Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ασήμαντα πράγματα...

Είναι κάποια πράγματα ασήμαντα. Ευτελούς αξίας. Μια τσιμεντένια αυλή, μια μουριά, μια γωνιά ενός χαλασμένου σπιτιού. Τόσο κοινά, τόσο αδιάφορα. Εσύ όμως εκεί πρωτοπερπάτησες, κρατώντας τα κάγκελα. Εκεί σου καθάριζε η γιαγιά σου αχλάδια και σου έλεγε παραμυθένιες ιστορίες. Εκεί χοροπηδούσες μαζί με τα άλλα παιδιά για το κουτσό ή το λάστιχο. Εκεί μεταμόρφωνες τον κόσμο, καθώς περίμενες τις τηγανιτές πατάτες. Πήγες πάλι. Μετά από καιρό. Με τις δικές σου πλέον ρυτίδες στο πρόσωπο και στην ψυχή. Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά! Κοντοστέκεσαι... Βλέπεις το παιδί που τρέχει με το ματωμένο γόνατο στην αγκαλιά της γιαγιάς. Ακούς τα γέλια γύρω από την κούνια στο κλαδί της μουριάς. Μυρίζει ο αέρας από τις τηγανίτες με το μέλι μέσα από το ερειπωμένο σπίτι. Μη φεύγεις αμέσως. Άσε το τώρα να περιμένει. Άλλωστε κι αυτό παρελθόν γίνεται. Δεν πειράζει που κλαις. Όσο πιο θολά τα μάτια σου, τόσο πιο ζωντανές οι αναμνήσεις...
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής
Πρόσφατες αναρτήσεις

Έι… Ψιτ!

Έι… Ψιτ! Σε σένα μιλάω. Ναι, σε σένα! Σε σένα που τα τέσσερα νούμερα που είδες δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες σου. Να ήξερες πόσα νούμερα στο μέλλον θα προσπαθήσουν να σου χαλάσουν τη ζωή… Βρε, μη βιάζεσαι να φύγεις με το κεφάλι σκυφτό. Περίμενε ένα λεπτό. Όχι, βέβαια! Δεν θέλω να σου πω λόγια παρηγοριάς. Μια αγκαλίτσα μόνο… Κλαις; Κλάψε! Τα νέα σου σχέδια και όνειρα ποτίζεις. Βρεγμένο σκάβεται πιο εύκολα το μονοπάτι της ευτυχίας σου…
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής


Ναι στα κινητά τηλέφωνα στα σχολεία

Άλλη μία εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας για τις ηλεκτρονικές φορητές συσκευές στα σχολεία είδε το φως της δημοσιότητας. Επανάληψη της προηγούμενης. Τίποτα καινούριο. Απαγορεύονται! Τι νομίζετε ότι θα αλλάξει από Σεπτέμβριο; Οι μαθητές θα συνεχίσουν να έρχονται με το κινητό τηλέφωνο στο σχολείο. Για εκατοντάδες λόγους που δεν είναι της παρούσης. Κάθε φορά και πιο προσεκτικοί. Εξάλλου, σε αυτή την προσοχή τους οφείλεται πλέον η ελάττωση «κρουσμάτων» κατοχής και χρήσης του κινητού τηλεφώνου και όχι στο ότι δεν φέρνουν το κινητό στο σχολείο. Στους περισσότερους το smartphoneείναι προέκταση του χεριού και του μυαλού τους. Βέβαια, όλο και θα υπάρχει ο απρόσεκτος που το ξέχασε ανοικτό μέσα στην τσάντα ή του έπεσε από την τσέπη. Μόλις σχολάσουν, θα το «γεννήσει» το πεζοδρόμιο και αυτό το «απαγορευμένο» θα είναι χωρίς επικρεμάμενη ποινή στο χέρι τους για να τσεκάρουν messengerκαι instagramκαι για να τους απαντήσει στην ερώτηση «μαμά, πού είσαι»; Οι καθηγητές – γονείς (ω, της μεγίστης υποκρισία…

Τι σου είναι η καρδιά…

Πόσο τυχεροί αυτοί που έχουν βρει το νόημα της ζωής! Εξασφάλιση, τακτοποίηση, επιβεβαίωση. Εμείς να είμαστε καλά… Κουκιά μετρημένα… Τι να κάνεις με τους άλλους!! Ψάχνουν στα σκουπίδια για ουρανό, αναζητούν στα μάτια για σπίθες. Κι εμπιστεύονται, και γαντζώνονται, και ανεβαίνουν, και πέφτουν. Είναι αστείο να τους παρακολουθείς πώς προσπαθούν να πείσουν ότι έχουν τον έλεγχο, ότι «όλα καλά». Θέλουν να πετάξουν, αλλά προσπαθούν να χωρέσουν μέσα στο κοστούμι των άλλων. Θέλουν να φωνάξουν, αλλά είναι ώρα κοινής ησυχίας. Θέλουν να κλάψουν, αλλά "είναι σωστό να σε δουν οι άλλοι"; Αχ, αυτή η καρδιά. Η ελεύθερη και ζωντανή! Ψάχνει το μοναδικό, ζει για το αληθινό. Μεγαλώνει όμως και με κούφιες λέξεις, ακολουθεί και την απάτη. Συχνάζει στο λιμάνι και στον ανοιχτό ορίζοντα, περιμένοντας να σαλπάρει. Με το κουρσάρικο του γητευτή, του έρωτα. Για μακρινά πελάγη, γι’ αχαρτογράφητα νερά. Για αυτό που ονόμασαν απόλυτη ευτυχία, για τη χώρα που είπαν ότι κατοικεί το όνειρο. Κάποιες φορές γυρίζει πί…

Ο εχθρός μου…

Τη στιγμή που η σταγόνα της βροχής είχε ασήκωτο βάρος, τη στιγμή που το δάκρυ έκαιγε σαν πυρκαγιά… Αυτή τη στιγμή τη δύσκολη. Ήρθε και πάλι για να την κάνει αβάστακτη... Ο χειρότερος εχθρός μου. Ήμουν όμως αποφασισμένος. Δεν θα του το επιτρέψω ξανά. Θα τον εξαφανίσω. Τον κυνήγησα. Τον έφτασα. Κρύφτηκε πάλι πίσω από τη γνωστή πόρτα. Στο καταφύγιό του. Στα ανομολόγητα και απωθημένα. Μέχρι τώρα έφτανα στην πόρτα κι έφευγα. Δεν τολμούσα να την ανοίξω, δεν τολμούσα να τη σπάσω. Τώρα όμως το έχω πάρει απόφαση. Έσπασα την πόρτα. Μπήκα μέσα. Και τον βλέπω εκεί. Μπροστά μου. Η γροθιά μου υψωμένη, τα μάτια μου φλογισμένα. Κι αυτός εκεί. Να με κοιτάει με το γνωστό του μειδίαμα. Αγέρωχος καιάνετος. Εκνευριστικά σίγουρος, ένοχα απαθής… Αυτό το κλάσμα του χρόνου, αυτή η δεύτερη σκέψη, αυτή η λογική ανάσα. Αυτά είναι πάντα η αδυναμία. Το ξέρει… Κατέβασα τη γροθιά, έκανα να φύγω. Ηττήθηκα ξανά. Πρόλαβα λίγο να τον δω. Το ήξερε από πριν… Κι αυτός εκεί. Νικητής και πάλι…. Ο εχθρός μου… Εγώ!
Παναγιώτης Ασημακόπ…

Το μάθημα των Θρησκευτικών και το ύφος του θεολόγου καθηγητή

Εισήγηση στην ημερίδα σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών, που πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το Μάιο του 2018 και διοργανώθηκε από  τον Παγκρήτιο Σύνδεσμο Θεολόγων
         Οι θεολόγοι είμαστε μια περίεργη ειδικότητα. Στην αποδοχή αυτής της «περιέργειας» συχνά συναντιούνται πολλοί. Μαθητές, γονείς, συνάδελφοι, εμείς οι ίδιοι και η λεγόμενη «κοινή γνώμη».  Μη μου πείτε τώρα ότι δεν μάς έχουν αντιμετωπίσει κάποιοι, κάπου, κάποτε ως κατωτέρου επιπέδου και ελλιπούς διανόησης καθηγητή, ως πιθανό εκπρόσωπο του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» ή ως μόνιμο απολογητή για τις επιλογές και τα ανακοινωθέντα της διοικούσας Εκκλησίας. Αρκετοί μάλιστα θεωρούν τους θεολόγους ως συνώνυμο του συντηρητισμού, του ηθικισμού και της οπισθοδρόμησης, καθώς και ως εκφραστές του γλυκανάλατου και χαζοχαρούμενου «θρησκευόμενου» ύφους. Κι αν – για να χρησιμοποιήσω και μια έκφραση χωρίς όμως πολιτικό περιεχόμενο – κι αν «τους βγαίνουμε από δεξιά», γουρλώνουν τα μάτια κι απορούν: «Μωρέ, μπράβο ο/η θεολόγος!». Εν…

Φεύγεις, παλιόπαιδο…

Ήρθε η στιγμή που τόσο περίμενες! Επιτέλους, τελείωσες! Τέρμα τα σχολεία! Γιατί κοντοστέκεσαι; Μήπως επειδή θυμάσαι εκείνο το κλαψιάρικο πεντάχρονο, που πριν από 14 χρόνια με μια σάκα στην πλάτη και μια αγωνία στην καρδιά, πήγε την πρώτη του μέρα στο σχολείο; Μήπως επειδή ξέρεις ότι εδώ μέσα αφήνεις κομμάτια του εαυτού σου, μέρος της ζωής σου; Μήπως επειδή καταλαβαίνεις ότι από αυτή την πόρτα δεν θα επιστρέψεις το Σεπτέμβριο; Φεύγεις, παλιόπαιδο… Τα τελευταία σου γέλια, τα τελευταία πειράγματα, οι τελευταίες φωνές, οι τελευταίες αγκαλιές… Μετά από λίγο σιωπή. Άδειες οι αίθουσες. Πόσο το περιμέναμε! Γιατί δεν το χαιρόμαστε; Φεύγεις, παλιόπαιδο… Και τι αφήνεις; Τις αγωνίες σου, τα χτυποκάρδια σου, τα θέλω σου. Χαραγμένα στα θρανία, σκιές στη θέση σου. Τις αμφισβητήσεις σου, τη διαμόρφωσή σου, την προσωπικότητά σου. Γεμάτη η ατμόσφαιρα, μνήμες στο μυαλό μας. Φεύγεις, παλιόπαιδο… Τι σου αφήσαμε; Γνώσεις, βαθμούς, εξετάσεις; Μηνύματα, βιώματα, παραδείγματα; Ειλικρινά, δεν ξέρω. Ούτε κι εσύ, φαν…

Γιατί γράφεις;

- Επειδή είσαι δειλός! Όσα δεν μπορείς να πεις δυνατά, εμφανίζονται στην οθόνη σου, ταξιδεύουν στο χαρτί σου. Για να τα διαβάσει. Θα νιώσει; Αυτό το ταξίδι δεν μπορείς να το καθορίσεις. Μέχρι εκεί μπορείς... - Επειδή είσαι ψεύτης! "Για μένα γράφω", λες και κρυφογελάνε όλες οι αυταπάτες σου, όλες οι αυτοαναιρέσεις σου... Για ποιον "εσένα"; Αυτόν που δείχνεις ή αυτόν που είσαι; - Επειδή έχεις ανάγκη να σταματήσεις, έστω για λίγο, τον χρόνο σου, τη ζωή σου. Να δεις μέσα σου. Έχεις φόβους να ξορκίσεις, ελπίδες να θρέψεις, όνειρα να ξεκρεμάσεις... - Γράψε, λοιπόν. Μάτωσε κι άλλο τις λέξεις σου! Αυτές τουλάχιστον αντέχουν...
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής

11η βραδιά ξε-άγχους

Δίνεις κι εσύ Πανελλήνιες; 
Μπράβο σου. Καλή επιλογή.... Και τι θα κάνεις το βράδυ πριν από το πρώτο μάθημα; 
- Θα διαβάζεις; (Πλάκα κάνεις...).
- Θα κλαις; (Έχουμε χαρτομάντιλα βελούδινα...).
- Θα μαλώνεις με όλους και με όλα; (Έχεις χρόνια μπροστά...).

Έλα να ενώσουμε την αισιοδοξία, το θάρρος και την αυτοπεποίθησή μας, την Πέμπτη 7 Ιουνίου, στις 7 το βράδυ, στο Λύκειο Γαζίου.



Μουσική, Φαγητό και άλλα events….

Για ενδέκατη χρονιά είμαστε δίπλα σου. (Ψέματα... για το φαγητό ερχόμαστε...). 
Σε καταλαβαίνουμε και συμπάσχουμε. (Καρφί δεν μάς καίγεται...).
Αγχωνόμαστε για σένα και αντί για σένα. (Χα, χα, χα.... καλό, ε;).
Είμαστε σίγουροι ότι θα πετύχεις. (Νταξ, το τερματίσαμε...).

Στο χώρο θα κινούνται ελεύθερα δύο καθηγητές που αποτελούν τον καλύτερο τρόπο καταπολέμησης του άγχους, εάν σκεφτείτε ότι έγιναν έτσι μετά την επιτυχία τους στις Πανελλήνιες… .

Μυροφόρες από φωτιά

Η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει κάποιες γυναίκες. Είναι οι Μυροφόρες, τις λέμε Μυροφόρες, αλλά πίσω από αυτό τον τίτλο βλέπουμε; Κατανοούμε; Σε μια εποχή που η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο, ως κοινωνικό αναλώσιμο. Κατώτερη, υποβαθμισμένη, πράγμα. Από την κοινωνία, την εξουσία, τη θρησκεία. Αυτές όμως δεν μπορούν να ησυχάσουν, δεν μπορούν να ηρεμήσουν. Αψηφούν τις αυστηρές απαγορεύσεις της εξουσίας, αψηφούν το σκοτάδι της νύχτας, αψηφούν τους κινδύνους της πορείας. Πορεία προς τον Ένα, πορεία προς τον Αγαπημένο. Πώς είναι δυνατόν να είναι μόνος στον Τάφο; Πώς είναι δυνατόν αυτό το Σώμα να μην έχει δεχτεί μύρωμα; Όλα αυτά την ώρα που αυτοί που ήταν πιο κοντά Του αγωνιούσαν, μήπως κανείς από την εξουσία μάθει πού μένουν κλεισμένοι. Πόσο μάς λείπουν και σήμερα στην Εκκλησία αυτές οι αψηφήσεις! Πόσο μας λείπει αυτός ο δυναμισμός! Πόσο – δυστυχώς – έχει παραγκωνιστεί ο ενεργός ρόλος των γυναικών, που με τα χαρίσματά τους κοσμούσαν διαχρονικά το Σώμα του Χριστού! Καθώς οι Μυροφόρες π…