Η χαμένη μάχη



Προσπάθησε! Καμία μάχη δεν πάει χαμένη! Όλα γίνονται….
Προσπαθούμε, αγωνιζόμαστε. Κυλάει αυτός, αντίσταση εμείς. Τον χωρίζουμε. Σε ώρες που περνούν σαν λεπτά, σε λεπτά που περνούν σαν ώρες. Καθώς μόνιμα ταξιδεύουμε πάνω του, τον «σταματάμε» με γεγονότα, με επετείους, με γενέθλια. Για να πάρουμε μια ανάσα. Για λίγο φως στα κεράκια, για πότε έσβησαν και ακούγονται σαν υπόκωφο κύμα τα χειροκροτήματα.
Κι αυτός νικητής. Ζωγραφίζει πάνω μας τον πόνο, την αγάπη, τις επιτυχίες, τα ανεκπλήρωτα. Μάς κερνάει αναμνήσεις για να έχουμε να δακρύζουμε, μάς επιτρέπει σχέδια για να έχουμε να ασχολιόμαστε. Και φεύγει. Πότε; Προς τα πού;
Κι εμείς εκεί. Να τον πολεμάμε. Με σθένος και σιγουριά. Αξιοποίηση, το είπανε. Είναι στιγμές (δική του λέξη κι αυτή...) που η ήττα μας είναι αναπόφευκτη, η υποταγή μας σίγουρη. Σε δυο μικρές λεξούλες:
Και τώρα;
Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Θεολόγος καθηγητής

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Απασφάλιση θεολόγου…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

Θεέ μου, είσαι άδικος….

Γράμμα στον Ιούδα…