Εκπαιδευτικές και Θεολογικές αταξίες

Ναρκωτικά; Όχι και δεν ευχαριστώ! from Παναγιώτης Ασημ. on Vimeo . Ένα βίντεο - μήνυμα κατά των ναρκωτικών από μαθητές της Α΄ τάξης του Λυκείου Γαζίου. Το βίντεο δημιουργήθηκε στα πλαίσια της ερευνητικής τους εργασίας (υπό την επίβλεψη του θεολόγου Παναγιώτη Ασημακόπουλου) με γενικό τίτλο "Ηθικά διλήμματα και η ψυχολογία των εφήβων". Θα ακολουθήσουν κι άλλα....

Ήρθε με υφάκι ο μικρός, πήρε τα λεφτά που «του ανήκουν» (άκου θράσος το παλιόπαιδο) και την έκανε από το σπίτι του γέρου. Μόλις τα έφαγε όλα και έμεινε ταπί, μπροστά στο αδιέξοδο, πήρε την απόφαση να γυρίσει. Κι Εσύ εκεί, να τον περιμένεις. Γιατί; Τη ζωή του ήθελε να κάνει. Ας τα λουστεί τώρα.  Άσε που αυτό που έκανες ήταν αντιπαιδαγωγικό. Τον κακομαθαίνεις. Κι αν κάνει σε λίγο τα ίδια; Δίκιο είχε ο μεγάλος σου γιος και θύμωσε. Δεν είναι σωστό. Να έρχεται πίσω ο μικρός και να τα συγχωρείς όλα και να τον κάνεις πάλι γιο σου!! Ε, αυτό πάει πολύ….. Αλλά, πιο πολύ ήθελα, Θεέ μου, να σε ρωτήσω το εξής: Εκεί όπως τον έβλεπες να έρχεται δεν σου βγήκε μια δικαίωση, ένας θυμός; Δεν σου πέρασε από το μυαλό το «έρχεσαι, ε…. τώρα θα δεις, αχάριστε»; Δεν σου ήρθε να του τα πεις ένα χεράκι; Την ώρα που τον αγκάλιαζες, δεν σου βγήκε να τον στήσεις απέναντι και να του πεις με οργή, ως πατέρας θιγμένος και ζημιωμένος, «εμείς οι δυο πρέπει να πούμε δυο κουβεντούλες»; Εμένα δεν με βλέπεις...

Στα πλαίσια του μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄Λυκείου, δίνω στους μαθητές μου ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τον Εκκλησιασμό. Οι φετινές τους απαντήσεις έχουν την παρακάτω εικόνα. Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής Αποτελέσματα ερωτηματολογίου σχετικά με τον Εκκλησιασμό 2013 – 2014: Λύκειο Γαζίου (Α΄ Λυκείου) Σύνολο μαθητών: 126 1. Όταν παρευρίσκεστε στη Θεία Λειτουργία καταλαβαίνετε τα λόγια; α. ποτέ                         22 – 17,5%                    β. σπάνια                    39 – 30,9%        γ. μερικές φορές         46 – 36,5% δ. συχνά                      16 – 12,7% ε...

Κάθομαι στο παγκάκι και κοιτάζω. Τι; Τίποτα. Πάει καιρός που δεν βλέπω τίποτα. Καλά μου τα έλεγαν οι φίλοι μου. Και είχαν δίκιο. Ε, δεν θα τρελαθώ κιόλας. Έχω κι έναν εγωισμό. Με αποφασιστικότητα τσαλακώνω το προχθεσινό χαρτάκι σου: «Σε αγαπώ πολύ». Στο χαρτί είναι γραμμένο, όχι δα και στην καρδιά μου. Με την ίδια αποφασιστικότητα κατευθύνω τα βήματά μου προς το σπίτι σου. Μου τα έλεγαν. Επιτέλους, τα είδα κι εγώ….. Τέρμα….. - «Από κάτω είμαι. Κατέβα» και κλείνω το τηλέφωνο. Αμέσως βλέπω το φως από το ασανσέρ. Ισόγειο, 1, 2, 3, 4 ος όροφος. Και αντίστροφα. Τι στο καλό…. Στην πόρτα ήσουν και περίμενες; Πολύ γρήγορα έρχεσαι και δεν θα προλάβω να ετοιμαστώ…. Η τρελή αγκαλιά σου με κλονίζει. «Να σου πω. Μάλλον παρεξήγησες…». Ακούω ένα αναφιλητό. «Ε… όχι, θέλω να μιλήσουμε. Λογικά και συνετά», προλαβαίνω να πω. Με κοιτάς κατάκαρδα με μουσκεμένα μάτια και μόλις που ακούω: «Λογικά και συνετά στον άνθρωπο που σε αγαπάει τρελά;». Αυτό ήταν. Σπάω σε κλάματα…. Στα τσακίδια η αξιο...

Εμφανίστηκε ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος στο αργείτικο καρναβάλι για να «κηδέψει» την κρίση. Είχε ντυθεί παπάς και σε κάποια στιγμή «κοινώνησε» τους ακολούθους του που χασκογελούσαν, με ένα γουδί και ένα ξύλινο κουτάλι που παρέπεμπαν στο Άγιο Δισκοπότηρο. Όσοι ενοχλήθηκαν από το γελοίο φαινόμενο (μεταξύ αυτών και ο υπογράφων) σίγουρα απορούν με το μέγεθος του ανδρός. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ρεζιλεύονται ιερά, αξίες και ιδανικά στις κακόγουστες καρναβαλικές τσάρκες. Εδώ όμως έχουμε κάποιες «πρωτοτυπίες»: α) Πρωταγωνιστής είναι εκλεγμένος και καλά αμοιβόμενος βουλευτής της Ελληνικής Βουλής, ο οποίος μάλιστα ανήκει σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. β) Το συγκεκριμένο κόμμα που εκπροσωπεί ο βουλευτής (υποτίθεται ότι) συνομιλεί με την Εκκλησία και κάποιοι περιμένουν πολλά. γ) Ο συγκεκριμένος βουλευτής έχει εκφράσει ευαισθησίες για τα δικαιώματα πιστών άλλων θρησκειών στην Ελλάδα. δ) Στην ακολουθία της κηδείας δεν υπάρχει Θεία Μετάληψη, όπως σωστά...

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ι...

Ρωτήθηκαν 182 μαθητές, οι οποίοι το συμπλήρωσαν ανώνυμα. Οι απαντήσεις ήταν οι ακόλουθες: 1. Πόσο χρήσιμο θεωρείτε το μάθημα των Θρησκευτικών στο σχολείο; (182 απαντήσεις) α. Καθόλου:                                                                                  4 (2,1 %) β. Λίγο:                                                            ...

( Ο Χριστός με το γλυκό και με το αυστηρό βλέμμα στην ίδια εικόνα ) Τις τελευταίες ημέρες είμαστε ανάμεσα στην «έκπληξη» και το «συγκλονισμό» της προοδευτικούρας και στην απειλή του Μητροπολίτη Πειραιώς για αφορισμό, σαν να είναι το υπερόπλο εναντίον όσων επιβουλεύονται την ορθόδοξη πίστη. Νομίζω ότι όλοι δικαιούμαστε τουλάχιστον ένα σχόλιο…. α) Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει άποψη και θέση επί του πολιτικού γάμου και του συμφώνου συμβίωσης. Δικαιούται να έχει άποψη και δικαιούται να την προβάλει δημόσια. Και το έχει κάνει και στο παρελθόν. Όσοι (…και καλά….) εκπλήσσονται, είναι τουλάχιστον υποκριτές. Έχει επίσης άποψη και για την ομοφυλοφιλία, ως παρά φύσιν επιλογή. Οι απόψεις αυτές πηγάζουν από τα ιερά κείμενα που εκφράζουν τη διδασκαλία της. Εάν τώρα αρέσουν οι θέσεις αυτές ή όχι, είναι άλλο ζήτημα. Ότι κάποιος έχει δικαίωμα να μη συμφωνεί, είναι αυτονόητο. Αλλά το να συγκλονίζεται και να απαιτεί την αλλαγή τους, είναι τουλάχιστον άκυρο. Και μυωπικό, εάν δεν απαιτεί το ίδιο και ...

(Η παρέμβασή μου στη θεολογική διημερίδα του Παγκρητίου Συνδέσμου Θεολόγων που πραγματοποιήθηκε στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων -  22 και 23 Νοεμβρίου 2013) Νομίζω ότι το πιο δύσκολο σημείο του μαθήματός μας είναι όταν τα φώτα της σκηνής σβήσουν και κατέβουμε από το σανίδι. Εκεί όταν πλέον δεν είμαστε ο κύριος καθηγητής και η κυρία καθηγήτρια, αλλά ο Γιάννης, η Μαρία, ο Παναγιώτης. Τότε είναι η ώρα της κρίσης μας. Με αυτό το σκεπτικό θέλω να αντιμετωπίσετε όσα θα ακούσετε από εδώ και στο εξής: Μιλάμε στον ενικό και με τα μικρά μας ονόματα. Προς Θεού, δεν θέλω να διδάξω ή να υποδείξω. Μια μορφή ατομικής ψυχοθεραπείας και αυτοκριτικής θέλω να κάνω και βρήκα την ευκαιρία. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να μην είμαι ευχάριστος, αλλά χρήσιμος. Μοιάζει οξύμωρο να μιλάμε για το ζητούμενο της ελευθερίας σε μια θεολογική διημερίδα. Ζητούμενο; Για ποιους; Για εμάς; Για εμάς που τη διδάσκουμε; Που πάνω σε αυτή στηρίζουμε τα πάντα; Που είμαστε διάπυροι κήρυκες της ε...

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28 ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσ...