Το τσίρκο των απαλλαγών στα Θρησκευτικά και η Ηθική

 


Δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών έχουν οι μη Ορθόδοξοι μαθητές. Με άλλα λόγια, πάρ' τ' αυγό και κούρευτο! Το τι προβλέπει η εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας και το τι γίνεται στην πραγματικότητα έχει την ίδια σχέση που έχει το άυλον με το νάυλον και το βόλεϊ με το τρόλεϊ. Και μάλιστα σε ένα κράτος και σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, όπου το θρήσκευμα δεν υπάρχει πουθενά αναγραφόμενο ως ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο και όπου ό,τι δηλώσεις, είσαι!

Για να τούς το δώσουμε, αυτοί που κάνουν σωστή χρήση της εγκυκλίου είναι οι σκληροπυρηνικοί της Ένωσης Αθέων (ναι ντε, αυτοί που κάνουν τον Φανερό Δείπνο κάθε Μεγάλη Παρασκευή) για να θρέψουν τον αντιχριστιανικό ακτιβισμό τους και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, καθώς και να θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς οι δόλιοι με τη στράτευση (όχι την κανονική, την άλλη), που πέφτει από την ηγεσία τους!

Οι υπόλοιποι αλλόθρησκοι, οι αλλόδοξοι και οι άθρησκοι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ΔΕΝ ζητούν απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, αν και αυτοί είναι που τη δικαιούνται σύμφωνα με την εγκύκλιο.

Ποιοι λοιπόν, συνήθως ζητούν απαλλαγή;

    • Οι “ένα μάθημα λιγότερο”.

    • Οι “δεν γουστάρω τον καθηγητή”.

    • Οι “δεν μού αρέσει ο βαθμός”.

Στην τρίτη κατηγορία είχα πρόσφατα δύο απαλλαγές, των οποίων οι ίδιοι οι γονείς τους μού το είπαν: “Δεν τού άρεσε ο βαθμός στην προηγούμενη τάξη και καταλαβαίνεις ότι δεν θέλω τώρα που ζορίζεται να συγκρουστούμε”!

Παλαιότερα, προβλεπόταν ότι οι διευθυντές έπρεπε να ελέγξουν τη σοβαρότητα της υπεύθυνης δήλωσης, αλλά ευτυχώς έφυγε και αυτή η γελοιότητα από τους έρμους, τους διευθυντές! Τι να ελέγξουν ακριβώς; Αν ο γονέας που παίρνει απαλλαγή, δύο λεπτά μετά λέει με στόμφο “η Ελλάδα και η Ορθοδοξία μάς έμεινε και πρέπει να τα φυλάξουμε”;; (έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας του σχετικού τραγέλαφου).

Το “ωραίο” με την τρίτη κατηγορία είναι ότι η απαλλαγή λόγω απαρέσκειας για τον βαθμό (όλοι θέλουν 20ρια!) “τιμωρείται” στη Γ΄Λυκείου με τα πολύ λιγότερα μαθήματα και τους λιγότερους βαθμούς, όπου οι ..ζηλωτές των βαθμών στερούνται αυτοβούλως του μάλλον υψηλότερου και ευεργετικού για το μέσο όρο απολυτηρίου βαθμού των Θρησκευτικών σε σχέση με τα Μαθηματικά ή τα Αρχαία κατεύθυνσης! 

Το λες και αποκατάσταση της εντροπίας!

Από τη φετινή χρονιά οι άνω των 10 μαθητών απαλλαγέντες από μια τάξη συγκροτούν ξεχωριστό τμήμα που διδάσκεται Ηθική, ως εναλλακτικό μάθημα. Κακώς! Έπρεπε να κάνει μάθημα Ηθικής και ο ένας, αντί να γυροφέρνει! Να δεις για πότε οι της κατηγορίας “ένα μάθημα λιγότερο” θα ανέκρουαν πρύμναν και ξαφνικά ...δεν θα τούς εμπόδιζε η θρησκευτική τους συνείδηση να παρακολουθούν Θρησκευτικά!

Η Ηθική είναι ένα μάθημα, που δεν χρειαζόταν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, αλλά μάς το φόρτωσε το απαράδεκτο προεδρείο της ΠΕΘ, οι οποίοι προσέφυγαν στο ΣΤΕ κατά του προηγούμενου Προγράμματος Σπουδών των Θρησκευτικών. Για να θρέψουν τις ιδεοληψίες και τις προσωπικές τους αντιπάθειες διεκδίκησαν πολλές “ομορφιές”. Αντί να υποστηρίξουν ένα μάθημα Θρησκευτικών για όλους τους μαθητές ανεξαιρέτως, ζήτησαν τα δικά μας και τα δικά σας!

Ο λόγος που δεν χρειαζόταν αυτό το μάθημα γίνεται σαφής με μια ματιά στο Πρόγραμμα Σπουδών της Ηθικής σε Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. Σχεδόν όλο το Πρόγραμμα Σπουδών της Ηθικής είναι αντιγραφή από τα Προγράμματα Σπουδών των Θρησκευτικών Γυμνασίου και Λυκέιου, της Πολιτικής Παιδείας της Α΄ Λυκείου, της Φιλοσοφίας της Β΄ Λυκείου και της Νεοελληνικής Γλώσσας Γυμνασίου και Λυκείου.

Το μόνο που έχει προστεθεί στο ανελέητο αυτό copy paste (άλλωστε πρόκειται για ένα μάθημα που στήθηκε γρήγορα με απευθείας ανάθεση, χωρίς δημιουργία μητρώου εμπειρογνωμόνων και αξιολογητών Προγράμματος Σπουδών και συγγραφέων σχολικών βιβλίων) είναι λίγο πασπάλισμα καθηκοντολογίας και “πρέπει”. Υπάρχει δηλαδή κοινωνικός καθωσπρεπισμός και κατηχητισμός, αλλά τουλάχιστον οι μαθητές γλιτώνουν από ...την θρησκευτική κατήχηση (που δεν υπάρχει).



Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

Άδωμεν και ψάλλομεν; Ε, όχι κι όλοι!