Εκπαιδευτικές και Θεολογικές αταξίες

  Αρκετά συχνά επικρατεί μια σύγχυση ανάμεσα στα θαύματα του Χριστού και στα θαύματα των θεών και ηρώων από μυθολογικές παραδόσεις, αλλά και στα θαύματα, που φωλιάζουν στην ενδόμυχη επιθυμία του ανθρώπου . Πουθενά αλλού δεν είναι τόσο ευδιάκριτο το ξεκαθάρισμα αυτό από την περικοπή του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το οποίο διαβάζεται στους ναούς την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών (του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος) . Ο Χριστός ξεκαθαρίζει ότι δεν ήρθε να υποδουλώσει με το θαύμα (κατά το πασίγνωστο περιστατικό με τον ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκι) και ότι άνευ πίστης θαύμα δεν γεννιέται. Πρόκειται για το περιστατικό, όπου ο δυστυχής πατέρας φέρνει τον δαιμονισμένο γιο του στους μαθητές του Χριστού, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Δεν έχει τι άλλο να κάνει και προσέρχεται γονυπετών στον Χριστό. Ας δούμε πώς περιγράφει ερμηνεύοντας, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: “ Ο Κύριος ρώτησε τον πατέρα του παιδιού: “Από πόσο χρόνο τού συνέβη αυτό”; Αυτή την ερώτηση την κάνει, για να τον ...

  Τι σχέση μπορεί να έχει ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας με τον μεγάλο Μαθηματικό, μηχανικό και εφευρέτη της αρχαιότητας; Όταν ο Αρχιμήδης ανακάλυψε τη μεγάλη δύναμη των μοχλών και της μηχανικής, είπε το ακόλουθο : «δός μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» . Δηλαδή, δός μου τόπο ν α σταθ ώ και θα κινήσω τὴ ν γ ή. Πρέπει όμως κάπου να είμαι σταθερός, να στυλώσω! Αλλιώς, κόβω βόλτες με τον μοχλό στον αέρα, σαν το παιδί που με το ξύλινο σπαθί του κυνηγάει ...αέρα! Στύλος της Ορθοδοξίας αποκαλείται ο Μέγας Αθανάσιος . Σε μια εποχή του “παιδιά, να τα βρούμε, λίγο εσύ να υποχωρήσεις, λίγο ο άλλος να κάνει πίσω, δεν χάθηκε κι ο κόσμος”. Αυτή η συμβουλή είναι άριστη, όταν αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, καταστροφική όμως, όταν αφορά τα δομικά στοιχεία της θεολογίας! Και η καταστροφή δεν αφορά τη θεολογία ως ιδέα, ως διανοητική ενασχόληση, ως άποψη. Αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο και τη σωτηρία του! Γιατί πέρασε ο Μέγας Αθανάσιος 17 χρόνια στην εξορία με συνεχή και ανηλεή πόλ...

  Φ αντάσου και να μην είναι όμορφες, πώς καίγονται! Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή το δίλημμα “καύση vs ταφή”, εμφανίστηκαν από τους συνήθεις πάλι τα γνωστά παραληρήματα, πασπαλισμένα με λίγη θεολογόσκονη (σύνηθες), τα οποία αυτοπαρουσιάζονται ως μοντέρνα θεολογία, που παρηγορεί τον πενθούντα και σέβεται τον άνθρωπο. Τι κάνουν πάλι οι συνήθεις;  Τη γνωστή συνταγή! Ξεκινάνε από μια εσφαλμένη, θρησκευτική άποψη, βάζουν τις δοκισησοφίες τους και καταλήγουν στο ...άσχετο, το οποίο θα τους κατατάξει στους προχώ.  Θα τούς πιστοποιήσει πάλι το προοδευτόμετρο! Τέτοιο κόμπλεξ, ψώνισμα και αυτομαστίγωμα δεν πρέπει να έχει άλλη ομάδα ανθρώπων επί γης! Επί του προκειμένου, στηλιτεύουν την αθεολόγητη άποψη (βούτυρο στο ψωμί τους) περί μη Ανάστασης νεκρών για όσους επιλέξουν την αποτέφρωση (λέγε με “άλεσμα” για να κυριολεκτούμε...) και καταλήγουν να αιτιολογούν -δήθεν θεολογικά- την αποτέφρωση (λέγε με “άλεσμα” για να κυριολεκτούμε)!  Το μόνο θεολογικό επιχείρημα είναι ...

  Η 15η Οκτωβρίου έχει παγκοσμίως καθιερωθεί ως η ημέρα εορτασμού του «Λευκού Μπαστουνιού», με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους. Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνη μα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου. Με την ευκαιρία αυτής της ημέρας (ή την Παγκόσμια ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία - 3 Δεκεμβρίου), στο μάθημα των Θρησκευτικών κάθε σχολική χρονιά πραγματοποιείται η παρακάτω δράση ενσυναίσθησης. Δύο ή τρεις μαθητές φορούν μαύρα μαντίλια στα μάτια και καλύπτουν εντελώς την όρασή τους κατ...

  Δεν υπάρχει ιστορική στιγμή του ανθρώπινου βίου, που να μην ασκούν τρομερή γοητεία η εξουσία, η θέση και το κύρος. Επομένως, δεν υπάρχει ιστορική στιγμή του ανθρώπινου βίου, που οι άνθρωποι να μην επιδιώκουν και να μην εξυπηρετούν τα παραπάνω. Ούτε οι μαθητές του Χριστού δεν γλίτωσαν από αυτά, καθώς είναι γνωστό το περιστατικό, κατά το οποίο δύο εξ αυτών, με τη μεσολάβηση της μητέρας τους, ήθελαν να καθίσουν δεξιά κι αριστερά Του, παρεξηγώντας ότι ο Κύριος μοίραζε θέσεις εξουσίας και γοήτρου, όταν μιλούσε για τη Βασιλεία των Ουρανών. Όταν ακούω ή διαβάζω «δεν είναι αυτό η Εκκλησία», διαφωνώ. Η Εκκλησία είναι ΚΑΙ αυτό, όπως και όλος ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος είναι ΚΑΙ αυτό. Μια ματιά να ρίξει κανείς σε ολόκληρη τη Βυζαντινή ιστορία, αλλά και στη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας θα δει ότι αρκετές φορές οι επισκοπικοί θρόνοι ήταν αποτέλεσμα συναλλαγών με ισχυρούς και μεσάζοντες και όχι μόνο λόγω προσωπικών γνωριμιών ή οικονομικών ανταλλαγμάτων, όπως φαίνεται να είναι...

   Στις 2 Αυγούστου είναι η ημέρα μνήμης του "ξεχασμένου" ολοκαυτώματος: των Τσιγγάνων. Στις 2 Αυγούστου 1944, 2.897 άντρες, γυναίκες και παιδιά Ρομά και Σίντι, Τσιγγάνοι στην καθομιλουμένη, βρήκαν φριχτό θάνατο στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς – Μπιρκενάου, θύματα μαζί με τους Εβραίους και άλλους «εχθρούς του γερμανικού έθνους» της ναζιστικής φυλετικής κοσμοθεωρίας. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε μόλις το 2015 ως ημέρα μνήμης του Αφανισμού («Ποράιμος») των Τσιγγάνων. Οι διώξεις ωστόσο των Σίντι και των Ρομά προϋπήρχαν του ναζιστικού καθεστώτος. Ηταν το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας διακρίσεων, εξευτελισμού, βασανιστηρίων και περιθωριοποίησης, καθώς για αιώνες οι Ευρωπαίοι θεωρούσαν τους Τσιγγάνους κοινωνικά απόκληρους, άτομα με ξενική εμφάνιση, γλώσσα και έθιμα. Η γενοκτονία των Τσιγγάνων βασίστηκε σε ψευδοεπιστημονικά πειράματα τα οποία διεξήγαγαν ο παιδοψυχολόγος Ρόμπερτ Ρίτερ (στη φωτογραφία παίρνει αίμα Τσιγγάνας για… ανάλυση)...