Όσο αγαπάω, μένω πίσω….



Κάθομαι στο παγκάκι και κοιτάζω. Τι; Τίποτα. Πάει καιρός που δεν βλέπω τίποτα. Καλά μου τα έλεγαν οι φίλοι μου. Και είχαν δίκιο. Ε, δεν θα τρελαθώ κιόλας. Έχω κι έναν εγωισμό. Με αποφασιστικότητα τσαλακώνω το προχθεσινό χαρτάκι σου: «Σε αγαπώ πολύ». Στο χαρτί είναι γραμμένο, όχι δα και στην καρδιά μου. Με την ίδια αποφασιστικότητα κατευθύνω τα βήματά μου προς το σπίτι σου. Μου τα έλεγαν. Επιτέλους, τα είδα κι εγώ….. Τέρμα…..
- «Από κάτω είμαι. Κατέβα» και κλείνω το τηλέφωνο. Αμέσως βλέπω το φως από το ασανσέρ. Ισόγειο, 1, 2, 3, 4ος όροφος. Και αντίστροφα. Τι στο καλό…. Στην πόρτα ήσουν και περίμενες; Πολύ γρήγορα έρχεσαι και δεν θα προλάβω να ετοιμαστώ….
Η τρελή αγκαλιά σου με κλονίζει. «Να σου πω. Μάλλον παρεξήγησες…». Ακούω ένα αναφιλητό. «Ε… όχι, θέλω να μιλήσουμε. Λογικά και συνετά», προλαβαίνω να πω. Με κοιτάς κατάκαρδα με μουσκεμένα μάτια και μόλις που ακούω: «Λογικά και συνετά στον άνθρωπο που σε αγαπάει τρελά;».
Αυτό ήταν. Σπάω σε κλάματα…. Στα τσακίδια η αξιοπρέπειά μου, η προετοιμασία μου, τα λογικά μου σχέδια, οι αμφιβολίες μου, τα λόγια των άλλων. 
Αξίζει, που να πάρει η ευχή, αυτή η βόλτα μαζί σου. Στη ζωή, στην αγάπη, στις μυρωδιές του Παραδείσου…..

Σχόλια

  1. �������� αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα Που δεν γνωρίζεις τι πραγματικά θέλεις να κάνεις να γελάσεις όπως ποτέ αλοτε; να θυμώσεις η απλά να βάλεις τα κλάματα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Απασφάλιση θεολόγου…

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

Γράμμα στον Ιούδα…

Θεέ μου, είσαι άδικος….