Ο θάνατος είναι μια τρέλα! Του Θεού η τρέλα ακόμη μεγαλύτερη!

 

«Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα καλάμι, το πιο αδύναμο στη φύση, αλλά είναι ένα καλάμι που σκέφτεται. Δεν χρειάζεται να οπλιστεί ολόκληρο το σύμπαν για να τον συντρίψει· μια αναθυμίαση, μια σταγόνα νερό αρκούν για να τον σκοτώσουν. Όμως, ακόμα κι αν το σύμπαν τον συνέτριβε, ο άνθρωπος θα ήταν ακόμα πιο ευγενής από αυτό που τον σκοτώνει, γιατί γνωρίζει ότι πεθαίνει και ξέρει το πλεονέκτημα που έχει το σύμπαν απέναντί του· το σύμπαν δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά.» (Πασκάλ, Σκέψεις)

Ο θάνατος είναι μια τρέλα! Ακόμη μεγαλύτερη είναι η αντίληψη, η αίσθησή του. Είναι η μόνη αναπόδραστη πραγματικότητα, κάθε δευτερόλεπτο προστιθέμενη σε βεβαιότητα και φθορά.  

Γιατί έχουμε αυτή τη δυνατότητα να γνωρίζουμε, σε αντίθεση με το υπόλοιπο σύμπαν, τι σημαίνει θάνατος; 

Και μετά; 

Μηδέν; 

Τίποτα; 

Δυο φτυαριές χώμα από πάνω σου και οριστική λήξη;

 

Ακόμη μεγαλύτερη όμως είναι η τρέλα του Θεού! Αυτού που δεν πεθαίνει, δεν έχει καμιά ανάγκη λύτρωσης, αφθαρσίας, συνέχειας και νίκης! Και πεθαίνει για να μην έχεις ΕΣΥ καμιά αδυναμία λύτρωσης, αφθαρσίας, συνέχειας και νίκης. Για να κάνει την ΑΝΑΣΤΑΣΗ πραγματικότητα! Εκεί που αρχίζεις και βολεύεσαι με το ΜΗΔΕΝ, έρχεται να σε τρελάνει με το ΚΑΤΙ! Ο "λογισθείς εν τοις νεκροίς" πάνω στο Σταυρό έσχισε το χειρόγραφο και απάλλαξε από τα δεσμά του θανάτου ΟΛΟΥΣ με την Ανάστασή Του"!
Γιατί; 

Έτσι! 

Ποτέ δεν κατάλαβα τις πολλές συζητήσεις - αναλύσεις, επιστρατεύοντας λογική και βεβαιότητες με επιχειρήματα για αυτές τις δύο τρέλες. 

Στερούν από το μυστήριο να στάξει εντός μας. Η τρέλα του Θεού πώς να οριστεί, ω άνθρωπε, που ξέρεις ότι σε σκοτώνει το σύμπαν; Πώς όμως να ψηλαφήσεις τον λέγοντα "μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες" την πραγματικότητα της υπέρβασης;

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής