλο χώρο) με ένα κουτί παπουτσιών. Προφανώς, οι μαθητές απορούν. Το καλύτερο σχόλιο που θα ακούσετε είναι: «Κύριε (κυρία), σας έδωσε τα παπούτσια στο χέρι»; Δεν δίνετε σημασία και ακουμπάτε το κουτί πάνω στην έδρα. Το ανοίγετε και από μέσα βγάζετε μια πετσέτα κουζίνας, ένα μαχαίρι και ένα πιρούνι. Στρώνετε την πετσέτα μπροστά από το κουτί και βάζετε το μαχαιροπίρουνο στα δύο άκρα της.
Ρίχνετε ένα σαρδόνιο χαμόγελο (το χρωστάτε για το προηγούμενο σχόλιο…) και λέτε:
«Μέσα στο κουτί υπάρχει μία σοκολάτα»!!
Σιγή, έκσταση, δέος….
«Είναι δική σας».
Γουρλωμένα μάτια, ταχυκαρδίες…
«Αλλά….»
Ταχυκαρδίες χ2 speed
«Με τη σειρά θα απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις». (Ή θα κάνουν κάποιες δραστηριότητες ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα με το υλικό και το ύφος του μαθήματός σας). «Όποιος απαντά σωστά ή πετυχαίνει τους στόχους ή ολοκληρώνει τη δραστηριότητα κ.λ.π., έρχεται εδώ και αποκλειστικά με το μαχαιροπίρουνο ανοίγει το κουτί, ακουμπά τη σοκολάτα πάνω στην πετσέτα, την ξετυλίγει και αρχίζει να κόβει, να πιρουνίζει και φυσικά …να τρώει».
Κι όλα αυτά μέχρι να έρθει ο επόμενος που θα εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που θα ορίσετε. Φανταστείτε πόσοι θα κάνουν όλη την προεργασία για να έρθει ο επόμενος να βρει το κομμάτι έτοιμο. Φανταστείτε πόσα κομμάτια θα εκφενδονιστούν. Φανταστείτε τον ενθουσιασμό των μαθητών και πόσο «γλυκό» θα είναι αυτό το μάθημα. Αρκεί να το οργανώσουμε καλά….

Υ.Γ. 1: Νομίζω ότι με ενημέρωση των μαθητών εκ των προτέρων πετυχαίνει περισσότερο και έχει μεγαλύτερα παιδαγωγικά οφέλη.
Υ.Γ. 2: Αγοράστε μια μεγάλη σοκολάτα. Τόσα παιδιά έχετε να θρέψετε. Δεν θέλω τσιγκουνιές…
Υ.Γ. 3: Ένας «κακός» καθηγητής θα βάλει από πριν τη σοκολάτα στο ψυγείο. Προσωπικά, αξιοποιώ ελαφρώς και την κατάψυξη….


Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Κουκλοσκιοθεολογώντας …για τα Χριστούγεννα



Τι είναι τα Χριστούγεννα; Απλά μια ευκαιρία για χαλάρωση, βόλτες, ψώνια και φαγητό; Ή είναι και μια γιορτή με περιεχόμενο και νόημα;

«Χριστούγεννα εδώ….,
                    Χριστούγεννα εκεί….,  
                              Πού είναι τα Χριστούγεννα;»

Ένα αθώο αρνάκι βγαίνει κατά λάθος από το μαντρί. Περιπλανιέται και σκέφτεται μέχρι που συναντά ξαφνικά ένα λύκο διαφορετικό από τους άλλους, καθώς έχει θεολογικές ανησυχίες και υπαρξιακά ερωτήματα… Η συνέχεια επί της σκηνής.



Πρόγραμμα παραστάσεων:
- Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου το πρωί: Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Λύκειο Γαζίου για τους μαθητές του σχολείου.
 - Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου, στις 6:30 το απόγευμα: Στο Λύκειο Γαζίου σε εκδήλωση ανοικτή στο κοινό.
- Κυριακή 25 Δεκεμβρίου, στις 11 το πρωί: Στην Παιδιατρική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου για τα νοσηλευόμενα παιδιά, τους συγγενείς τους και το προσωπικό του Νοσοκομείου (μαζί με τα Χριστουγεννιάτικα Κρητικά κάλαντα με παραδοσιακά όργανα).

Ως Κουκλοσκιοθεολογία συμμετέχουμε στην αξιέπαινη και συγκινητική πρωτοβουλία του Ομίλου Εθελοντισμού του 1ου Πειραματικού ΓΕΛ Θεσσαλονίκης "Μαθητές εν Δράσει" με τίτλο "Όλοι μαζί για τη Μυρτώ". https://www.facebook.com/groups/1804656836443739/?multi_permalinks=1821659698076786&ref=notif&notif_t=group_highlights&notif_id=1480273642226903. Είναι μία προσπάθεια για να μπορέσει η Μυρτώ να επιστρέψει στο σπίτι της. Γι’ αυτό το λόγο, σε κάθε παράστασή μας θα υπάρχει ένα κουτί ώστε – διακριτικά και εθελοντικά – να συγκεντρωθούν κάποια χρήματα που θα κατατεθούν σε λογαριασμό για τη Μυρτώ.


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων


Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά».
Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης.
Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «όποιος έχει το θράσος και τα μέσα κλείνει το δρόμο και κατεβάζει το γενικό διακόπτη του ρεύματος χωρίς ίχνος ντροπής ή κάποιας επίπτωσης» είναι από τα πρώτα που παπαγαλίζουν οι μαθητές μας.
Προσωπικά, ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι ντροπή και θυμό για το «δικαίωμα» των καταλήψεων.
- Θυμό που ξεκινώ να πάω στο σχολείο μου για μάθημα και γίνομαι άθελά μου μέρος μιας φαρσοκωμωδίας, καθώς δυο τρεις (συνήθως οι πλέον αδιάφοροι…) ήρθαν δέκα λεπτά νωρίτερα και με μια αλυσίδα έκλεισαν τις πόρτες «για το καλό της παιδείας».
- Θυμό που οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους μαθητές δεν ξέρουν, δεν είδαν, αν και αρκετοί από αυτούς ήρθαν στο σχολείο χωρίς τσάντες και έχουν ήδη κανονίσει πού θα πιούνε το πρωινό τους καφεδάκι.
- Θυμό που οι γονείς (αν και εκ του νόμου υπεύθυνοι για τα ανήλικα παιδιά τους) είναι απόντες ή κάνουν επιτόπου μεταβολή με τα (συνήθως) μελετηρά παιδιά τους για να μη χάνουν χρόνο, καθώς θα πρέπει να διαβάσουν με άνεση για το απογευματινό φροντιστήριο.
- Θυμό που, αν γίνει ψηφοφορία για την κατάληψη (συνήθως καταλήγει σε παρωδία), γίνεται αφού έχει ήδη κλείσει το σχολείο και σε αιτήματα με τα οποία συχνά γελάνε κι αυτοί που τα γράφουν.
- Ντροπή που παντού ψιθυρίζεται (συχνά λέγεται και φανερά) ότι η κατάληψη γίνεται για να χαθεί το μάθημα, αφού η αγωνιστικότητα και ο ζήλος για τον «ιερό αγώνα» υπέρ της παιδείας εξατμίζεται σε πέντε λεπτά, αφού πρώτα έχουν «τσεκάρει» οι υπεύθυνοι της φαρσοκωμωδίας ότι έχει φύγει και ο τελευταίος καθηγητής που περίμενε - ωσεί ηλίθιος - έξω από μια αλυσοδεμένη πόρτα.
- Ντροπή που οι μαθητές το τραβάνε μέχρι το σημείο που δεν θίγονται άλλα κεκτημένα, όπως η ιερή αγελάδα που ακούει στο όνομα «πενθήμερη εκδρομή της Γ΄ Λυκείου». Αν ανάψει κανένα προειδοποιητικό σημάδι, ξαφνικά τα προβλήματα λύνονται, το χαρτάκι με τα αιτήματα τσαλακώνεται και πετάγεται στον κάδο και όλα «μέλι γάλα»….
- Ντροπή που καλλιεργείται μέσα στο σχολείο η νοοτροπία των αυριανών μπαχαλάκηδων.
- Ντροπή που με αυτό τον τρόπο ευτελίζεται ο ρόλος των μαθητών, ο θεσμός των μαθητικών συμβουλίων και η αξία των μαθητικών αγώνων.
- Ντροπή που έγραψα αυτό το άρθρο, καθώς υπό καθεστώς στοιχειώδους λογικής και αγάπης για τη μόρφωση και το σχολείο, αυτά θα έπρεπε να ακούγονται ως ερχόμενα από ένα παράλληλο σύμπαν…
        Ευθύνη έχουμε όλοι μας. Μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Ο κλόουν είναι πάντα μόνος…



          Είσαι ο ευχάριστος τύπος της παρέας. Κάνεις τους άλλους να ξεκαρδίζονται. Αλήθεια είναι, έχεις πηγαίο και καλό χιούμορ. Επιδιώκουν τη συντροφιά σου, γιατί περνάνε καλά. Ενδόμυχα, ίσως και να σε ζηλεύουν κιόλας. Με την καλή έννοια - αυτή του θαυμασμού. Δείχνεις ότι δεν έχεις μεγάλα προβλήματα και μάλλον έχεις λύσει και τα μικρά. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα ήσουν τόσο άνετος, τόσο αστείος, τόσο κοινωνικός….
          Έρχεται όμως πάντα αυτή η στιγμή. Που η παράσταση τελειώνει, που τα φώτα σβήνουν. Τότε που φεύγεις από τη σκηνή, τότε που ξεβάφεις τα χρώματα. Τότε που δεν είναι κανείς εκεί για να δει την αλλαγή σου.
          Με την πικρή γεύση της θλίψης στην ψυχή.
          Με την αλησμόνητη αίσθηση της προδοσίας στη μνήμη.
         Με τη μοναξιά σου να ξαναβλέπετε σαν σε ταινία τα γέλια, τα πειράγματα και τα δρώμενα πριν από λίγο.
          Με ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη για τον πειστικό ρόλο.
          Με τη βεβαιότητα ότι τελικά κανείς δεν μπορεί να σε ξεκλειδώσει.
          Τελικά, ο κλόουν είναι πάντα μόνος…

Υ.Γ.: Για κάτι αγαπημένες ψυχές εκεί έξω…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Κουκλοσκιοθεολογία



Εδώ και τρία χρόνια στο Λύκειο Γαζίου, γίνεται μία προσπάθεια για «πάντρεμα» του μαθήματος των Θρησκευτικών με μορφές τέχνης. Στη σχολική χρονιά 2013-2014 δημιουργήθηκε ένα θέατρο σκιών στα πλαίσια ερευνητικής εργασίας (project) με σχετικό θέμα. Για περισσότερα, δείτε εδώ: http://theologosnaf.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html.
Την περσινή χρονιά, υλοποιήθηκε ένα πρόγραμμα με τίτλο «Η τέχνη κατά του φανατισμού», όπου δόθηκε έμφαση κυρίως στον κινηματογράφο.

Φέτος, είπαμε να διευρύνουμε τους ορίζοντες και να «παντρέψουμε» τρία μαζί(!!!): Το κουκλοθέατρο, το θέατρο σκιών και τα Θρησκευτικά. Μια ομάδα μαθητών με όρεξη, μεράκι και ταλέντο με τη βοήθεια δύο ατάλαντων και ελαφρώς ανισόρροπων εκπαιδευτικών (Τσουτσουδάκης, Ασημακόπουλος) ξεκινούν δυναμικά την «Κουκλοσκιοθεολογία»….  

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Η ομιλία μου για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2016)



Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ώρα 3 το πρωί. Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι χτυπάει την πόρτα του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά. Του επιδίδει τελεσίγραφο της ιταλικής κυβέρνησης στο οποίο οι Ιταλοί ζητούν να περάσουν ελεύθερα από την Ελλάδα. Ο Μεταξάς απαντά στα γαλλικά. «Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο». Μετά από περίπου δύο ώρες, ο Ιταλικός στρατός επιτίθεται από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Στις 11 το πρωί ο ηγέτης της Ιταλίας Μουσολίνι συναντά τον Αδόλφο Χίτλερ στη Φλωρεντία. Ο Μουσολίνι αρχίζει να μιλά με τη φράση «Φύρερ, προελαύνουμε…». Υπολόγιζε ότι σε λίγες ημέρες θα έπινε τον καφέ του κάτω από την Ακρόπολη στην Αθήνα. Πού να ήξερε ο κακομοίρης τι τον περίμενε.
Η Ιστορία γράφεται με τις μικρές καθημερινές ιστορίες του καθενός μας. Το πρωί της 28ης ο κόσμος ξυπνά με τις σειρήνες και τα πολεμικά ανακοινωθέντα από το ραδιόφωνο. Κάποιοι ίσως αδιαφόρησαν, κάποιοι έψαχναν πώς θα βολευτούν και με τη νέα κατάσταση. Οι περισσότεροι όμως έτρεχαν να καταταγούν. «Με το χαμόγελο στα χείλη πάνε οι φαντάροι μας μπροστά», όπως λέει και το τραγούδι. Έτσι γράφτηκε το ΟΧΙ. Από τους εθελοντές και τους στρατιώτες. Εκεί γράφτηκε το ΟΧΙ. Στο μέτωπο, στα σύνορα. Δεν ήταν μια ακόμη λεξούλα που την πήρε ο άνεμος.
Μία κακή ιδέα, δυο - τρεις ισχυροί του κόσμου τούτου, ένας χείμαρρος συμφερόντων και η άβουλη μάζα να πλέει στη θάλασσα της προπαγάνδας. Κάπως έτσι γεννήθηκαν ο φασισμός και ο ναζισμός που αιματοκύλισαν την - κατά τα άλλα - πολιτισμένη Ευρώπη. Απείλησαν μάλιστα να κυριαρχήσουν για πάντα και ολοκληρωτικά, εάν δεν υπήρχαν μια χούφτα τρελοί να πουν "ΟΧΙ".
Και γιατί να πεις όχι; Λογικά, δεν στέκει. Αυτοί έχουν την εξουσία, αυτοί έχουν τη στρατιωτική υπεροχή, αυτοί έχουν τη δύναμη. Υποτάσσεσαι και περνάς κι εσύ καλά. Και έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο.
Η προέλαση που φανταζόταν ο Μουσολίνι κατέληξε σε καθήλωση στο μέτωπο και σε οπισθοχώρηση. Μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου οι Ιταλοί έκαναν συνεχώς επιθέσεις. Όμως δεν τα κατάφεραν να σπάσουν τις ελληνικές γραμμές. Ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε αντεπίθεση που τον έφερε ελευθερωτή στις πόλεις της Αλβανίας όπου ζούσαν Έλληνες: Στην Κορυτσά, στους Αγίους Σαράντα, στην Πρεμετή, στο Αργυρόκαστρο. Ο μικρός στρατός που ο Μουσολίνι λογάριαζε για εύκολο αντίπαλο όχι μόνο άντεξε, αλλά κυνηγούσε τους Ιταλούς και μέσα στην Αλβανία.
Ο βαρύς χειμώνας, η παγωνιά και το χιόνι που σκέπαζε τα βουνά της Πίνδου ταλαιπωρούσε αφάνταστα τους στρατιώτες των δύο αντιπάλων. Τα κρυοπαγήματα σε ημερήσια διάταξη και οι θάνατοι από το κρύο πολύ συχνοί. Παρ’ όλες τις κακουχίες, οι Έλληνες στρατιώτες πολέμησαν ηρωϊκά και κατάφεραν το θαύμα.
Την άνοιξη του 1941 οι Ιταλοί προσπάθησαν πάλι να επιτεθούν. Το αποτέλεσμα ήταν πάλι το ίδιο: Αποτυχία. Τη λύση έδωσαν οι σύμμαχοι της Ιταλίας, Γερμανοί. Στις 6 Απριλίου 1941 επιτέθηκαν στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Για να ακολουθήσει σε ενάμιση μήνα η μοναδική στα πολεμικά γεγονότα Μάχη της Κρήτης που σήμανε την αρχή του τέλους για την παντοδυναμία της Γερμανίας.
Ας φανταστούμε όλοι μας πώς και πόσο θα δοκιμάστηκε αυτή η απόφαση του ΟΧΙ. 219 ημέρες αντιστάθηκε ηρωικά η Ελλάδα στα στρατεύματα εισβολής, πριν αυτά σηκώσουν τη ναζιστική σβάστικα και στη δική μας επικράτεια. Συγκριτικά,
          - η Γαλλία, που ήταν υπερδύναμη της εποχής άντεξε 43 ημέρες,
          - η Πολωνία αντιστάθηκε 30,
          - η Ολλανδία 14 ημέρες,
- ενώ η Δανία 3 ώρες.
Συνήθως, περιορίζουμε το πνεύμα του έπους του '40 και την επέτειο σε μία ημέρα. Και για να ακριβολογούμε, σε ένα πρωινό. Εάν σας πω να γιορτάσουμε και την επέτειο της 28ης Νοεμβρίου θα με περάσετε για τρελό. Αυτοί όμως που ξεχύθηκαν στους δρόμους την ημέρα του Όχι και κατατάσσονταν σαν να πηγαίνουν σε πανηγύρι ήταν εκεί ακόμη, στο μέτωπο. Με τη βροχή και το κρύο. Με τη λάσπη και τις ψείρες. Και το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο και όλο το χειμώνα. Τουλάχιστον, απλά ας το καταλάβουμε, ας το συναισθανθούμε. Για όσο μπορεί και αντέχει ο καθένας μας, ας περιεργαστεί την τέχνη του ανέφικτου. Ας προσκυνήσει την τρέλα της ελευθερίας.
Τα πρόσωπα του 1940 δεν είναι οι κατασκευασμένοι ήρωες της χρυσόσκονης. Δεν είναι από  τη γενιά του δήθεν, που είναι υπεύθυνη για τη νέα γενιά του «ε, και;». Οι ήρωες του ’40 δεν είναι λαμπεροί, γιατί είναι λασπωμένοι. Δεν είναι διάσημοι, γιατί αρκετοί από αυτούς πέθαναν άγνωστοι μέσα σε χαράδρες και πάνω στα βουνά της Αλβανίας. Δεν είναι ψηλοί, γιατί αρκετοί από αυτούς ακρωτηριάστηκαν στα πόδια από τα κρυοπαγήματα. Δεν είναι όμορφοι, γιατί αρκετοί από αυτούς σημαδεύτηκαν από τις κακουχίες.
Είναι ήρωες, γιατί εκεί στις ατέλειωτες μέρες και νύχτες της αντίστασης, αγκαλιά με το τουφέκι, χαμογελούσαν συχνά στο θάνατο. Θέλει διάρκεια λοιπόν η τέχνη του ανέφικτου, θέλει αίμα ο τροχός που γυρίζει τον ήλιο.
          Την ίδια ημέρα, η Εκκλησία γιορτάζει την εορτή της Αγίας Σκέπης. Η εικόνα δείχνει την Παναγία με ανοικτή αγκαλιά πάνω από ένα σύννεφο και το απολυτίκιο αναφέρει τη φράση «σκέπεις τον λαόν Σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής». Κάποια στιγμή όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υποτάσσεται η θρησκευτική εορτή στην εθνική επέτειο, αλλά ταιριάζει η εθνική επέτειος με το νόημα της θρησκευτικής εορτής. Δηλαδή, ακριβώς επειδή ο αγώνας των Ελλήνων είναι αγώνας για την ελευθερία και από αγάπη στα ιδανικά, σκέπει η Παναγία. Σε αντίθετη περίπτωση, η αγκαλιά της θα κοιτούσε αλλού. Ο Θεός δεν είναι εθνικιστής. Είναι μόνο Αγάπη και Ελευθερία.
          




Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…



Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Αυτό ανακοίνωσε πρόσφατα η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Για όσους γνωρίζουν, η ανακοίνωση αυτή αναφέρεται στην υλοποίηση των νέων προγραμμάτων σπουδών που είχαν δρομολογηθεί επί υπουργίας της κυρίας Διαμαντοπούλου.
Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε…
- Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated, φέρνοντας μάλιστα και κουβάδες με το νερό που ανακάλυψαν στο φεγγάρι.
- Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών».
- Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμε με τους χριστιανοταλιμπάν. Μπράβο στο Φίλη που τους καταργεί». Η περίπτωσή τους θα ήταν ενδιαφέρον θέμα διδακτορικής διατριβής στην Ψυχιατρική. Δυστυχώς όμως, συχνά μονοπωλούν και προβάλλονται.
- Όλοι μεταξύ μας συμφωνούμε για τα ελλιπή και προβληματικά βιβλία και για την ανάγκη αναμόρφωσης και βελτίωσης του μαθήματος. Στην ερώτηση «τι προτείνεις, συνάδελφε;» βγάζουμε συχνά το ραγιά που κρύβουμε μέσα μας: «δεν ξέρω… μια απλή διαπίστωση έκανα». Η λογική του νέου προγράμματος σπουδών είναι σε άλλη βάση από το παλαιό. Περισσότερη ελευθερία και ευελιξία για τον εκπαιδευτικό. Έχει όμως και πολλά προβλήματα. Αντί να τα συζητήσουμε, δες στην πρώτη παύλα τι κάναμε…
- Εντύπωση κάνει σε όλους μας η ελευθερία, η ομορφιά και ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο που συναντά κανείς στην Αγία Γραφή, στα Πατερικά κείμενα, στη Φιλοκαλία. Σε αντίθεση με τη σιδερόφρακτη θρησκευτικότητα στην προσέγγιση του Θεού που συναντά κανείς στη θρησκευτική αγωγή του 20ου αιώνα. Θα το πω απλά και αυτοκριτικά: Αν είσαι μάγκας θεολόγος, άρπαξε τη νέα ευκαιρία της ευελιξίας και απογείωσε την τάξη σου και το μάθημά σου.
- Δεν σπουδάσαμε ούτε θρησκευτικοί μεταπράτες ούτε φερέφωνα στείρας και ανέραστης θρησκευτικότητας. Σπουδάσαμε θεολόγοι, αν και οι περισσότεροι καταλάβαμε αυτό το δώρο μετά το πτυχίο και ειδικά όταν μυρίσαμε ξανά κιμωλία. Ακόμη κι αν έχει αντικατασταθεί με μαρκαδόρο και λευκοπίνακα, η πρόκληση είναι ακόμη στις τάξεις. Για γερά στομάχια…
- Προσωπικά, στο μνημόσυνο και στον καφέ της γκρίνιας και της κακομοιριάς δεν θα έρθω. Έχω πάρτυ…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα….


Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σφραγίζεται το οριστικό κλείσιμο ενός κύκλου. Μετά από την αναμονή και την αγωνία του καλοκαιριού, κάτι παιδιά (δικά σου παιδιά…) μαθαίνουν εάν θα φοιτήσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και σε ποια σχολή. Γέλια, κλάματα, πειράγματα, περηφάνια, σχέδια για το μέλλον. Η Ελλάδα που ονειρεύεται, η Ελλάδα που σχεδιάζει, οι αφιλτράριστοι (ακόμη) αυριανοί πολίτες.
Κι εσύ εκεί… Ο καθηγητής τους… Ο πρώην καθηγητής τους….
- Να θυμάσαι τα δικά σου και να νοσταλγείς. Ίσως και να βουρκώνεις.
- Να μετράς τα χρόνια που έχουν περάσει και να τα βρίσκεις ένα χρόνο παραπάνω από τότε που τα ξαναμέτρησες.
- Να θυμάσαι τις στιγμές σου με αυτά τα παιδιά και να συνειδητοποιείς ότι παραδόξως(;) έχουν ξεθωριάσει οι κακές.
- Να πιάνεις τον εαυτό σου να χαίρεται με τη χαρά τους, να συμμετέχει στην αγωνία τους, να λαχταρά να κοινωνήσει λίγο από τη νέα ζωή τους που τώρα αρχίζει.
- Το καλύτερο όμως είναι όταν τα συναντάς. Στο δρόμο ή στο σχολείο όταν εκπληρώσουν το «θα έρχομαι να σας βλέπω». Το βάδισμα, ο τρόπος ομιλίας, το βλέμμα λένε δυο βασικά πράγματα: «Σε ευχαριστώ» και «θέλω να πετάξω». Ναι, πετάξτε. Μην κολλάτε πουθενά. Πετάξτε και σηκώστε κι εμάς λίγο ψηλότερα.
Αυτά τα παιδιά. Που πλέον δεν είναι παιδιά. Είναι νέοι. Κάποιοι είναι φοιτητές και κάποιες φοιτήτριες. Αλλά όλοι τους είναι έτοιμοι για τη ζωή που τους ανήκει, για τη ζωή που ονειρεύονται. Που κανείς δεν θα την μαράνει…
Κι εσύ εκεί. Να περιμένεις το νέο κύκλο που θα αρχίσει από το Σεπτέμβριο. Το νέο κύκλο που θα σε ανανεώσει, που θα σε προβληματίσει, που θα σε κάνει συνδημιουργό. Που σου υπενθυμίζει ότι δεν γίνεται να είσαι απλά υπάλληλος. Έστω κι αν είσαι ακόμη ένα χρόνο μεγαλύτερος και η παρέα σου παραμένει σταθερά από 13 έως 17 ετών.
Αν είσαι καθηγητής, η ζωή σου είναι κύκλοι που ανοίγουν και κύκλοι που κλείνουν. Αν είσαι και λίγο συναισθηματικός, απλά την πάτησες…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Γεια σου Σία, με τα ωραία σου…


            Μέρες που είναι του ελληνικού θέρους, η παραπάνω φράση θα μπορούσε να ακουστεί σε ένα από τα πολλά πανηγύρια της υπαίθρου ως κολακευτικό επιφώνημα για την αοιδό, που υπογραμμίζει φωνητικά τα κελαηδίσματα του κλαρίνου. Κι όμως….
Αφιερώνεται στην υφυπουργό Παιδείας κυρία Σία Αναγνωστοπούλου για τις σημερινές (Τρίτη, 2 Αυγούστου) δηλώσεις της: «Προτιμώ τις καταλήψεις από αυτά που γίνονται στη Γαλλία και στη Γερμανία». Προφανώς, η κυρία υφυπουργός αναφέρθηκε στα τρομοκρατικά χτυπήματα των τζιχαντιστών στη Γαλλία με πλέον πρόσφατο την εισβολή σε ναό και τη σφαγή ενός Ρωμαιοκαθολικού ιερέα και στο ρατσιστικό, ξενοφοβικό χτύπημα σε εμπορικό κέντρο της Γερμανίας με 10 νεκρούς.
Δεν υπάρχει νοήμων και πολιτισμένος άνθρωπος που να μην ανατριχιάζει και να μην καταδικάζει όσα έγιναν πρόσφατα σε Γαλλία και Γερμανία. Και νομίζω επίσης ότι δεν υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδες IQ που να μην βλέπει το άσκοπο και άκυρο (και πονηρό…) της σύγκρισης. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό; Να είμαστε και ευχαριστημένοι που έχουμε τις ωραίες και ακίνδυνες καταληψούλες μας; Ή συγκρίνουμε δύο κακά και επιλέγουμε το μικρότερο, το οποίο όχι μόνο δεν μας ενοχλεί, αλλά το επικροτούμε ως καλό;
Επειδή απρόκλητα το μυαλό μου πάει στην προχθεσινή εισβολή «αντεξουσιαστών» (λέμε τώρα…) στο μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης σε ώρα Θείας Λειτουργίας, θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε με τη «λογική» της κυρίας Σίας: «Ε, καλά.. πώς κάνετε έτσι; Μια αθώα εισβολή έκαναν τα παιδιά. Δεν αποκεφάλισαν και τον ιερέα…».
«Ξαφνικά, μας πειράξανε οι καταλήψεις;» αναρωτήθηκε η κυρία Σία. Όχι, κυρία Σία μου. Πάντα μας πειράζανε οι καταλήψεις. Όχι όλους βέβαια. Υπάρχουν ιδεολογικοί και κομματικοί χώροι (εδώ σφυρίζουμε αμέριμνα...) που οφείλουν την επαναστατική δυναμική του μπάχαλου και της λογικής «ισότητα προς τα κάτω – όλο και λιγότερος κόπος – ασέβεια στη δημόσια περιουσία – κάτω ο φασισμός της αριστείας» στις πάσης φύσεως καταλήψεις. Αυτοί όχι μόνο δεν ενοχλούνται από τις καταλήψεις, αλλά τις ενθαρρύνουν κιόλας...


            Υ.Γ. Απαγορεύονται τα υποτιμητικά σχόλια για το μαλλί της κυρίας Σίας. Υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα: Ο δημόσιος λόγος μιας κυρίας που υπηρετεί θεσμικά την παιδεία...

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος εκπαιδευτικός