Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εορτή για τη Μάχη της Κρήτης



A
Η Μάχη της Κρήτης έχει μια ξεχωριστή θέση στη ροή των γεγονότων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ελληνικός λαός στη Κρήτη, με την πλειοψηφία των Κρητικών ανδρών αποκομμένων στην κατακτημένη Ελλάδα, έδωσε ένα αγώνα έξω από κάθε λογική, κάνοντας υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης, ακολουθώντας τους δρόμους της ψυχής του και της εθνικής του συνείδησης. Έδωσε ένα αγώνα συνειδητό, σκληρό, άνισο, χωρίς ηγεσία, μονάχα με φλογερούς κληρικούς και λαϊκούς αρχηγούς.
Η αντίσταση του Κρητικού λαού εκδηλώνεται με την πτώση των πρώτων αλεξιπτωτιστών στις 20 Μαϊου 1941 και συνεχίζεται αμείωτη σε όλο το διάστημα της γερμανικής κατοχής, μέχρι την συντριβή των δυνάμεων του άξονα. Η αντίσταση αυτή του άμαχου πληθυσμού, που συναντάται για πρώτη φορά στον ευρωπαϊκό χώρο, επιφέρει πολλά πλήγματα και δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στον κατακτητή.
«Στην Κρήτη μόνο οι πέτρες δεν σηκώνονταν μοναχές τους να μας κτυπήσουν. Κάθε έμψυχο μάς πολεμούσε και μάς πολεμά μέχρι την ύστατη στιγμή, κάνοντας έτσι τη μάχη αυτή μια από τις πιο παράδοξες και ένδοξες της ιστορίας», θα γράψει αργότερα στις σημειώσεις του ένας Γερμανός αξιωματικός.
Οι Γερμανοί, μετά την κατάληψη του Νησιού, δεν μπορούν να συγχωρήσουν τη συμμετοχή του Κρητικού λαού σε μια τόσο οδυνηρή γι' αυτούς αντίσταση. Αρχίζει μία νέα περίοδος με αιματηρές θυσίες και σκληρά αντίποινα σε βάρος του. Στρατόπεδα συγκέντρωσης, ομαδικές εκτελέσεις, πυρπολήσεις χωριών, φόνοι ανεξάρτητα από ηλικία, συμπληρώνουν το έργο των βομβαρδισμών.

Θεατρικό
(Σκηνή Α΄)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Την πάτησαν τελικά την Κρήτη οι οχτροί. Παντού οι ναζιστικές σημαίες! Όπου και να πας, τους συναντάς και σου απαγορεύουν. Έχουν επιτάξει τα σπίτια μας. Έρχονται, τρώνε, κοιμούνται, μένουν! Σε κοιτάζουν σαν να είσαι σκουπίδι! Έχουν δικαίωμα να μάς συλλάβουν, να μάς χτυπήσουν, να μάς σκοτώσουν! Οι άντρες μας είναι στη φυλακή. Μπορεί και να τους σκοτώσουν κιόλας! Πρόβαλαν, λέει, αντίσταση. Πυροβολούσαν, ακόμη και πηρούνιζαν ή ορμούσαν με σκαπτικά εργαλεία πάνω στους Γερμανούς που έπεφταν από τον ουρανό με τα αλεξίπτωτα. Ναι, δεν ξέραμε να τους πούμε, περάστε! Τα ναζιστικά γουρούνια!! Με τις ηλίθιες ιδέες τους!!
ΜΙΧΑΕΛΑ: Σσστ! Σταμάτα, αδερφή! Έρχεται ο Γερμαναράς!
ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ: Γρήγορα! Φέρτε μου το φαγητό! Και ελπίζω να είναι καλομαγειρεμένο σήμερα! Όχι, όπως χθες! Τι με κοιτάτε; Ράους!!
(Φεύγουν τα κορίτσια και με σιωπή ετοιμάζουν το τραπέζι)
ΜΙΧΑΕΛΑ: Κύριε Σβάρτς, έχετε δική σας οικογένεια στη Γερμανία; Γυναίκα; Παιδιά;
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (ενοχλημένος): Αυτό δεν σε αφορά!
ΜΙΧΑΕΛΑ: Συγγνώμη για την ερώτηση. Από ενδιαφέρον ρωτάω. Και να! Επειδή με την αδερφή μου πλέκουμε, έχουμε φτιάξει μια πλεχτή κούκλα και σκεφτήκαμε να σας τη δώσουμε, αν έχετε κάποια κόρη βέβαια στη Γερμανία.
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (συγκινημένος, βάζει τα χέρια του στο πρόσωπο και μονολογεί): Έρρικα… Έρρικα…
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Πόσων ετών είναι η Έρρικα;
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (επανέρχεται με αυστηρό ύφος): Να μη σε νοιάζει! Δεν υπάρχει χρόνος τώρα για τέτοια! Έχουμε πόλεμο! Μια ιερή αποστολή μάς περιμένει! Να κατακτήσουμε όλη την Ευρώπη! Εμείς! Η Αρία φυλή! Να υποτάξουμε και να εξαφανίσουμε κάθε κατώτερο ον! Να επικρατήσει παντού το Γ΄ Ράιχ! Η καθαρή αυτοκρατορία!
ΜΙΧΑΕΛΑ: Δηλαδή, κύριε Σβάρτς, οι δικές μας οικογένειες ή των άλλων δεν έχουν θέση σε αυτή την αυτοκρατορία;
ΓΕΡΜΑΝΟΣ: Εσείς είστε αχάριστοι! Έπρεπε να καταλάβετε ότι οι Γερμανοί είναι οι ανώτεροι και να υποταχθείτε! Τότε δεν θα παθαίνατε τίποτα.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Άλλο σας ρώτησε η αδερφή μου. Ένα παιδί που γεννιέται από την κοιλιά μιας Γερμανίδας με ένα παιδί που γεννιέται από την κοιλιά μιας Εβραίας ή μιας τσιγγάνας ή μιας ανάπηρης έχουν διαφορά; Και ποιος θα καθορίσει την όποια διαφορά σε ανώτερη ή κατώτερη;
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (οργισμένος, σηκώνεται πάνω και χαστουκίζει την Κατερίνα): Πώς τολμάς; Αμφισβητείς το μεγάλο μας αρχηγό;
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Όσο ξύλο και να μου δώσεις, κύριε Σβαρτς, όσα βασανιστήρια κι αν μου κάνεις, στη φυλακή κι αν με κλείσεις, το μυαλό μου και το πνεύμα μου θα είναι για πάντα ελεύθερο! Και πάνω από όλα δεν θα τα μολύνω με ρατσιστικές θεωρίες. Όλοι είμαστε παιδιά ττου ίδιου Θεού! Και ο Θεός δεν είναι ρατσιστής! Όποιες διαφορές κι αν υπάρχουν, είναι για να υπάρχει η ομορφιά και η ποικιλία στον κόσμο. Κι εσύ, σαν μικρό παιδί με τα κοντά παντελονάκια σου, αυτή την ομορφιά και την ποικιλία κυνηγούσες κι ονειρευόσουν! Και δεν νομίζω ότι όλοι οι παιδικοί φίλοι σου ήταν ολόιδιοι με σένα!
Γερμανός φεύγει εκνευρισμένος)


Β΄
Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις Κρητικών που αποτελούν παραδείγματα θάρρους, μεγαλείου και περιφρόνησης προς το θάνατο. Ενδεικτικά αναφέρουμε την περίπτωση του Πρωτοσυγκέλλου και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγένιου Ψαλιδάκη. Όταν μετά τα αιματηρά γεγονότα της Βιάννου βρίσκεται εκεί, οι Γερμανοί τού ζητούν να υπογράψει δήλωση ότι τα γεγονότα της Βιάννου δεν συνιστούν παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Παρά τις απειλές, δεν πτοείται, αφαιρεί το σταυρό από το στήθος του και με ψυχραιμία απευθύνεται προς τους Γερμανούς αξιωματικούς και τους λέει: «Τουφεκίστε με, αλλά ψεύτικη δήλωση δεν υπογράφω, γιατί είδα με τα μάτια μου γυναίκες ξεκοιλιασμένες».
Ο παπά Γιάννης Σκουλάς από τ' Ανώγεια παίρνει μέρος στη Μάχη της Κρήτης, είναι ένας από τους πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης, εκπαιδεύεται παρά τα 40 χρόνια του ως αλεξιπτωτιστής σαμποτέρ και γίνεται ο μοναδικός αλεξιπτωτιστής ιερέας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με σπουδαία δράση. Με το βαθμό του έφεδρου αξιωματικού ιερέα (Λοχαγού) που του απονέμεται, αποκτά και τον τίτλο του «ιπτάμενου παπά».

Ο καπετάν Πετρακογιώργης και η απαγωγή του Στρατηγού Κράιπε. Από το εθνικό προσκλητήριο δεν απουσιάζουν οι γυναίκες, όπως η Τερψιχόρη Χρυσουλάκη-Βλάχου από τη Σητεία. Αγωνίστηκε προσφέροντας τις υπηρεσίες της στον ασύρματο που λειτουργούσε σ' όλο σχεδόν το διάστημα της κατοχής στη μονή Τοπλού. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο από τους Γερμανούς. Εκτελείται στην Αγιά Χανίων τον Ιούνιο του 1944. Αντιμετωπίζει το θάνατο με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία. Γράφει στον τοίχο του κελιού της: «Είμαι Ι8 χρονών. Με καταδίκασαν σε θάνατο. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή το εκτελεστικό απόσπασμα. Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω η Κρήτη».
Όλος ο λαός της Κρήτης παίρνει μέρος με το δικό του τρόπο στην αντίσταση. Αντίσταση κάνουν τα παιδιά που δεν τα υποπτεύονται και μεταφέρουν τρόφιμα ή άλλα είδη στους αντάρτες και Βρετανούς που φυγοδικούν και κρύβονται στα κρητικά βουνά. Οι κτηνοτρόφοι που με τα συνθηματικά σφυρίγματά τους, κάνουν γνωστό τον κίνδυνο που πλησιάζει. Εκείνοι που αρνούνται να μαρτυρήσουν οτιδήποτε παρά τις αφόρητες πιέσεις που δέχονται και τα σκληρά βασανιστήρια που υποβάλλονται. Αυτοί που προκαλούν φθορές σε αυτοκίνητα ή άλλο πολεμικό υλικό του εχθρού. Αλλά και εκείνοι επίσης που εκδίδουν και κυκλοφορούν παράνομα έντυπο ενημερωτικό υλικό σχετικό με τα νέα από τα διάφορα μέτωπα του πολέμου. Με το υλικό αυτό τροφοδοτείται το εθνικό φρόνημα και ενισχύεται αισθητά το ηθικό του λαού. 
Η γερμανική κατοχή παίρνει τέλος στις 9 Μαΐου 1945, με την υπογραφή της συνθήκης παράδοσης των Γερμανοϊταλικών δυνάμεων στους εκπροσώπους των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Αγγλίας.
Το τίμημα σε αίμα που πληρώνει η Κρήτη από την εισβολή και κατοχή των Γερμανών είναι 6.593 άνδρες, 1.113 γυναίκες και 869 παιδιά.

(Σκηνή Β΄)
ΜΙΧΑΕΛΑ: Φεύγουν οι Γερμανοί! Τελείωσε ο πόλεμος! Επιτέλους, ελεύθεροι! Με τι τίμημα όμως! Με πόσο αίμα! Με πόσες θυσίες! Για παράλογες ιδέες, για τα παιχνίδια των ισχυρών, για τη δόξα, για το χρήμα! Άνθρωποι να πεθαίνουν, οικογένειες να ξεκληρίζονται! Πόνος, προσφυγιά, μίσος! Και τι μένει τελικά; Συντρίμμια κι αποκαϊδια. Σκληρές, πονεμένες καρδιές και άδεια βλέμματα. Αυτά είναι τα δώρα του πολέμου.
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (μπαίνει αργά με μια βαλίτσα): Σίγουρα τα μάθατε. Τελείωσε ο πόλεμος. Τον χάσαμε. Συνθηκολόγησε η Γερμανία.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Όλοι χάσαμε! Εσείς τον πόλεμο, εμείς τους άντρες μας που εκτελέσατε.
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (γυρίζει να φύγει)
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Μη φεύγεις έτσι, κύριε Σβαρτς. Δεν θέλουμε να μάς πεις «ευχαριστώ». Θέλουμε όμως να σου πούμε εμείς κάτι.
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (γυρίζει και κοιτάζει προς το πάτωμα)
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Πολλά χάσαμε, κύριε Σβαρτς, με τον ανόητο πόλεμο και τις ηλίθιες ιδέες σας. Δεν χάσαμε όμως την ανθρωπιά μας, δεν χάσαμε την όρεξη να ζήσουμε, έστω κι αν ξεκινήσουμε από τα συντρίμμια μας.
ΜΙΧΑΕΛΑ: Είμαστε σίγουροι ότι μέσα σου και μέσα και στους άλλους Γερμανούς δεν έχουν χαθεί όλα τα σωστά ιδανικά, η καλοσύνη κι η ανθρωπιά. Τώρα μάλιστα, εσύ χρειάζεσαι μεγαλύτερη δύναμη από εμάς. Εμείς είμαστε στον τόπο μας. Εσύ θα φτάσεις καλά; Πώς θα είναι τώρα η πατρίδα σου μετά από τόσο πόλεμο; Θα βρεις την οικογένειά σου; Θα είναι καλά;
ΓΕΡΜΑΝΟΣ (γυρίζει να φύγει και τον κρατά από το μπράτσο η Κατερίνα)
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Περίμενε! Δεν έχουμε μίσος για σένα!
ΜΙΧΑΕΛΑ (του δίνει μια τσάντα υφασμάτινη) Η κούκλα! Για την Έρρικα!
(Αγκαλιάζονται και οι τρεις – Τέλος)



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Της κατάληψης που βολεύει...(κάποιες φορές και για μικροκομματικά οφέλη)! Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «όποιος έχει το θράσος και τα μέσα κλείνει το δρόμο και κατεβάζει το γενικό διακόπτη του ρεύματος χωρίς ίχνος ντροπής ή κάποιας επίπτωσης» είναι από τα πρώτα που παπαγαλίζουν οι μαθητές μας. Προσωπικά, ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι ντροπή και θυμό για το «δικαίωμα» των καταλήψεων. - Θυμό που ξεκινώ να πάω στο σχολείο μου για μάθημα και γίνομαι άθελά μου μέρος μιας φαρσοκωμωδίας, καθώς δυο τρεις (συνήθως οι πλέον αδιάφοροι…) ήρθαν δέκα λεπτά νωρίτερα και με μια αλυσίδα έκλεισαν τις π…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος). -Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστ…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

«Ρώσος γιατρός, χειρουργός και καθηγητής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Τασκένδης, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Σε όλη τη ζωή του δημοσίευσε σαράντα σπουδαία επιστημονικά έργα. Θεωρείται πρωτοπόρος στο ζήτημα της αναισθησίας πριν από μία χειρουργική επέμβαση. Σε ηλικία 33 ετών έκανε μια σημαντική τομή στην ιατρική επιστήμη. Επειδή η γενική αναισθησία ήταν πολύ επικίνδυνη – συχνά πιο επικίνδυνη από την ίδια την επέμβαση – εφάρμοζε μια δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας. Με αυτή του τη μέθοδο, πραγματοποίησε πάνω από 500 χειρουργικές επεμβάσεις με μεγάλη επιτυχία». Ο συνομιλητής μου είναι εντυπωσιασμένος. Συνεχίζω… «Τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία τότε τιμητική διάκριση της Ρωσίας. Μάλιστα τα χρήματα από το βραβείο τα μοίρασε σε φτωχούς». «Τέτοιους επιστήμονες και ανθρώπους χρειαζόμαστε και σήμερα», λέει με έκδηλο θαυμασμό ο συνομιλητής μου. «Πολεμήθηκε όμως έντονα από το καθεστώς και με δυσκολίες συνέχισε το επιστημονικό και ιατρικό του έργο». «Ε, τι περιμένεις; Όλοι οι μεγά…

Θεέ μου, είσαι άδικος….

Ήρθε με υφάκι ο μικρός, πήρε τα λεφτά που «του ανήκουν» (άκου θράσος το παλιόπαιδο) και την έκανε από το σπίτι του γέρου. Μόλις τα έφαγε όλα και έμεινε ταπί, μπροστά στο αδιέξοδο, πήρε την απόφαση να γυρίσει. Κι Εσύ εκεί, να τον περιμένεις. Γιατί; Τη ζωή του ήθελε να κάνει. Ας τα λουστεί τώρα.  Άσε που αυτό που έκανες ήταν αντιπαιδαγωγικό. Τον κακομαθαίνεις. Κι αν κάνει σε λίγο τα ίδια; Δίκιο είχε ο μεγάλος σου γιος και θύμωσε. Δεν είναι σωστό. Να έρχεται πίσω ο μικρός και να τα συγχωρείς όλα και να τον κάνεις πάλι γιο σου!! Ε, αυτό πάει πολύ….. Αλλά, πιο πολύ ήθελα, Θεέ μου, να σε ρωτήσω το εξής: Εκεί όπως τον έβλεπες να έρχεται δεν σου βγήκε μια δικαίωση, ένας θυμός; Δεν σου πέρασε από το μυαλό το «έρχεσαι, ε…. τώρα θα δεις, αχάριστε»; Δεν σου ήρθε να του τα πεις ένα χεράκι; Την ώρα που τον αγκάλιαζες, δεν σου βγήκε να τον στήσεις απέναντι και να του πεις με οργή, ως πατέρας θιγμένος και ζημιωμένος, «εμείς οι δυο πρέπει να πούμε δυο κουβεντούλες»; Εμένα δεν με βλέπεις κάτω από το σταυ…

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)
            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι: α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.) β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού. δ) …