Οι “όμορφες” θεολογίες, όμορφα καίγονται

 

Φαντάσου και να μην είναι όμορφες, πώς καίγονται!

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή το δίλημμα “καύση vs ταφή”, εμφανίστηκαν από τους συνήθεις πάλι τα γνωστά παραληρήματα, πασπαλισμένα με λίγη θεολογόσκονη (σύνηθες), τα οποία αυτοπαρουσιάζονται ως μοντέρνα θεολογία, που παρηγορεί τον πενθούντα και σέβεται τον άνθρωπο.

Τι κάνουν πάλι οι συνήθεις; 

Τη γνωστή συνταγή!

Ξεκινάνε από μια εσφαλμένη, θρησκευτική άποψη, βάζουν τις δοκισησοφίες τους και καταλήγουν στο ...άσχετο, το οποίο θα τους κατατάξει στους προχώ. 

Θα τούς πιστοποιήσει πάλι το προοδευτόμετρο! Τέτοιο κόμπλεξ, ψώνισμα και αυτομαστίγωμα δεν πρέπει να έχει άλλη ομάδα ανθρώπων επί γης!

Επί του προκειμένου, στηλιτεύουν την αθεολόγητη άποψη (βούτυρο στο ψωμί τους) περί μη Ανάστασης νεκρών για όσους επιλέξουν την αποτέφρωση (λέγε με “άλεσμα” για να κυριολεκτούμε...) και καταλήγουν να αιτιολογούν -δήθεν θεολογικά- την αποτέφρωση (λέγε με “άλεσμα” για να κυριολεκτούμε)! 

Το μόνο θεολογικό επιχείρημα είναι ότι ο Θεός δεν επηρεάζεται από τον τρόπο θανάτου και ταφής ή μη του ανθρώπου. 

Μπράβο! 

Βρήκαμε νερό στον Άρη!

Αν τούς πεις, “βρε μάγκες, τόσους αιώνες η Εκκλησία σφάλλει και ήρθατε εσείς να πείτε το σωστό;”, θα σε πούν παραδοσιοκράτη και κολλημένο στους τύπους.

Πάμε λοιπόν να αποδομήσουμε την δήθεν ψυχοπονιά τους για τον πάσχοντα και το νεκρό σώμα.

Η θεολογία δεν είναι θεολογία, όταν δεν σέβεται το πρόσωπο, όταν δεν καταφάσκει την ύλη και όταν ασκεί βία. 

Bingo! Η αποτέφρωση – άλεσμα πετυχαίνει 3 στα 3. Το έως χθες αγαπημένο πρόσωπο και ζεστό σώμα εξαφανίζεται βίαια στο μπλέντερ και ξεμπερδεύουμε με την ύλη του σώματος στο πατ κιουτ!

Η φθορά του πεπτωκότος ανθρώπου είναι δεδομένη από τη στιγμή της σύλληψής μας ακόμη! Μια κλεψύδρα γύρισε ανάποδα και μετράει αντίστροφα τον, άγνωστο σε εμάς, χρόνο επίγειας ζωής. Η φθορά μας είναι γύρω μας, μέσα μας, στον καθρέφτη μας. Τώρα που γράφω, στην οθόνη του υπολογιστή μου (αχνο)φαίνονται και οι ρυτίδες στα μάτια μου. Πού είναι λοιπόν η παρηγοριά μου;

- Παρατείνω, όσο το δυνατόν κατά το ανθρώπινο, τη ζωή! Για αυτό και η Εκκλησία είναι κατά του φόνου, κατά της θανατικής ποινής, κατά της αυτοκτονίας, κατά του εισπηδητικού μαρτυρίου στους πρώτους αιώνες, κατά της καταστροφής της φύσης που φέρνει νωρίτερα και την καταστροφή του ανθρώπου και υπέρ της επιστημονικής γνώσης για τη βελτίωση της υγείας και της ζωής του ανθρώπου.

- Αρνούμαι τη βιαιότητα της αναγκαστικής φθοράς μετά το θάνατο και επιλέγω την πιο ήπια μορφή της, που είναι ο ενταφιασμός σε χώμα. Για αυτό και η Εκκλησία και ο κοινός νους δεν συμφωνούν με το να αφεθούν τα σώματα άταφα ή να πεταχτούν σε ποτάμια, θάλασσες – αυτό είναι και το νόημα του σεβασμού στην άψυχη, πλην όμως σεβαστή ύλη του σώματος.

- Συντηρώ τη μνήμη και την απόδοση τιμών στην άψυχη, πλήν όμως σεβαστή ύλη του σώματος, ως άτομο και ως κοινωνία, με κάθε τρόπο σε δημόσιο χώρο (το ξέρετε, φαντάζομαι, ότι δεν μπορείτε να θαφτείτε στον κήπο σας...) και όχι σε ένα βάζο στο σαλόνι μου.

- Προσδοκώ την οριστική νίκη του θανάτου και της φθοράς από τον Ζωοδότη Κύριο και την εκ νεκρών Ανάσταση!

Δεν μού λέτε, βρε προχώ; Συγκρίνεται η θεολογική αγάπη της Εκκλησίας και η κατάφαση όλου του ανθρώπου πριν και μετά το θάνατό του με το δικό σας fake αφήγημα;

Το κερασάκι στην (άνοστη) τούρτα τους είναι το εξής: 

Η “θεολογία της αποτέφρωσης – αλέσματος” και η δήθεν ψυχοπονιά τους στηρίζεται πάνω στα χάλια, που έχουν μερικές υδροκέφαλες πόλεις! 

Δηλαδή, επειδή συγκεκριμένοι Δήμαρχοι και δημοτικοί υπάλληλοι είναι από αδιάφοροι έως και ασεβείς απέναντι στα οστά των κεκοιμημένων, επειδή κάποιοι άνθρωποι είναι μεγαλομανείς και θέλουν την πυραμίδα του Χέοπα πάνω από το μνήμα τους, επειδή η αστυφιλία έχει πολλά παρατράγουδα ...φταίει η θεολογική παράδοση της Εκκλησίας! 

Αντί να αλλάξουν τα κακώς κείμενα που βαραίνουν αποκλειστικά τους Δήμους, αντί να αλλάξει η νοοτροπία κάποιων προς το σεβασμό, ...να αλλάξει η θεολογική παράδοση της Εκκλησίας!

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής