Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Τι αξίζει;

Έξι μαθητές και μαθήτριες του Λυκείου Γαζίου ανηφόρισαν στη Θεσσαλονίκη (16 – 18 Μαρτίου) με την ευκαιρία του 5ου Πανελληνίου Μαθητικού Θεολογικού Συνεδρίου, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το 1ο Πειραματικό Λύκειο Θεσσαλονίκης «Μανόλης Ανδρόνικος». Είδαν με μια διαφορετική ματιά το ερώτημα: «τελικά… τι αξίζει»; (Γιώργος Καλλέργης)Σας έχει τύχει να βαριέστε στα Θρησκευτικά; Να νυστάζετε; Να κοιτάτε το ρολόι και να μην περνάει με τίποτα η ώρα; Να ακούτε το κουδούνι ως την πιο λυτρωτική μελωδία της ζωής σας; Σε εμάς, πολλές φορές. Έλα, παραδεχτείτε το κι εσείς! Ας είναι οι καθηγητές σας μπροστά! Μήπως ήρθε η στιγμή να σηκωθούμε επιτέλους από τις καρέκλες; Να ξεμουδιάσουμε; Να βάλουμε λίγη φαντασία; Λίγο συναίσθημα; Λίγη κίνηση; Λίγο αυτοσχεδιασμό; Λίγη μουσική; Στέλιο, Γιώργο και Κατερίνα! Πρέπει να πω και τα ονόματά σας; (Πιάνει ο Γιώργος Λυγεράκης το μαντολίνο και ο Βασίλης Πλαϊτης λέει τρεις μαντινάδες) - Δεν λένε οι φίλοι ευχαριστώ, οι φίλοι δεν χρωστούνε, γιατί στα πάρε δώσε τους, τεφ…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Αιρετικές σκέψεις …κάτω από τη βάση

-Πόσο έβγαλες; - 17,2. Εσύ; - 18,4. Ένας από τους πιο χαζούς διαλόγους που γίνονται αυτές τις ημέρες, ενώ αυτοί που τον διενεργούν είναι έξυπνοι. Την άλλη φορά που θα έρθει ένας γονιός να με ρωτήσει για το παιδί του, θα του απαντήσω κοφτά: «16. Φύγε»! Αν και το «φύγε» είναι περιττό, αφού όλοι μας θα έπρεπε να έχουμε ήδη δραπετεύσει από αυτό το γελοίο σύστημα βαθμολόγησης που επιβιώνει ακόμη. Αυτό που κάνει ακόμη πιο άχρηστο το σύστημα (το οποίο θα έπρεπε να έχει υποκατασταθεί με μια ωραιοτάτη περιγραφική αξιολόγηση) είναι πως (υποτίθεται ότι) βαθμολογεί στην 20βαθμη κλίμακα μία από τις πιο ανούσιες διαδικασίες του εγκεφάλου: τη στείρα απομνημόνευση και την παθητική αναπαραγωγή. Όλοι είχαμε και έχουμε μαθητές που σαν κασετοφωνάκια (πάνε κι αυτά τώρα…) μάς λένε τι γράφει το βιβλίο χωρίς να το κατανοούν και -το πιο σημαντικό- χωρίς να τους αγγίζει ή να τοποθετούνται (θετικά ή αρνητικά) απέναντί του. Μπορεί ένας μαθητἠς να μου πει απέξω το τριαδικό δόγμα και να μην τον αγγίζει καθόλου η σχέση τ…

Εορτή των τριών Ιεραρχών στο Λύκειο Γαζίου

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019 Πρόγραμμα εορτής - Εκκλησιασμός στον ιερό ναό Αγ. Κων/νου και Ελένης, - Συγκέντρωση στο σχολείο στις 11:30, - Γεύμα αγάπης (δείτε παρακάτω για λεπτομέρειες), - Λαχειοφόρος αγορά για φιλανθρωπικό σκοπό, - και φυσικά… κρητικό παραδοσιακό γλέντι με τον Αντώνη Κόκκινο και τον Κώστα Σκουτέλη. Ο σκοπός της εκδήλωσης είναι φιλανθρωπικός για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τις σημαντικές πρωτοβουλίες των τριών Ιεραρχών. Για παράδειγμα, ο Μέγας Βασίλειος διέθεσε όλη την περιουσία του και έφτιαξε ένα συγκρότημα κτιρίων (νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, σχολεία, κ.λ.π.) για όλους. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διέθετε καθημερινά φαγητό για 7.000 ανθρώπους. Επομένως, συμμετέχουμε κι εμείς στη δράση:
«Μαγειρεύω για το συνάνθρωπο»
Όποιος μπορεί και θέλει, αφιερώνει λίγο χρόνο, κόπο και χρήμα για να φτιάξει φαγητό ή/και γλυκό. Τα φέρνουμε στο σχολείο σε δύο σκεύη μίας χρήσης, έχοντας στο νου μας το εξής: Στο χώρο της εκδήλωσης θα υπάρχουν δύο σειρές τραπεζιών. Η μία θα είναι για τους πα…

Γυναίκα με ημερομηνία λήξης

Σάλος προκλήθηκε πριν από λίγες ημέρες από τις δηλώσεις ενός 50χρονου Γάλλου συγγραφέα ότι οι γυναίκες άνω των 50 ετών είναι πολύ μεγάλες για να τις ερωτευτείς. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι το σώμα μιας 25χρονης είναι εντυπωσιακό σε αντίθεση με το σώμα μιας 50χρονης που δεν είναι. Κακώς προκλήθηκε σάλος και κακώς, κυρίως γυναίκες, επιτέθηκαν ή ειρωνεύτηκαν τον συγγραφέα. Η πλειοψηφία αντρών, αλλά και γυναικών, ασπάζονται (έστω κι αν δεν τις ομολογούν όλοι κυνικά) αυτές τις απόψεις. Με αυτές ως οδηγό κυκλοφορούν, συναναστρέφονται, ψάχνουν, ποστάρουν φωτογραφίες, συνάπτουν σχέσεις. Η κυτταρίτιδα, τα ψωμάκια, η ηλικία είναι αιτία άγχους, αυτομαστιγώματος και χλευασμού στη δική μας «απελευθερωμένη» και ταυτόχρονα πουριτανική κοινωνία. Κατακρίνουμε μια γυναίκα που δεν ταιριάζει στα δικά μας κουτάκια της προοδευτικής φθοράς και του κοινωνικού αποκλεισμού, ανάλογα με την ηλικία της και το οικογενειακό της status. Φθονούμε και σ-χολη-άζουμε μια γυναίκα «μεγάλης ηλικίας» που ντύνεται «νεανικά», που π…

Αγάπα το χρόνο σου…

Αυτό ήταν; Τελείωσε; Έληξε η φιέστα με την αλλαγή του χρόνου και επέστρεψες στο α-νόητο; - Τι κάνεις; Πώς είσαι; - Ε, εδώ. Τα ίδια. Στη ρουτίνα. Απάντηση που αν δεν δίνεις τυπικά ή για να αποφύγεις (μακάρι δηλαδή…), μάλλον θα πρέπει να σε ανησυχήσει. Ο χρόνος είναι ένα πρόβλημα. Θεωρείται δεδομένος (εσφαλμένα, αρκεί να δούμε για λίγο γύρω μας) και τον διαχειρίζονται συνήθως άλλοι. «Στη δουλειά θα είσαι μέχρι τις 4», μάς λέει το αφεντικό, «κερδίστε χρόνο», μάς λένε οι διαφημίσεις. Από την άλλη πλευρά, έχουμε ανάγκη να τον μετράμε, να τον ορίζουμε, να μιλάμε μαζί του. Πρωτοχρονιά, γενέθλια, επέτειοι. Ίσως για να τον σταματάμε, ίσως για να του δίνουμε νόημα. Βέβαια, και γι’ αυτό υπάρχουν οι συνταγές του σύγχρονουlifestyle. - Άντε να περάσει κι αυτό… - Πλάκα κάνεις! Τόση ώρα; Θα τα έλεγες ποτέ για μια υπέροχη εκδρομή, για μια ταινία που σου αρέσει, για ένα καφέ με ένα φίλο; Σε ἐνα εργαστήριο είναι στημένο ένα καβαλέτο με έναν καμβά. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Το δωμάτιο, τα φώτα, το ξύλο, οι β…

Στην αίθουσα αναμονής

Πίσω από τις συρόμενες πόρτες. Μαζί με τους άλλους. Με τα μάτια καρφωμένα, να τελειώσει το παλιό, να αρχίσει το νέο. Αρχίζουν να ανοιγοκλείνουν. Τα μάτια όλα εκεί, με αγωνία, κάποια με συγκρατημένα δάκρυα. Κάποιοι τεντώνονται μήπως και δουν πρώτοι από τους άλλους, μήπως επιταχύνουν την παρουσία των δικών τους. Μιλάνε, μοιράζονται την αγωνία και την ανυπομονησία. Γίνονται πιο εύκολες άραγε; Βήματα προσέγγισης, αγκαλιές σφιχτές, δάκρυα ελεύθερα. Μαγεμένη εικόνα, αληθινά συναισθήματα, αυθεντική αγάπη. Προς στιγμήν αποσπώμαι. Αυτοί είμαστε… Ένα κομμάτι χρυσό, αν θέλουμε…. Το βλέμμα μου πάλι στην πόρτα. Φευγαλέα, κοιτάζω στο χέρι μου το κόκκινο τριαντάφυλλο. Το διάλεξα ανάμεσα σε άλλα. Και στέκει μεγαλόπρεπο μέσα στο περιτύλιγμα, με αγκαλιά του την κορδέλα. Για σένα…. Πυκνή ροή στο ποτάμι που έρχεται για να ενωθεί με αυτό που περιμένει. Ακόμη δεν έχεις φανεί. Χαμογελώ. Όπου να ‘ναι…. Η βουή μετατρέπεται αργά σε σιωπή. Στο βάθος, βλέπω πλάτες αγκαλιασμένες να φεύγουν με αργά βήματα. Γιατί να βια…

Ο μύθος της (παρ)εξήγησης

Οι φωνές ακούγονταν ξεκάθαρα πίσω από τα φυλλώματα. Οι τρεις φιγούρες συζητούσαν και το φεγγάρι άκουγε προσεκτικά. Πόσα ήξερε, αλλά πού και πώς να τα πει… «Όταν έρχομαι εγώ, οι άνθρωποι λυγίζουν και υποτάσσονται. Έχω δύναμη πάνω τους και το αναγνωρίζουν», είπε ο πρώτος. «Αστεία λες. Εγώ είμαι η απόλυτη εξουσία και το μεγάλο θέλω τους. Ρίξτε μια ματιά τριγύρω για να διαπιστώσετε τη γοητεία, τη δύναμη και την πειθώ που έχω», είπε ο δεύτερος και αμέσως κοίταξε με το αγέρωχο βλέμμα του το φεγγάρι. Με το φως του έλαμψε ακόμη πιο πολύ το μεγαλείοτου. Απίστευτη ομορφιά, μοναδική γοητεία! Ο μικρός άγγελος πίσω από τα φυλλώματα δεν χρειαζόταν να ακούσει κάτι άλλο. Ήξερε πια πού θα ταχθεί, ποιον θα υπηρετήσει. Ώστε αυτός ήταν ο Έρωτας! Και μάλιστα πιο δυνατός, πιο παραμυθένιος, πιο πειστικός από ό,τι του είχαν πει! Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του που δεν έδωσε καμία σημασία στα τραυλίσματα της τρίτης φιγούρας, που μόλις και φαινόταν, μόλις και ακουγόταν, μην μπορώντας να κοιτάξει τις άλλες δύο στα μά…

Και λίγο ψώνισμα δεν βλάπτει…

Ξέρω ότι κάποιοι θα ενοχληθείτε. Γι’ αυτό και το γράφω… Ίσως και κάποιοι να το ξανασκεφτείτε. Γι’ αυτό και το γράφω… Γκρίνια, μιζέρια, κατάθλιψη: Οι τρεις κακομούτσουνες γριές που μάς ακολουθούν σε κάθε βήμα. Και τώρα τις βλέπω, στο απέναντι τραπεζάκι να πίνουν σκυφτές τον καφέ τους και να μου ρίχνουν κλεφτές δολοφονικές ματιές. Μπα! Καλώς τηνε την πέρδικα που περπατεί λεβέντικα. Η σοβαροφάνεια! Η τέταρτη της παρέας. Ήρθε κι αυτή… - Είσαι η πιο καλή μαμά του κόσμου! - Είσαι υπέροχος άνθρωπος! - Είσαι πολύ όμορφη! - Είσαι άψογος στη δουλειά σου! Φράσεις που ακούμε συχνά από τα παιδιά (μας) και σπανιότατα από τους μεγάλους και νιώθουμε αμήχανα, περίεργα, (κρυφο) περήφανα. Αλλά και με σκέψεις (για τους μεγάλους): «γιατί τα λέει; τι να θέλει άραγε;» Έτσι μάς έμαθαν και συνεχίζουν να μάς διδάσκουν. Ο καλός ο λόγος κάτι (κακό;) κρύβει! Πιο εύκολα αποδεχόμαστε τα συγκαταβατικά, ακόμη και τα μίζερα ή και υποτιμητικά λόγια. Θα πάω όμως κι ένα βήμα παραπέρα: ΕΙΜΑΙ η πιο καλή μαμά του κόσμου, ΕΙΜΑΙ υπέρ…

Πώς πρέπει να είναι ο θεολόγος καθηγητής…

Σε αυτό το άρθρο θα χρησιμοποιήσω τη λέξη που αντιπαθώ περισσότερο. Το «πρέπει»! Ο σωστός θεολόγος καθηγητής…
- πρέπει να έχει απωθημένα. Πολλά απωθημένα. Και να τα βγάζει προς τους μαθητές. Αφού είναι θεολόγος, κατά πάσα πιθανότητα μεγάλωσε σε νοσηρό θρησκευτικό περιβάλλον. Ή συνάντησε κάπου το νοσηρό θρησκευτικό περιβάλλον. Βγάλ΄ τα, άνθρωπέ μου, στην τάξη σου! Και για να λυτρωθείς κι εσύ και για να προφυλάξεις τους μαθητές σου. Προσοχή! Ραδιενέργεια! Δεν θα τους το έλεγες εάν έμπαιναν σε χώρο ραδιενεργό;
- πρέπει να έχει νεύρα.Πολλά νεύρα. Και να τα βγάζει προς τους μαθητές. «Κύριε, η γιαγιά μου δεν με αφήνει να πάω στην Εκκλησία όταν έχω περίοδο». «Κυρία, γιατί είναι κακό να κόβουμε τα νύχια μας την Παρασκευή»; Τι κοιτάς, άνθρωπέ μου, σαν χάνος; Τι χαμογελάς, αγαπητή μου, συγκαταβατικά; Φόρτωσε! Χώσ’ τα! Γίνε σαν το ανθρωπάκι του θυμού στην ταινία animation«Insideout» (Τα μυαλά που κουβαλάς). Πες μου τώρα ότι δεν ξέρεις την ταινία να τα πάρω…
- πρέπει να σπάει τα νεύρα στους μαθητές του…

Χαμένες σχολικές ημέρες

Να διευκρινίσω κάτι: Προσωπικά, θεωρώ χαμένη ώρα ή ημέρα οτιδήποτε δεν έχει ουσιαστικό ή εκπαιδευτικό περιεχόμενο και νόημα. Για παράδειγμα, χαμένη ημέρα είναι μια σχολική γιορτή που γίνεται απλά διεκπεραιωτικά, όχι όμως μια εκδρομή που περιλαμβάνει τον καθαρισμό μιας παραλίας. Υπάρχουν όμως κάποιες ημέρες που, κατά την άποψή μου, είναι εξ ορισμού χαμένες. α) Εορτή πολιούχου αγίου: Κάποτε γιόρταζε όλη η κοινότητα και τα σχολεία ήταν κλειστά, καθώς εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς συμμετείχαν στον εκκλησιασμό και στις εορταστικές εκδηλώσεις. Πλέον δεν συμβαίνει. Έχει καταντήσει τυπική αργία. β) Ημέρα, εορτή, αργία τριών Ιεραρχών: Όπως και να την πεις, η λογική της θέσπισής της ήταν η παύση μαθημάτων και η αφιέρωση της ημέρας για εκδηλώσεις συναφείς και εμπνευσμένες από τη ζωή, το έργο και τη διδασκαλία των τριών μεγάλων αυτών Πατέρων της Εκκλησίας και Διδασκάλων. Πέρασε σε φάση προαιρετική (ακόμη γελάω με το «όσα σχολεία δύνανται» της σχετικής εγκυκλίου), έγινε σκέτη αργία (από "σχ…