Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Τιμωρίας Θεού συνέχεια…

Μία κρίση ποτέ δεν μένει μόνη της. Φανερώνονται κι ακολουθούν κι άλλες. Έτσι και τώρα. Φάνηκε η μεγάλη σύγχυση στο σώμα της Εκκλησίας, αναφορικά με την άρθρωση λόγου και την έκφραση πίστης για τη θέση του Θεού σε τόσο δύσκολες καταστάσεις. Η γνωμάτευση περί «δίκαιης τιμωρίας του Θεού» λύνει τα περισσότερα προβλήματα. Κουμπώνει τέλεια στη λογική «η εξουσία τιμωρεί τους παραβάτες», κατευνάζει τα δύσκολα ερωτήματα και ταιριάζει στο συλλογικό υποσυνείδητο με το οποίο (οικογενειακά και κοινωνικά) ανατραφήκαμε. Η αντίθετη θέση περί μόνιμης κι απροϋπόθετης αγάπης του Θεού που δεν νοθεύεται με εκούσιες τιμωρητικές ενέργειες εκ μέρους Του συχνά λοιδορείται ως αγαπολογία. Φρου φρου κι αρώματα δηλαδή που δεν ταιριάζουν σε «σοβαρούς» Χριστιανούς. Η βάση όμως της αγάπης του Θεού είναι ταυτόχρονα το βασικό πρόβλημα που δεν μπορεί να λύσει η άποψη περί τιμωρίας. Φαίνεται ξεκάθαρα στο παρακάτω παράδειγμα: Σε κείμενα και διαλόγους συχνά χρησιμοποιούνται τα λόγια του Χριστού ότι ούτε ένα σπουργίτι δεν λησ…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Καμένες αγκαλιές

Παντού φωτιά. Καπνός κι ασφυξία. Καμία διαφυγή. Μην τρέχεις άλλο. Δεν έχουμε άλλα βήματα στη γη. Κοίτα με! Ναι, κοίτα με! Με αυτά τα μάτια τα υγρά, τα κατακόκκινα, τα πονεμένα. Τα τόσο όμορφα! Απλά, κοίτα με! Έλα να σε βάλω στην αγκαλιά μου. Έλα! Να γίνω η ασπίδα σου για λίγο. Να καεί πρώτα το δικό μου σώμα. Να πάρεις μερικές ανάσες παραπάνω. Για δευτερόλεπτα… Αυτά τα δευτερόλεπτα, μικρό μου, να νιώσεις ότι οι τελευταίες μου κινήσεις, το τελευταίο μου βλέμμα, η τελευταία μου σκέψη, η τελευταία μου ανάσα ήταν για ΣΕΝΑ!
ΥΓ: Για αυτές τις απανθρακωμένες αγκαλιές που θα μάς στοιχειώνουν για πάντα. Και θα μάς καλούν να σηκωθούμε λίγο πιο ψηλά από τη στάχτη μας…
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής

Απαντήσεις για το θάνατο

Από μικρά παιδιά ακούμε βέβαιες «απαντήσεις» για το θάνατο. Ήταν η μοίρα του, τελείωσε το λάδι του, του ‘γραψε ο Θεός…. Τις τελευταίες ημέρες ακόμη πιο «επίσημες», ακόμη πιο σίγουρες. Τιμωρία από το Θεό, δίκαιη οργή, απέστρεψε ο Θεός το πρόσωπό Του και τη χάρη Του. Ο θάνατος ως σίγουρο μέσο συνετισμού των αμαρτωλών (όσων τουλάχιστον επιζήσουν…)! Και κάπου εκεί έρχεται η «παραφωνία» του 11ου κεφαλαίου του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Πηγαίνει ο ΚΥΡΙΟΣ του θανάτου και ΓΝΩΣΤΗΣ του θανάτου Ιησούς Χριστός στη Βηθανία, καθώς πέθανε ο φίλος του Λάζαρος. Και καθώς πλησιάζει και δεν έχει φτάσει ακόμη στο σπίτι, προστρέχουν οι αδελφές του Λαζάρου, η Μάρθα και η Μαρία. Πρώτα η Μάρθα πέφτει στα πόδια του και του λέει με πόνο ψυχής: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, ο αδελφός μου δεν θα πέθαινε». Και ο Χριστός της λέει λίγα λόγια. Όχι για το θάνατο (που ΔΕΝ είναι θέλημα Θεού, αλλά συνέπεια των ελεύθερων επιλογών του ανθρώπου, τις οποίες ο Θεός - ως ελευθερία και αγάπη - σέβεται), αλλά για την ανάσταση και την αιών…

Κάψτε τα κηρύγματα!

Ίσως σε κάποιους φανεί δευτερεύον αυτό το ζήτημα (με όρους επικαιρότητας ίσως είναι), αλλά προσωπικά με απασχολεί έντονα ο λόγος της Εκκλησίας σε στιγμές κρίσεων. Και φυσικά, λόγος της Εκκλησίας δεν είναι οι ακραίες τοποθετήσεις συγκεκριμένων προσώπων, που απασχολούν την επικαιρότητα για λάθος λόγους. Τις τελευταίες όμως ημέρες υπάρχει μια έντονη θεολογική αντιπαράθεση και προσπάθεια ερμηνείας της πρόσφατης εθνικής τραγωδίας. Δεν γράφω ως τσάμπα μάγκας ούτε ως αδιάφορος, αλλά ως πιστό μέλος της Εκκλησίας και ως θεολόγος καθηγητής επί 18 συναπτά έτη σε Λύκειο. Το λέω ξεκάθαρα: Κάψτε τα κηρύγματα άλλων δεκαετιών που γεμάτα προτεσταντικό ηθικισμό (τον οποίο υποτίθεται ότι πολεμάτε) δημιούργησαν ανθρώπους φοβικούς και συμπλεγματικούς. Ανθρώπους που ζούσαν (και ζουν) την κάθε τους στιγμή με το φόβο της τιμωρίας και με την ανάγκη εξιλέωσης ενός Θεού που υποτίθεται ότι τους αγαπάει, αλλά αφού πρώτα τους εξοντώσει. Θυμηθήκατε τις σκληρές γραμμές της Παλαιάς Διαθήκης (άλλο πάλι και τούτο από 49 …

Ο βολικός Θεός.

Καθόλου δεν μάς δυσκολεύει. Είναι πολύ βολικός αυτός ο Θεός. Τιμωρεί τους αμαρτωλούς και ενίοτε τιμωρεί και άλλους για τους αμαρτωλούς. Παράπλευρη απώλεια. Η τάξη, ο νόμος και η δικαιοσύνη να τηρούνται. Με κάθε τρόπο. Απλά είναι τα πράγματα. Επιδεκτικά ερμηνείας!
Εξάλλου, σε αυτή τη λογική έχουμε χτίσει το 99% της ζωής μας. Προσωπικής και κοινωνικής.
Τι φοβάσαι; Μην πιάσει καμιά πυρκαγιά και μάς κάψει τη βεβαιότητα; Μπα....
Για σκέψου πόσο βολικό είναι να έχουμε τους πρόθυμους και αυτόκλητους υπερασπιστές και συνηγόρους Του να μάς λένε τι θέλει αυτός ο βολικός Θεός!
Με τον άλλον τι θα κάνουμε...
Με Αυτόν που αναφλέγεται! Με τον άβολο Θεό που καίει καρδιές! Και βεβαιότητες...
Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής

Ασήμαντα πράγματα...

Είναι κάποια πράγματα ασήμαντα. Ευτελούς αξίας. Μια τσιμεντένια αυλή, μια μουριά, μια γωνιά ενός χαλασμένου σπιτιού. Τόσο κοινά, τόσο αδιάφορα. Εσύ όμως εκεί πρωτοπερπάτησες, κρατώντας τα κάγκελα. Εκεί σου καθάριζε η γιαγιά σου αχλάδια και σου έλεγε παραμυθένιες ιστορίες. Εκεί χοροπηδούσες μαζί με τα άλλα παιδιά για το κουτσό ή το λάστιχο. Εκεί μεταμόρφωνες τον κόσμο, καθώς περίμενες τις τηγανιτές πατάτες. Πήγες πάλι. Μετά από καιρό. Με τις δικές σου πλέον ρυτίδες στο πρόσωπο και στην ψυχή. Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά! Κοντοστέκεσαι... Βλέπεις το παιδί που τρέχει με το ματωμένο γόνατο στην αγκαλιά της γιαγιάς. Ακούς τα γέλια γύρω από την κούνια στο κλαδί της μουριάς. Μυρίζει ο αέρας από τις τηγανίτες με το μέλι μέσα από το ερειπωμένο σπίτι. Μη φεύγεις αμέσως. Άσε το τώρα να περιμένει. Άλλωστε κι αυτό παρελθόν γίνεται. Δεν πειράζει που κλαις. Όσο πιο θολά τα μάτια σου, τόσο πιο ζωντανές οι αναμνήσεις...
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής

Έι… Ψιτ!

Έι… Ψιτ! Σε σένα μιλάω. Ναι, σε σένα! Σε σένα που τα τέσσερα νούμερα που είδες δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες σου. Να ήξερες πόσα νούμερα στο μέλλον θα προσπαθήσουν να σου χαλάσουν τη ζωή… Βρε, μη βιάζεσαι να φύγεις με το κεφάλι σκυφτό. Περίμενε ένα λεπτό. Όχι, βέβαια! Δεν θέλω να σου πω λόγια παρηγοριάς. Μια αγκαλίτσα μόνο… Κλαις; Κλάψε! Τα νέα σου σχέδια και όνειρα ποτίζεις. Βρεγμένο σκάβεται πιο εύκολα το μονοπάτι της ευτυχίας σου…
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής


Ναι στα κινητά τηλέφωνα στα σχολεία

Άλλη μία εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας για τις ηλεκτρονικές φορητές συσκευές στα σχολεία είδε το φως της δημοσιότητας. Επανάληψη της προηγούμενης. Τίποτα καινούριο. Απαγορεύονται! Τι νομίζετε ότι θα αλλάξει από Σεπτέμβριο; Οι μαθητές θα συνεχίσουν να έρχονται με το κινητό τηλέφωνο στο σχολείο. Για εκατοντάδες λόγους που δεν είναι της παρούσης. Κάθε φορά και πιο προσεκτικοί. Εξάλλου, σε αυτή την προσοχή τους οφείλεται πλέον η ελάττωση «κρουσμάτων» κατοχής και χρήσης του κινητού τηλεφώνου και όχι στο ότι δεν φέρνουν το κινητό στο σχολείο. Στους περισσότερους το smartphoneείναι προέκταση του χεριού και του μυαλού τους. Βέβαια, όλο και θα υπάρχει ο απρόσεκτος που το ξέχασε ανοικτό μέσα στην τσάντα ή του έπεσε από την τσέπη. Μόλις σχολάσουν, θα το «γεννήσει» το πεζοδρόμιο και αυτό το «απαγορευμένο» θα είναι χωρίς επικρεμάμενη ποινή στο χέρι τους για να τσεκάρουν messengerκαι instagramκαι για να τους απαντήσει στην ερώτηση «μαμά, πού είσαι»; Οι καθηγητές – γονείς (ω, της μεγίστης υποκρισία…

Τι σου είναι η καρδιά…

Πόσο τυχεροί αυτοί που έχουν βρει το νόημα της ζωής! Εξασφάλιση, τακτοποίηση, επιβεβαίωση. Εμείς να είμαστε καλά… Κουκιά μετρημένα… Τι να κάνεις με τους άλλους!! Ψάχνουν στα σκουπίδια για ουρανό, αναζητούν στα μάτια για σπίθες. Κι εμπιστεύονται, και γαντζώνονται, και ανεβαίνουν, και πέφτουν. Είναι αστείο να τους παρακολουθείς πώς προσπαθούν να πείσουν ότι έχουν τον έλεγχο, ότι «όλα καλά». Θέλουν να πετάξουν, αλλά προσπαθούν να χωρέσουν μέσα στο κοστούμι των άλλων. Θέλουν να φωνάξουν, αλλά είναι ώρα κοινής ησυχίας. Θέλουν να κλάψουν, αλλά "είναι σωστό να σε δουν οι άλλοι"; Αχ, αυτή η καρδιά. Η ελεύθερη και ζωντανή! Ψάχνει το μοναδικό, ζει για το αληθινό. Μεγαλώνει όμως και με κούφιες λέξεις, ακολουθεί και την απάτη. Συχνάζει στο λιμάνι και στον ανοιχτό ορίζοντα, περιμένοντας να σαλπάρει. Με το κουρσάρικο του γητευτή, του έρωτα. Για μακρινά πελάγη, γι’ αχαρτογράφητα νερά. Για αυτό που ονόμασαν απόλυτη ευτυχία, για τη χώρα που είπαν ότι κατοικεί το όνειρο. Κάποιες φορές γυρίζει πί…

Ο εχθρός μου…

Τη στιγμή που η σταγόνα της βροχής είχε ασήκωτο βάρος, τη στιγμή που το δάκρυ έκαιγε σαν πυρκαγιά… Αυτή τη στιγμή τη δύσκολη. Ήρθε και πάλι για να την κάνει αβάστακτη... Ο χειρότερος εχθρός μου. Ήμουν όμως αποφασισμένος. Δεν θα του το επιτρέψω ξανά. Θα τον εξαφανίσω. Τον κυνήγησα. Τον έφτασα. Κρύφτηκε πάλι πίσω από τη γνωστή πόρτα. Στο καταφύγιό του. Στα ανομολόγητα και απωθημένα. Μέχρι τώρα έφτανα στην πόρτα κι έφευγα. Δεν τολμούσα να την ανοίξω, δεν τολμούσα να τη σπάσω. Τώρα όμως το έχω πάρει απόφαση. Έσπασα την πόρτα. Μπήκα μέσα. Και τον βλέπω εκεί. Μπροστά μου. Η γροθιά μου υψωμένη, τα μάτια μου φλογισμένα. Κι αυτός εκεί. Να με κοιτάει με το γνωστό του μειδίαμα. Αγέρωχος καιάνετος. Εκνευριστικά σίγουρος, ένοχα απαθής… Αυτό το κλάσμα του χρόνου, αυτή η δεύτερη σκέψη, αυτή η λογική ανάσα. Αυτά είναι πάντα η αδυναμία. Το ξέρει… Κατέβασα τη γροθιά, έκανα να φύγω. Ηττήθηκα ξανά. Πρόλαβα λίγο να τον δω. Το ήξερε από πριν… Κι αυτός εκεί. Νικητής και πάλι…. Ο εχθρός μου… Εγώ!
Παναγιώτης Ασημακόπ…