Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Γυναίκα με ημερομηνία λήξης

Σάλος προκλήθηκε πριν από λίγες ημέρες από τις δηλώσεις ενός 50χρονου Γάλλου συγγραφέα ότι οι γυναίκες άνω των 50 ετών είναι πολύ μεγάλες για να τις ερωτευτείς. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι το σώμα μιας 25χρονης είναι εντυπωσιακό σε αντίθεση με το σώμα μιας 50χρονης που δεν είναι. Κακώς προκλήθηκε σάλος και κακώς, κυρίως γυναίκες, επιτέθηκαν ή ειρωνεύτηκαν τον συγγραφέα. Η πλειοψηφία αντρών, αλλά και γυναικών, ασπάζονται (έστω κι αν δεν τις ομολογούν όλοι κυνικά) αυτές τις απόψεις. Με αυτές ως οδηγό κυκλοφορούν, συναναστρέφονται, ψάχνουν, ποστάρουν φωτογραφίες, συνάπτουν σχέσεις. Η κυτταρίτιδα, τα ψωμάκια, η ηλικία είναι αιτία άγχους, αυτομαστιγώματος και χλευασμού στη δική μας «απελευθερωμένη» και ταυτόχρονα πουριτανική κοινωνία. Κατακρίνουμε μια γυναίκα που δεν ταιριάζει στα δικά μας κουτάκια της προοδευτικής φθοράς και του κοινωνικού αποκλεισμού, ανάλογα με την ηλικία της και το οικογενειακό της status. Φθονούμε και σ-χολη-άζουμε μια γυναίκα «μεγάλης ηλικίας» που ντύνεται «νεανικά», που π…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Αγάπα το χρόνο σου…

Αυτό ήταν; Τελείωσε; Έληξε η φιέστα με την αλλαγή του χρόνου και επέστρεψες στο α-νόητο; - Τι κάνεις; Πώς είσαι; - Ε, εδώ. Τα ίδια. Στη ρουτίνα. Απάντηση που αν δεν δίνεις τυπικά ή για να αποφύγεις (μακάρι δηλαδή…), μάλλον θα πρέπει να σε ανησυχήσει. Ο χρόνος είναι ένα πρόβλημα. Θεωρείται δεδομένος (εσφαλμένα, αρκεί να δούμε για λίγο γύρω μας) και τον διαχειρίζονται συνήθως άλλοι. «Στη δουλειά θα είσαι μέχρι τις 4», μάς λέει το αφεντικό, «κερδίστε χρόνο», μάς λένε οι διαφημίσεις. Από την άλλη πλευρά, έχουμε ανάγκη να τον μετράμε, να τον ορίζουμε, να μιλάμε μαζί του. Πρωτοχρονιά, γενέθλια, επέτειοι. Ίσως για να τον σταματάμε, ίσως για να του δίνουμε νόημα. Βέβαια, και γι’ αυτό υπάρχουν οι συνταγές του σύγχρονουlifestyle. - Άντε να περάσει κι αυτό… - Πλάκα κάνεις! Τόση ώρα; Θα τα έλεγες ποτέ για μια υπέροχη εκδρομή, για μια ταινία που σου αρέσει, για ένα καφέ με ένα φίλο; Σε ἐνα εργαστήριο είναι στημένο ένα καβαλέτο με έναν καμβά. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Το δωμάτιο, τα φώτα, το ξύλο, οι β…

Στην αίθουσα αναμονής

Πίσω από τις συρόμενες πόρτες. Μαζί με τους άλλους. Με τα μάτια καρφωμένα, να τελειώσει το παλιό, να αρχίσει το νέο. Αρχίζουν να ανοιγοκλείνουν. Τα μάτια όλα εκεί, με αγωνία, κάποια με συγκρατημένα δάκρυα. Κάποιοι τεντώνονται μήπως και δουν πρώτοι από τους άλλους, μήπως επιταχύνουν την παρουσία των δικών τους. Μιλάνε, μοιράζονται την αγωνία και την ανυπομονησία. Γίνονται πιο εύκολες άραγε; Βήματα προσέγγισης, αγκαλιές σφιχτές, δάκρυα ελεύθερα. Μαγεμένη εικόνα, αληθινά συναισθήματα, αυθεντική αγάπη. Προς στιγμήν αποσπώμαι. Αυτοί είμαστε… Ένα κομμάτι χρυσό, αν θέλουμε…. Το βλέμμα μου πάλι στην πόρτα. Φευγαλέα, κοιτάζω στο χέρι μου το κόκκινο τριαντάφυλλο. Το διάλεξα ανάμεσα σε άλλα. Και στέκει μεγαλόπρεπο μέσα στο περιτύλιγμα, με αγκαλιά του την κορδέλα. Για σένα…. Πυκνή ροή στο ποτάμι που έρχεται για να ενωθεί με αυτό που περιμένει. Ακόμη δεν έχεις φανεί. Χαμογελώ. Όπου να ‘ναι…. Η βουή μετατρέπεται αργά σε σιωπή. Στο βάθος, βλέπω πλάτες αγκαλιασμένες να φεύγουν με αργά βήματα. Γιατί να βια…

Ο μύθος της (παρ)εξήγησης

Οι φωνές ακούγονταν ξεκάθαρα πίσω από τα φυλλώματα. Οι τρεις φιγούρες συζητούσαν και το φεγγάρι άκουγε προσεκτικά. Πόσα ήξερε, αλλά πού και πώς να τα πει… «Όταν έρχομαι εγώ, οι άνθρωποι λυγίζουν και υποτάσσονται. Έχω δύναμη πάνω τους και το αναγνωρίζουν», είπε ο πρώτος. «Αστεία λες. Εγώ είμαι η απόλυτη εξουσία και το μεγάλο θέλω τους. Ρίξτε μια ματιά τριγύρω για να διαπιστώσετε τη γοητεία, τη δύναμη και την πειθώ που έχω», είπε ο δεύτερος και αμέσως κοίταξε με το αγέρωχο βλέμμα του το φεγγάρι. Με το φως του έλαμψε ακόμη πιο πολύ το μεγαλείοτου. Απίστευτη ομορφιά, μοναδική γοητεία! Ο μικρός άγγελος πίσω από τα φυλλώματα δεν χρειαζόταν να ακούσει κάτι άλλο. Ήξερε πια πού θα ταχθεί, ποιον θα υπηρετήσει. Ώστε αυτός ήταν ο Έρωτας! Και μάλιστα πιο δυνατός, πιο παραμυθένιος, πιο πειστικός από ό,τι του είχαν πει! Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του που δεν έδωσε καμία σημασία στα τραυλίσματα της τρίτης φιγούρας, που μόλις και φαινόταν, μόλις και ακουγόταν, μην μπορώντας να κοιτάξει τις άλλες δύο στα μά…

Και λίγο ψώνισμα δεν βλάπτει…

Ξέρω ότι κάποιοι θα ενοχληθείτε. Γι’ αυτό και το γράφω… Ίσως και κάποιοι να το ξανασκεφτείτε. Γι’ αυτό και το γράφω… Γκρίνια, μιζέρια, κατάθλιψη: Οι τρεις κακομούτσουνες γριές που μάς ακολουθούν σε κάθε βήμα. Και τώρα τις βλέπω, στο απέναντι τραπεζάκι να πίνουν σκυφτές τον καφέ τους και να μου ρίχνουν κλεφτές δολοφονικές ματιές. Μπα! Καλώς τηνε την πέρδικα που περπατεί λεβέντικα. Η σοβαροφάνεια! Η τέταρτη της παρέας. Ήρθε κι αυτή… - Είσαι η πιο καλή μαμά του κόσμου! - Είσαι υπέροχος άνθρωπος! - Είσαι πολύ όμορφη! - Είσαι άψογος στη δουλειά σου! Φράσεις που ακούμε συχνά από τα παιδιά (μας) και σπανιότατα από τους μεγάλους και νιώθουμε αμήχανα, περίεργα, (κρυφο) περήφανα. Αλλά και με σκέψεις (για τους μεγάλους): «γιατί τα λέει; τι να θέλει άραγε;» Έτσι μάς έμαθαν και συνεχίζουν να μάς διδάσκουν. Ο καλός ο λόγος κάτι (κακό;) κρύβει! Πιο εύκολα αποδεχόμαστε τα συγκαταβατικά, ακόμη και τα μίζερα ή και υποτιμητικά λόγια. Θα πάω όμως κι ένα βήμα παραπέρα: ΕΙΜΑΙ η πιο καλή μαμά του κόσμου, ΕΙΜΑΙ υπέρ…

Πώς πρέπει να είναι ο θεολόγος καθηγητής…

Σε αυτό το άρθρο θα χρησιμοποιήσω τη λέξη που αντιπαθώ περισσότερο. Το «πρέπει»! Ο σωστός θεολόγος καθηγητής…
- πρέπει να έχει απωθημένα. Πολλά απωθημένα. Και να τα βγάζει προς τους μαθητές. Αφού είναι θεολόγος, κατά πάσα πιθανότητα μεγάλωσε σε νοσηρό θρησκευτικό περιβάλλον. Ή συνάντησε κάπου το νοσηρό θρησκευτικό περιβάλλον. Βγάλ΄ τα, άνθρωπέ μου, στην τάξη σου! Και για να λυτρωθείς κι εσύ και για να προφυλάξεις τους μαθητές σου. Προσοχή! Ραδιενέργεια! Δεν θα τους το έλεγες εάν έμπαιναν σε χώρο ραδιενεργό;
- πρέπει να έχει νεύρα.Πολλά νεύρα. Και να τα βγάζει προς τους μαθητές. «Κύριε, η γιαγιά μου δεν με αφήνει να πάω στην Εκκλησία όταν έχω περίοδο». «Κυρία, γιατί είναι κακό να κόβουμε τα νύχια μας την Παρασκευή»; Τι κοιτάς, άνθρωπέ μου, σαν χάνος; Τι χαμογελάς, αγαπητή μου, συγκαταβατικά; Φόρτωσε! Χώσ’ τα! Γίνε σαν το ανθρωπάκι του θυμού στην ταινία animation«Insideout» (Τα μυαλά που κουβαλάς). Πες μου τώρα ότι δεν ξέρεις την ταινία να τα πάρω…
- πρέπει να σπάει τα νεύρα στους μαθητές του…

Χαμένες σχολικές ημέρες

Να διευκρινίσω κάτι: Προσωπικά, θεωρώ χαμένη ώρα ή ημέρα οτιδήποτε δεν έχει ουσιαστικό ή εκπαιδευτικό περιεχόμενο και νόημα. Για παράδειγμα, χαμένη ημέρα είναι μια σχολική γιορτή που γίνεται απλά διεκπεραιωτικά, όχι όμως μια εκδρομή που περιλαμβάνει τον καθαρισμό μιας παραλίας. Υπάρχουν όμως κάποιες ημέρες που, κατά την άποψή μου, είναι εξ ορισμού χαμένες. α) Εορτή πολιούχου αγίου: Κάποτε γιόρταζε όλη η κοινότητα και τα σχολεία ήταν κλειστά, καθώς εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς συμμετείχαν στον εκκλησιασμό και στις εορταστικές εκδηλώσεις. Πλέον δεν συμβαίνει. Έχει καταντήσει τυπική αργία. β) Ημέρα, εορτή, αργία τριών Ιεραρχών: Όπως και να την πεις, η λογική της θέσπισής της ήταν η παύση μαθημάτων και η αφιέρωση της ημέρας για εκδηλώσεις συναφείς και εμπνευσμένες από τη ζωή, το έργο και τη διδασκαλία των τριών μεγάλων αυτών Πατέρων της Εκκλησίας και Διδασκάλων. Πέρασε σε φάση προαιρετική (ακόμη γελάω με το «όσα σχολεία δύνανται» της σχετικής εγκυκλίου), έγινε σκέτη αργία (από "σχ…

Daily …to the point!

- Τι θες; Να πας στην τουαλέτα; Με δουλεύεις; Δεν καταλαβαίνω ότι θες να τσεκάρεις το κινητό; Τι σημαίνει ότι κάτι έγινε μεταξύ σας χθες και θέλεις να δεις αν έστειλε; Τι με νοιάζει εμένα; Εδώ έρχεσαι για να μάθεις γράμματα και αυτά θα τα αφήνεις έξω από το σχολείο! - Πού χαζεύεις; Γιατί δεν με προσέχεις; Πού ταξιδεύει το μυαλό σου; Θες να μου πεις τώρα ότι τα αισθηματικά σου είναι πιο σημαντικά από το να ξέρεις τις αιτίες που οδήγησαν στο Σχίσμα; Αν περιμένεις έτσι να πάς μπροστά, χάθηκες! - Τι είπες; Εδώ έμαθες απέξω το «Κάνε χιλιοστά τα χιλιόμετρα» και δεν μπορείς να μάθεις τους αρχικούς χρόνους του «πίμπρημι»; Φωτιά στα μπατζάκια σου!


Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής

Η ομιλία μου στην εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2018)

Ξυπνήσαμε και σήμερα. Όπως και κάθε μέρα τον τελευταίο καιρό. Άλλη μια μέρα αρχίζει. Με ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις. Κάπως έτσι ξύπνησαν και πριν ακριβώς 78 χρόνια. Αν και όχι τόσο ήρεμα. Σειρήνες ουρλιάζουν και πολεμικά ανακοινωθέντα ακούγονται από το ραδιόφωνο. Κι αυτοί είχαν ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις. Κάποιοι ίσως αδιαφόρησαν, κάποιοι έψαχναν πώς θα βολευτούν και με τη νέα κατάσταση. Οι περισσότεροι έτρεχαν να καταταγούν. Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ώρα 3 το πρωί. Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι χτυπάει την πόρτα του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά. Του επιδίδει τελεσίγραφο της ιταλικής κυβέρνησης, στο οποίο οι Ιταλοί ζητούν να περάσουν ελεύθερα από την Ελλάδα και την αξιοποίηση λιμανιών και αεροδρομίων για τους πολεμικούς σκοπούς τους. Ο Μεταξάς απαντά στα γαλλικά. «Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο». Μετά από περίπου δύο ώρες, ο Ιταλικός στρατός επιτίθεται από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Στις 11 το πρωί ο ηγέτης της Ιταλίας φασίστας Μουσολίνι συναντά…

Εσύ…

Δεν υπάρχουν βασιλόπουλα, δεν υπάρχουν νεράιδες, δεν υπάρχουν γοργόνες. Ειδικά αυτές που απλώνουν το χέρι στο κάπου, αυτές που ψάχνουν αν ζει η αγάπη στις σκιές ή αν απέκτησε παλάτι και έγινε συνήθεια…. Μεγαλώσαμε πια! Τέρμα τα παραμύθια! Άναψε το φως. Δεν έχει κάτι να μάς πει ο νυχτερινός ουρανός. Πώς θα ήταν η ζωή εάν… - όλοι οι άνθρωποι ήταν το ίδιο, - όλα τα μάτια απλά κοιτούσαν, - όλα τα δάκρυα χάνονταν πριν φανούν, - με ένα κουμπί έσβηναν οι σκέψεις, συνετίζονταν τα απερίσκεπτα; Πώς θα ήταν η ζωή εάν… δεν ήσουν ΕΣΥ;
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής