Πήγα πάλι…



- Ήταν τόσο όμορφα. Τόσο ήρεμα. Όλα μάς θυμίζουν. Τα λουλούδια των αυτοδιαψεύσεών μας ολόφρεσκα ακόμη στην πλάκα του εγωισμού μας, τα δάκρυα της συγγνώμης ολόδροσες σταγόνες πάνω της, το λαδάκι της πληγής να σιγοκαίει. Αν και είναι σωστή η σκέψη να μη βάλουμε φωτογραφία μας ποτέ πάνω στο μνήμα, ήταν και πάλι όλα τόσο ζωντανά, τόσο δικά μας!
- Άρχισες ξανά! Σταμάτα να σκέφτεσαι και πάλι έτσι! Και μην ξαναπάς εκεί. Τα έχουμε ξαναπεί. Αμάν με αυτά τα εμμονικά σου! Απόλαυσε τα τόσο ωραία που έχουμε, τα τόσο μοναδικά, τα τόσο ερωτικά. Δεν τα βλέπεις;
- Τα βλέπω.
- Δεν τα χαίρεσαι;
- Τα χαίρομαι.
- Ε, τι άλλο θες πια; Εγώ δεν ασχολούμαι. Άλλωστε, είναι η δική σου οπτική…

ΥΓ: Καίει! Ο έρωτας καίει! Στις άκρες του πιο πολύ! Στις ακρότητές του ακόμη περισσότερο!
Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται ένας φλεγόμενος καθρέφτης. Όσο δεν τον σπάς, βλέπεις εσένα να καίγεσαι…
Κι αν τον σπάσεις; Ή θα είναι ο Άλλος από πίσω να σου θεραπεύσει το ματωμένο από τα σπασμένα γυαλιά χέρι σου όσο θα καίγεστε μαζί ή θα συνεχίσεις να καίγεσαι. Μόνος και ματωμένος.
Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύσκολη πόρτα. Ακόμη και σε βιωμένους, ιδανικούς, μεγάλους και ζωντανούς έρωτες. Το ανεκπλήρωτο. Η δική σου πόρτα. Το δικό σου ανεκπλήρωτο. Η δική σου ρημαδοπόρτα προς το δαιδαλώδες υποσυνείδητο, προς το τρομακτικό ασυνείδητο.
Που συχνά σε αφήνει ρημάδι. Έρημο και ρημαγμένο…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητης


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Απασφάλιση θεολόγου…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

Θεέ μου, είσαι άδικος….

Γράμμα στον Ιούδα…