Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας….



Δεν ζούσα στη δικτατορία ούτε στο Πολυτεχνείο. Δεν είχα γεννηθεί ακόμη. Εκ φύσεως βέβαια, σιχαίνομαι την καταπίεση, τη λογοκρισία και το φασισμό. Και έχω και μια εκνευριστική τάση να πηγαίνω κόντρα. 
Επομένως, εάν ζούσα τότε, μάλλον θα ήμουν αντίθετος με τη δικτατορία. Και γράφω "μάλλον" γιατί πάντα υπάρχουν και τα αποτελέσματα του πειράματος Μίλγκραμ. Δεν το λέω για να το παίξω τσάμπα μάγκας. Δεν έχω κάτι να κερδίσω. Ούτε σύνταξη αντιστασιακού διεκδικώ, ούτε θέση βουλευτή σε «προοδευτικό κόμμα».
Πριν από λίγα χρόνια ήμουν παρών σε μια συζήτηση "αντιστασιακών" της Επταετίας. Είχα ψαρώσει από το ηρωικό ιδεώδες που ξεδιπλωνόταν μπροστά μου. Μέχρι που με βρήκε παράμερα ένας ηλικιωμένος κύριος (ο πιο λιγομίλητος στην αρένα με τα θηρία) και μου είπε εμπιστευτικά: "Μην πιστεύεις κανέναν. Όλοι βολεμένοι ήταν....".

Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι η χαρά της μυθικής Αριστεράς. Αυτής, η οποία στις επετείους της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου ξεθεμελιώνει (...και καλά....) ιστορικούς μύθους. Εδώ φτιάχνει τους δικούς της και γαυγίζει εάν πάς κοντά. Τα highlights των αριστερ(ιστικ)ών μύθων είναι τα παρακάτω:
α) Όλοι οι αντιστασιακοί ήταν μόνο Αριστεροί (οργανωμένοι και κομματικοποιημένοι) και όλοι οι Αριστεροί ήταν μόνο αντιστασιακοί. Και μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να υπερηφανεύονται. Τα αριστερά κόμματα του σήμερα, οι συνιστώσες και οι εφαπτόμενες είναι η μόνη φυσική συνέχεια των ιδεών και του αγωνιστικού φρονήματος του Πολυτεχνείου. Μόνο αυτοί δικαιούνται να βγάζουν λόγους, να κάνουν πορείες και να διακόπτουν όποια εκδήλωση μνήμης δεν γουστάρουν.
β) Κανείς δεν εξαργύρωσε τον (πραγματικό ή πλασματικό) αγώνα του. Πληροφορίες ότι κάποιοι δεν ήταν ούτε στους παραδρόμους του Πολυτεχνείου και ότι μετά φάγανε με χρυσά κουτάλια στην υγεία των κορόιδων είναι σκευωρίες. Κανείς τους δεν έγινε υπουργός της μίζας, επίτροπος "όπου φυσάει ο άνεμος πάω" και υψηλόμισθο στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Προσωπικά, μου αρέσουν οι επέτειοι. Τις θεωρώ κομβικά σημεία. Σαν να σταματάς κάπου σε μια διαδρομή καθημερινότητας και ρουτίνας για να πάρεις ένα μήνυμα, μια εικόνα, ένα άρωμα που σε οδηγεί κάπου διαφορετικά από το μέσο όρο και από την εναλλαγή συνηθειών. Μου αρέσει το συναίσθημα και η ιδεολογία των επετείων. Έτσι και με την επέτειο του Πολυτεχνείου. Προτιμώ να κρατήσω την αγωνιστικότητα, τις ιδέες και το αίτημα για ελεύθερη σκέψη και ζωή που πηγάζει από εκεί, χωρίς να ψάχνω να τις συνδέσω με επώνυμους κομματικούς εκπροσώπους τους. Μου αρέσει το σύνθημα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία", κυρίως γιατί ακόμη δεν έχει εκπληρωθεί. Έχουμε κι εμείς κάτι για να αγωνιζόμαστε. 
Θα ήθελα πραγματικά κάποια στιγμή να προστατεύσουμε τις επετείους. Όχι για έναν ανέξοδο ρομαντισμό. Αλλά για την τροφοδοσία μας ως ατόμων και ως λαού. Να τις προστατεύσουμε. Και από αυτούς που τις μηδενίζουν και από αυτούς που τις αρμέγουν.



Σχόλια

  1. Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
    πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
    και πώς σε θένε…

    Έχε το νου σου στο παιδί,
    κλείσε την πόρτα με κλειδί
    ψέματα λένε...

    Πώς φτάσαμε ως εδώ; Μάλλον φταίει, εκτός απ' την κακοδιοίκηση της χώρας μας και το ότι σταματήσαμε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε...
    Σαν αύριο, πριν χρόνια, κάποιοι αγωνιστήκαν για την δημοκρατία, για τον άνθρωπο για έναν καλύτερο κόσμο! Γιατί οι τελευταίες, ιδιαίτερα, μέρες προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλοι αυτοί οι αγώνες ήταν μάταιοι, αφού δεν είμαστε ελεύθεροι πραγματικά;
    Περίπου 38 χρόνια πέρασαν απ' την εξέγερση αυτή, και το περίεργο είναι ότι μέσα σ' αυτούς που εξεγείρονταν, τότε, και προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν την δημοκρατία ήταν κι αυτοί που σήμερα καταπατούν την δική μας ελευθερία! Απορώ λοιπόν, τι τους άλλαξε τόσο; Γιατί ξέχασαν να είναι άνθρωποι και γίνονται οι πιο αδίστακτοι, ανέντιμοι και πουλημένοι δικτάτορες; Πού πήγαν τα "πιστεύω" τους;!
    Η ψευτοδημοκρατία της εποχής μας ελλοχεύει περισσότερους κινδύνους από μια στυγνή δικτατορία, η οποία τουλάχιστον θα είναι ειλικρινής, θα λέει καθαρά " δεν είστε ελεύθεροι"!
    Αύριο σ' όλη την Ελλάδα πολλές εκδηλώσεις θα γίνουν, προς τιμήν όλων αυτών των αγώνων , μα ουσιαστικά τίποτα δεν θα γίνει! Παρόλο που η εποχή μας απαιτεί να αγωνιστούμε, εμείς περιμένουμε απλά τις ήμερες- επετείους, όπου θα "γιορτάσουμε" και θα "τιμήσουμε" το παρελθόν μας, μόνο για καθησυχάσουμε στον εαυτό μας ότι ακόμα παραμένουμε άνθρωποι και όχι άβουλα πλάσματα, ότι έχουμε αξίες, ιδανικά, αισθήματα αγωνιστικότητας κτλ.
    Η πολιτική κατάσταση της χώρας μας δεν αξίζει ούτε καν σχολιασμό, το μόνο που θα θελα να πω είναι ότι όσο κι αν το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα τους πάντα θα μπορούμε να αγωνιζόμαστε για να αλλάξουν τα πράγματα. Τουλάχιστον το δικαίωμα της ελπίδας, της σκέψης, του προβληματισμού και του αγώνα δεν μπορεί καμία μορφή εξουσίας να μας το στερήσει! Πρέπει να καταλάβουμε, λοιπόν, ότι έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης κι εμείς, αφού επιτρέπουμε να μας ορίζουν χωρίς να έχουν το δικαίωμα!

    Υπερασπίσου το παιδί
    γιατί αν γλιτώσει το παιδί
    υπάρχει ελπίδα...

    Πάντα θα ελπίζω σε κάτι καλύτερο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχεις απόλυτο δίκιο. Και εννοείται ότι πάντα θα ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο. Αυτό μάλιστα είναι και η μόνη διέξοδος από όλες τις κρίσεις. Οι ελπίδες κυρίως των νέων ανθρώπων που θα γίνουν σκέψεις, ιδέες, πράξεις και ορμή και θα παρασύρουν την "κόπρον του Αυγεία" που έχει στρογγυλοκαθίσει στη ζωή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι η χαρά της μυθικής Αριστεράς. Αυτής, η οποία στις επετείους της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου ξεθεμελιώνει (...και καλά....) ιστορικούς μύθους. Εδώ φτιάχνει τους δικούς της και γαυγίζει εάν πάς κοντά."

    Τι αλήθεια είπες Παναγιώτη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι μια από τις αιτίες, Μιχάλη, που ο κόσμος γυρίζει την πλάτη. Επίσης, οι "κύριοι" έχουν ντουντούκα για τα λάθη της θεσμικής Εκκλησίας, αλλά ούτε ψίθυρο για αξιόλογες αντιστασιακές χριστιανικές φωνές.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Της κατάληψης που βολεύει...(κάποιες φορές και για μικροκομματικά οφέλη)! Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «όποιος έχει το θράσος και τα μέσα κλείνει το δρόμο και κατεβάζει το γενικό διακόπτη του ρεύματος χωρίς ίχνος ντροπής ή κάποιας επίπτωσης» είναι από τα πρώτα που παπαγαλίζουν οι μαθητές μας. Προσωπικά, ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι ντροπή και θυμό για το «δικαίωμα» των καταλήψεων. - Θυμό που ξεκινώ να πάω στο σχολείο μου για μάθημα και γίνομαι άθελά μου μέρος μιας φαρσοκωμωδίας, καθώς δυο τρεις (συνήθως οι πλέον αδιάφοροι…) ήρθαν δέκα λεπτά νωρίτερα και με μια αλυσίδα έκλεισαν τις π…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος). -Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστ…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

«Ρώσος γιατρός, χειρουργός και καθηγητής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Τασκένδης, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Σε όλη τη ζωή του δημοσίευσε σαράντα σπουδαία επιστημονικά έργα. Θεωρείται πρωτοπόρος στο ζήτημα της αναισθησίας πριν από μία χειρουργική επέμβαση. Σε ηλικία 33 ετών έκανε μια σημαντική τομή στην ιατρική επιστήμη. Επειδή η γενική αναισθησία ήταν πολύ επικίνδυνη – συχνά πιο επικίνδυνη από την ίδια την επέμβαση – εφάρμοζε μια δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας. Με αυτή του τη μέθοδο, πραγματοποίησε πάνω από 500 χειρουργικές επεμβάσεις με μεγάλη επιτυχία». Ο συνομιλητής μου είναι εντυπωσιασμένος. Συνεχίζω… «Τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία τότε τιμητική διάκριση της Ρωσίας. Μάλιστα τα χρήματα από το βραβείο τα μοίρασε σε φτωχούς». «Τέτοιους επιστήμονες και ανθρώπους χρειαζόμαστε και σήμερα», λέει με έκδηλο θαυμασμό ο συνομιλητής μου. «Πολεμήθηκε όμως έντονα από το καθεστώς και με δυσκολίες συνέχισε το επιστημονικό και ιατρικό του έργο». «Ε, τι περιμένεις; Όλοι οι μεγά…

Θεέ μου, είσαι άδικος….

Ήρθε με υφάκι ο μικρός, πήρε τα λεφτά που «του ανήκουν» (άκου θράσος το παλιόπαιδο) και την έκανε από το σπίτι του γέρου. Μόλις τα έφαγε όλα και έμεινε ταπί, μπροστά στο αδιέξοδο, πήρε την απόφαση να γυρίσει. Κι Εσύ εκεί, να τον περιμένεις. Γιατί; Τη ζωή του ήθελε να κάνει. Ας τα λουστεί τώρα.  Άσε που αυτό που έκανες ήταν αντιπαιδαγωγικό. Τον κακομαθαίνεις. Κι αν κάνει σε λίγο τα ίδια; Δίκιο είχε ο μεγάλος σου γιος και θύμωσε. Δεν είναι σωστό. Να έρχεται πίσω ο μικρός και να τα συγχωρείς όλα και να τον κάνεις πάλι γιο σου!! Ε, αυτό πάει πολύ….. Αλλά, πιο πολύ ήθελα, Θεέ μου, να σε ρωτήσω το εξής: Εκεί όπως τον έβλεπες να έρχεται δεν σου βγήκε μια δικαίωση, ένας θυμός; Δεν σου πέρασε από το μυαλό το «έρχεσαι, ε…. τώρα θα δεις, αχάριστε»; Δεν σου ήρθε να του τα πεις ένα χεράκι; Την ώρα που τον αγκάλιαζες, δεν σου βγήκε να τον στήσεις απέναντι και να του πεις με οργή, ως πατέρας θιγμένος και ζημιωμένος, «εμείς οι δυο πρέπει να πούμε δυο κουβεντούλες»; Εμένα δεν με βλέπεις κάτω από το σταυ…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…