Εκπαιδευτικές και Θεολογικές αταξίες

  Ξεπερνάει τα όρια του σουρεάλ το πώς ένα μεγάλο μέρος της θρησκεύουσας κοινότητας, είτε δεν παίρνει μυρωδιά από το θεολογικό μεγαλείο της Μεγάλης Εβδομάδας είτε απεμπολεί την οποιαδήποτε μυρωδιά πιο γρήγορα κι από τη χώνεψη του αρνιού! Παρά το γεγονός ότι ξημεροβραδιάζεται στις μεγαλοβδομαδιάτικες ακολουθίες! Νέο κεφάλαιο θρησκεύουσας ανοησίας: “Μα είναι δυνατόν να έχουμε γυναίκες ψάλτριες”; Αν σε τόσους αιώνες εκκλησιαστικής ζωής και θεολογικής προσφοράς στην οικουμένη, είχαμε την τόση δα διάθεση μαθητείας, αυτή η ερώτηση θα ακουγόταν φυσιολογική μόνο από ένα 5χρονο που ρωτάει για να μάθει. Κι όμως είναι ερώτηση αγανάκτησης από το μέρος αυτό της θρησκεύουσας κοινότητας, που τοποθετεί αυτόκλητα (αν και ελαφρώς ...ταπεινόσχημα) τον εαυτό του στους προστάτες της ηθικής καθαρότητας της Ορθοδοξίας, κατά του Οικουμενισμού (μαϊντανός..., πάει με όλα), κατά της Νέας τάξης πραγμάτων κι άλλα πολλά! Μέχρι και τον Μητροπολίτη Μόρφου, που είπε τα αυτονόητα και τον οποίο ως τώρα είχ...

  Η χριστιανική πίστη είναι εντελώς ασυμβίβαστη με κάθε είδος πολέμου και με κάθε αφαίρεση ζωής. Χωρίς αστερίσκους και χωρίς στρογγυλέματα. Δεν γίνεται να λέμε ότι κάθε διακοπή κύησης είναι αφαίρεση της προγεννητικής ζωής που υπάρχει στη μήτρα και παράλληλα να κάνουμε πως δεν είδαμε ή/και να δικαιολογούμε πολέμους, που αφαιρούν γεννημένες ζωές και σπέρνουν όλεθρο και καταστροφές. ΑΛΛΑ... Την επόμενη φορά που θα πας σε ένα παλιό, ιστορικό μοναστήρι (από τη βυζαντινή εποχή ακόμη καλύτερα), εκτός από τις εικόνες και τα κειμήλια, δες λίγο και τα ψηλά, γεροδεμένα τείχη, με πολεμίστρες και πύργους. Είναι από την εποχή που κάποιοι από όσους έφταναν στην πόρτα του μοναστηριού, δεν έρχονταν ακριβώς για να ωφεληθούν πνευματικά και να ακούσουν το λόγο του Θεού. Έρχονταν για να σφάξουν τους καλογέρους, να κλέψουν τα κειμήλια και να κάψουν το Μοναστήρι. Αρκετά συχνά λοιπόν οι καλόγεροι, αντί να τούς κεράσουν λουκούμι και ρακή, τούς κερνούσαν βόλια και καυτό λάδι που έριχναν από τις ζ...

  Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εθνικές επέτειοι, εμφανίζονται (ειλικρινείς ή υποκριτικοί) προβληματισμοί για την χριστιανικά αποδεκτή βία, για τη συμμετοχή των μελών της Εκκλησίας (κληρικών και λαϊκών) στις ένοπλες υπέρ του Έθνους συγκρούσεις και για την ευλογία ή μή του Θεού "στους δίκαιους αγώνες του ευσεβούς ημών έθνους". Ο λόγος που εικάζω ότι υπάρχει και υποκρισία σε αυτούς τους προβληματισμούς είναι ότι πολλοί διαπρύσιοι κήρυκες της ανάγκης για απουσία της Εκκλησίας από εθ νικές υποθέσεις είναι ακόμη πιο διαπρύσιοι στην ανάγκη για εμπλοκή της Εκκλησίας σε κοινωνικές και πολιτειακές ανατροπές. Και πάλι διά της βίας! Σε κάθε περίπτωση, η αλήθεια είναι ότι αυτό το θέμα είναι ένας από τους τρεις μεγάλους πειρασμούς στην ιστορική διαδρομή της Εκκλησίας . Και όσο πιο πολύ μελετάς και ασχολείσαι με την ελληνική και παγκόσμια Ιστορία, τόσο πιο πολλά ακανθώδη ζητήματα συναντάς. Οι άλλοι δυο πειρασμοί είναι στην ιστορική και θεολογική σχέση της Εκκλησίας με το χρήμα και με ...

  Επειδή κάθε χρόνο εμφανίζονται οι γνωστές αρλούμπες "την 25η Μαρτίου δεν έγινε τίποτα, τα καπηλεύεται όλα η προδοτική Εκκλησία", ας πούμε κάποια, ιστορικώς αποδεδειγμένα, πραγματάκια: α) Ο πρώτος, επίσημος εθνικός εορτασμός της 25ης Μαρτίου έγινε επί Όθωνος το 1838 κατόπιν πρότασης του Υπουργού του Γεωργίου Γλαράκη , ώστε να ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ την επιθυμία των αγωνιστών προεπαναστατικά (Αλέξανδρου Υψηλάντη, Φιλικής Εταιρείας, κ.α.) να γίνει το ποθούμενο την ημέρα του Ευαγγελισμού. Βέβαια, δεδομένων των συνθηκών της εποχής (Τουρκοκρατία, αδυναμία επικοινωνίας, μεγάλες αποστάσεις, τοπικές συνθήκες) δεν γινόταν να ξεκινήσουν όλοι μαζί. Λίγες ημέρες πριν και λίγες ημέρες μετά την 25η Μαρτίου 1821 έχουμε μάχες, δοξολογίες, απελευθερώσεις πόλεων. β) Δεν χρειαζόταν καν να γίνει αναφορά από την Εκκλησία για σύνδεση του Αγώνα με τον Ευαγγελισμό, αφού στη συνείδηση των υποδούλων η αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού ήταν Ευ-αγγέλιο (καλή είδηση). Η εθνική τους συνείδησ η ήταν το ...

  Αρκετά συχνά επικρατεί μια σύγχυση ανάμεσα στα θαύματα του Χριστού και στα θαύματα των θεών και ηρώων από μυθολογικές παραδόσεις, αλλά και στα θαύματα, που φωλιάζουν στην ενδόμυχη επιθυμία του ανθρώπου . Πουθενά αλλού δεν είναι τόσο ευδιάκριτο το ξεκαθάρισμα αυτό από την περικοπή του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το οποίο διαβάζεται στους ναούς την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών (του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος) . Ο Χριστός ξεκαθαρίζει ότι δεν ήρθε να υποδουλώσει με το θαύμα (κατά το πασίγνωστο περιστατικό με τον ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκι) και ότι άνευ πίστης θαύμα δεν γεννιέται. Πρόκειται για το περιστατικό, όπου ο δυστυχής πατέρας φέρνει τον δαιμονισμένο γιο του στους μαθητές του Χριστού, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Δεν έχει τι άλλο να κάνει και προσέρχεται γονυπετών στον Χριστό. Ας δούμε πώς περιγράφει ερμηνεύοντας, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: “ Ο Κύριος ρώτησε τον πατέρα του παιδιού: “Από πόσο χρόνο τού συνέβη αυτό”; Αυτή την ερώτηση την κάνει, για να τον ...

  Τι σχέση μπορεί να έχει ο μεγάλος αυτός Πατέρας της Εκκλησίας με τον μεγάλο Μαθηματικό, μηχανικό και εφευρέτη της αρχαιότητας; Όταν ο Αρχιμήδης ανακάλυψε τη μεγάλη δύναμη των μοχλών και της μηχανικής, είπε το ακόλουθο : «δός μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» . Δηλαδή, δός μου τόπο ν α σταθ ώ και θα κινήσω τὴ ν γ ή. Πρέπει όμως κάπου να είμαι σταθερός, να στυλώσω! Αλλιώς, κόβω βόλτες με τον μοχλό στον αέρα, σαν το παιδί που με το ξύλινο σπαθί του κυνηγάει ...αέρα! Στύλος της Ορθοδοξίας αποκαλείται ο Μέγας Αθανάσιος . Σε μια εποχή του “παιδιά, να τα βρούμε, λίγο εσύ να υποχωρήσεις, λίγο ο άλλος να κάνει πίσω, δεν χάθηκε κι ο κόσμος”. Αυτή η συμβουλή είναι άριστη, όταν αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, καταστροφική όμως, όταν αφορά τα δομικά στοιχεία της θεολογίας! Και η καταστροφή δεν αφορά τη θεολογία ως ιδέα, ως διανοητική ενασχόληση, ως άποψη. Αφορά τον ίδιο τον άνθρωπο και τη σωτηρία του! Γιατί πέρασε ο Μέγας Αθανάσιος 17 χρόνια στην εξορία με συνεχή και ανηλεή πόλ...

  Φ αντάσου και να μην είναι όμορφες, πώς καίγονται! Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή το δίλημμα “καύση vs ταφή”, εμφανίστηκαν από τους συνήθεις πάλι τα γνωστά παραληρήματα, πασπαλισμένα με λίγη θεολογόσκονη (σύνηθες), τα οποία αυτοπαρουσιάζονται ως μοντέρνα θεολογία, που παρηγορεί τον πενθούντα και σέβεται τον άνθρωπο. Τι κάνουν πάλι οι συνήθεις;  Τη γνωστή συνταγή! Ξεκινάνε από μια εσφαλμένη, θρησκευτική άποψη, βάζουν τις δοκισησοφίες τους και καταλήγουν στο ...άσχετο, το οποίο θα τους κατατάξει στους προχώ.  Θα τούς πιστοποιήσει πάλι το προοδευτόμετρο! Τέτοιο κόμπλεξ, ψώνισμα και αυτομαστίγωμα δεν πρέπει να έχει άλλη ομάδα ανθρώπων επί γης! Επί του προκειμένου, στηλιτεύουν την αθεολόγητη άποψη (βούτυρο στο ψωμί τους) περί μη Ανάστασης νεκρών για όσους επιλέξουν την αποτέφρωση (λέγε με “άλεσμα” για να κυριολεκτούμε...) και καταλήγουν να αιτιολογούν -δήθεν θεολογικά- την αποτέφρωση (λέγε με “άλεσμα” για να κυριολεκτούμε)!  Το μόνο θεολογικό επιχείρημα είναι ...

  Η 15η Οκτωβρίου έχει παγκοσμίως καθιερωθεί ως η ημέρα εορτασμού του «Λευκού Μπαστουνιού», με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους. Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνη μα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου. Με την ευκαιρία αυτής της ημέρας (ή την Παγκόσμια ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία - 3 Δεκεμβρίου), στο μάθημα των Θρησκευτικών κάθε σχολική χρονιά πραγματοποιείται η παρακάτω δράση ενσυναίσθησης. Δύο ή τρεις μαθητές φορούν μαύρα μαντίλια στα μάτια και καλύπτουν εντελώς την όρασή τους κατ...