Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Το πήραμε το μήνυμα…». Υπάρχει επικοινωνία με τους πολιτικούς;


Πάνε κι αυτές οι εκλογές. Το μόνο που μας μένει είναι να ευχηθούμε να έχουν εκλεγεί οι καλύτεροι, γιατί ωραία και γλυκά είναι τα λόγια και οι υποσχέσεις. Σαν το μούστο. Να δούμε όμως αν θα μας βγει κρασί ή ξίδι.
1 στους 2 δεν ψήφισε ή ακύρωσε τη διαδικασία. Και επειδή το φαινόμενο ήταν πανελλαδικό, αυτό έγινε συνειδητά και με νόημα. Φίλε αναγνώστη, ούτε κι εγώ ψήφισα. Πρώτον, επειδή ψηφίζω στην απρόσωπη και αδιέξοδη χοάνη της πρωτεύουσας. Σταθμίζοντας, θεώρησα υπερβολικό κόστος τα εισιτήρια από την Κρήτη για εκεί και προσωπική ήττα να περιδιαβώ κομματικά γραφεία για το τζάμπα. Δεύτερον και πιο σημαντικό, πήρα στα σοβαρά τα υπονοούμενα των πολιτικών και τα ξεκάθαρα λόγια του πρωθυπουργού. Μόλις ψηφίσεις το πρόσωπο που θεωρείς άξιο να διοικήσει ένα δήμο ή μια περιφέρεια, ώστε να λύσει προβλήματα και να βοηθήσει στην ανάπτυξη, θα σε περιμένουν τα πράσινα, γαλάζια, κόκκινα και εμπριμέ κοράκια για να δουν τι μπορούν να αρπάξουν. Όπως κι έγινε. Ε, όχι ρε φίλε…
Κανένας δεν έχασε, όλοι νίκησαν, αυτοί που δεν εξελέγησαν ευχαριστούν και συγχαίρονται, αυτοί που εξελέγησαν ευχαριστούν. Ειλικρινά, τέτοιες ευχές και τόση χαρά είχαμε καιρό να δούμε. Το πήραν, λέει, το μήνυμα. Λες να πήραμε το ίδιο; Προσωπικά, είδα πέντε ανοιχτά δάχτυλα απέναντι σε ένα σάπιο κομματικό σύστημα της φλυαρίας, του ψεύδους και της κοροϊδίας. Οι πολιτικοί τι να είδαν; Η συντριπτική πλειοψηφία στην τηλεοπτική τους παρέλαση, αφού έκαναν μια σύντομη και αναγκαστική αναφορά στο ποσοστό της αποχής (δεν μπορούσαν κι αλλιώς…), βυθίζονταν πάλι στη νιρβάνα των βαθυστόχαστων πολιτικολογιών. Μας ζάλισαν με φλύαρους και επιτηδευμένους μονολόγους και με την ανούσια προβολή ενός πλαστού και πλαστικού κόσμου.
Οι εκλογές έφεραν στην επιφάνεια για άλλη μια φορά το ερώτημα της επικοινωνίας του λαού (κυρίαρχου, μην το ξεχνάμε) με τους πολιτικούς. Βαριά λέξη η επικοινωνία. Εμπεριέχει την γνωριμία, το διάλογο, το σεβασμό της άλλης άποψης, το αμφίδρομο του λόγου. Βασίζεται στη γνησιότητα, στο αίσθημα ασφάλειας, στην ελευθερία.
Κι εδώ ρωτάω. Μπορεί ο πρωθυπουργός της χώρας να πάει μόνος του σε μια λαϊκή, σε μια καφετέρια, σε μια γειτονιά χωρίς νωρίτερα να έχουν «αποστειρωθεί» οι χώροι αυτοί και χωρίς να παρακολουθούνται τα πάντα από εξακτινωμένους φουσκωτούς και ημέτερους; Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες του φαινομένου να προσέρχεται η υπουργός Παιδείας για να επικοινωνήσει με τους «συνεργάτες» εκπαιδευτικούς με τη συνοδεία αστυνομικής δύναμης. Το θέμα είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό και η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στη μια πλευρά. Απλά, μερικές φορές σκέφτομαι τι θα είχε γλιτώσει ο άτυχος Ιωάννης Καποδίστριας εάν δεν πήγαινε στον άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο ως απλός πιστός, αλλά στην επίσημη δοξολογία.
Το ζήτημα, βέβαια, της επικοινωνίας με τους πολιτικούς έχει πολλές προεκτάσεις. Θα αναφερθώ μόνο σε μια. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι εφαρμογές της έφεραν αλλαγή γενικά στον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων. Δεν θα μπορούσαν βέβαια οι πολιτικοί να μείνουν απ’ έξω. Δεν χρειάζεται πλέον να ξεροσταλιάζεις με το χαρτάκι έξω από το πολιτικό γραφείο, στείλε ένα mail. Ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ανοικτή διαβούλευση, η τεχνολογία μάς ενώνει κι εσύ συμμετέχεις στην διοίκηση του κράτους, αφού σε ακούμε και σε υπολογίζουμε. Δυστυχώς όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις η χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας γίνεται για τη δημιουργία ψευδαισθήσεων στους πολίτες και image στους κατόχους πολιτικούς.
Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα:
α) Ο πρωθυπουργός διατηρεί προσωπικό κόμβο επικοινωνίας, όπου αναφέρεται πως «ο παρών δίαυλος συνιστά, τρόπον τινά, ένα βήμα κατάθεσης απόψεων, αξιοποιώντας τη σχετική φόρμα επικοινωνίας. Η (sic) δίαυλος Επικοινωνίας παρέχει αποκλειστικά τη δυνατότητα κατάθεσης απόψεων και μόνο και δεν διαχειρίζεται μηνύματα εκτός αυτού του πεδίου». Δηλαδή, με άλλα λόγια πείτε μας τις απόψεις σας και μη ζητάτε ρουσφέτια. Σωστό!! Ή, πές μας εσύ επώνυμα τις θέσεις σου και ανώνυμα κάποιος εντεταλμένος μας θα σου απαντήσει τυπικά για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι σου απάντησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός και να κοιμηθείς γλυκά το βράδυ. Αυτό θα πει ειλικρινής επικοινωνία με τον πολίτη. Αυτό θα πει δεν περισσεύει κανείς και σας σέβομαι όλους.
Έστειλα κι εγώ κάποια μηνύματα προβληματισμού πάνω σε θέματα εκπαιδευτικά και πολιτικά. «Ευχαριστούμε για την επικοινωνία. Το μήνυμά σας θα διαβιβαστεί….». Ας μην φανταστώ πού. Κάποια στιγμή νευρίασα και στο τελευταίο μήνυμα έγραψα: «μην τυχόν και μου απαντήσετε στερεότυπα»!! Δεν μου απάντησαν καθόλου. Καλύτερα. Το μετάνιωσα όμως. Έπρεπε νωρίτερα να στείλω άλλο ένα μήνυμα και να ζητήσω να διορίσουν τον τρίχρονο γιο μου διευθύνοντα σύμβουλο στη ΔΕΗ.
Κύριοι διαχειριστές του περιώνυμου διαύλου, η ελληνική γλώσσα έχει συγκεκριμένο εννοιολογικό περιεχόμενο για τους όρους επικοινωνία και διάλογος. Ο δίαυλος (και όχι η δίαυλος) επικοινωνίας σημαίνει ουσιαστική ανταπόκριση. Δεν προλαβαίνετε; Καταργήστε τον. Δεν θα παρεξηγηθούμε. Δεν θέλετε; Αλλάξτε τον τίτλο. Ονομάστε τον: «Εσείς μας γράφετε κι εμείς δεν σας απαντάμε»!
β) Η υπουργός Παιδείας είναι πιο εξελιγμένη. Twitter, flickr, web tv και φυσικά λογαριασμό στην πιο διαδεδομένη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, το facebook. Ο τελευταίος τρόπος «επικοινωνίας» με τους πολίτες είναι αμεσότερος, ορατός σε όσους έχουν γενικά λογαριασμό στο facebook και για αυτό επικίνδυνος για τους πολιτικούς. Προσωπικά, αν και χρησιμοποιώ το facebook, δεν έχω κάνει το λάθος να ζητήσω να είμαι διαδικτυακός «φίλος» της κυρίας υπουργού. Η «φιλία» στο facebook είναι σίγουρα καταχρηστικός όρος, αλλά στο χέρι σου είναι να υπάρχει τουλάχιστον προσωπική γνωριμία ή αναζήτηση αυτής, γόνιμος διάλογος και προβληματισμός, ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και διαφωνιών.
Στο προφίλ της υπουργού παιδείας θα συναντήσεις - εκ μέρους των συνεργατών της προφανώς - ενημέρωση (ως δελτίο τύπου και ως μονόλογο χασμουρητού) πού πήγε, σε ποιο τηλεοπτικό κανάλι εμφανίστηκε και τι είπε. Στα σχόλια των «φίλων» θα βρεις καλημερίσματα, φιλοφρονήσεις, ακίνδυνες και light παρατηρήσεις, καθώς και αγωνιώδη ερωτήματα εκπαιδευτικών που αιωρούνται στη διαδικτυακή ατμόσφαιρα, αφού δεν υπάρχει κανένα προσωπικό σχόλιο της υπουργού στην οποία (υποτίθεται ότι) ανήκει το προφίλ. Αυτά όλα βέβαια διασώζονται, αφού φιλτραριστεί η παραγωγή των «φίλων», όπου συναντά κανείς και οξεία κριτική, απαξιωτικές εκφράσεις, ακόμη και υβρεολόγιο, αναγκαίο κακό όμως αφού «παίζεις» με το facebook. Εάν δεν προλάβουν οι διαχειριστές της σελίδας να τα διαγράψουν είναι ορατά σε οποιονδήποτε. Προσωπικά, διαφωνώ με τον υβριστικό τρόπο έκφρασης που εκδηλώνει απύθμενη έλλειψη παιδείας, τον ερμηνεύω όμως ως έκφραση απωθημένου που είναι η άλλη όψη της αυτοεπιβεβαιωτικής ηδονής που αισθάνεται κανείς όταν ο πολιτικός του σφίγγει το χέρι.
Πολλά τα τεχνολογικά μέσα για να μπουν οι πολιτικοί και τα λόγια τους στη ζωή μας, στο σπίτι μας, στα μάτια μας μπροστά και μέσα στο μυαλό μας. Η επικοινωνία όμως συνεχώς εκπαραθυρώνεται. Έχω την αίσθηση ότι ο σύγχρονος πολίτης φωνάζει (και με την αποχή του στις εκλογές) το παλιό τραγούδι του Αντώνη Βαρδή: «Μ’ ακούει κανείς»;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Της κατάληψης που βολεύει...(κάποιες φορές και για μικροκομματικά οφέλη)! Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «όποιος έχει το θράσος και τα μέσα κλείνει το δρόμο και κατεβάζει το γενικό διακόπτη του ρεύματος χωρίς ίχνος ντροπής ή κάποιας επίπτωσης» είναι από τα πρώτα που παπαγαλίζουν οι μαθητές μας. Προσωπικά, ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι ντροπή και θυμό για το «δικαίωμα» των καταλήψεων. - Θυμό που ξεκινώ να πάω στο σχολείο μου για μάθημα και γίνομαι άθελά μου μέρος μιας φαρσοκωμωδίας, καθώς δυο τρεις (συνήθως οι πλέον αδιάφοροι…) ήρθαν δέκα λεπτά νωρίτερα και με μια αλυσίδα έκλεισαν τις π…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος). -Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστ…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

«Ρώσος γιατρός, χειρουργός και καθηγητής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Τασκένδης, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Σε όλη τη ζωή του δημοσίευσε σαράντα σπουδαία επιστημονικά έργα. Θεωρείται πρωτοπόρος στο ζήτημα της αναισθησίας πριν από μία χειρουργική επέμβαση. Σε ηλικία 33 ετών έκανε μια σημαντική τομή στην ιατρική επιστήμη. Επειδή η γενική αναισθησία ήταν πολύ επικίνδυνη – συχνά πιο επικίνδυνη από την ίδια την επέμβαση – εφάρμοζε μια δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας. Με αυτή του τη μέθοδο, πραγματοποίησε πάνω από 500 χειρουργικές επεμβάσεις με μεγάλη επιτυχία». Ο συνομιλητής μου είναι εντυπωσιασμένος. Συνεχίζω… «Τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία τότε τιμητική διάκριση της Ρωσίας. Μάλιστα τα χρήματα από το βραβείο τα μοίρασε σε φτωχούς». «Τέτοιους επιστήμονες και ανθρώπους χρειαζόμαστε και σήμερα», λέει με έκδηλο θαυμασμό ο συνομιλητής μου. «Πολεμήθηκε όμως έντονα από το καθεστώς και με δυσκολίες συνέχισε το επιστημονικό και ιατρικό του έργο». «Ε, τι περιμένεις; Όλοι οι μεγά…

Θεέ μου, είσαι άδικος….

Ήρθε με υφάκι ο μικρός, πήρε τα λεφτά που «του ανήκουν» (άκου θράσος το παλιόπαιδο) και την έκανε από το σπίτι του γέρου. Μόλις τα έφαγε όλα και έμεινε ταπί, μπροστά στο αδιέξοδο, πήρε την απόφαση να γυρίσει. Κι Εσύ εκεί, να τον περιμένεις. Γιατί; Τη ζωή του ήθελε να κάνει. Ας τα λουστεί τώρα.  Άσε που αυτό που έκανες ήταν αντιπαιδαγωγικό. Τον κακομαθαίνεις. Κι αν κάνει σε λίγο τα ίδια; Δίκιο είχε ο μεγάλος σου γιος και θύμωσε. Δεν είναι σωστό. Να έρχεται πίσω ο μικρός και να τα συγχωρείς όλα και να τον κάνεις πάλι γιο σου!! Ε, αυτό πάει πολύ….. Αλλά, πιο πολύ ήθελα, Θεέ μου, να σε ρωτήσω το εξής: Εκεί όπως τον έβλεπες να έρχεται δεν σου βγήκε μια δικαίωση, ένας θυμός; Δεν σου πέρασε από το μυαλό το «έρχεσαι, ε…. τώρα θα δεις, αχάριστε»; Δεν σου ήρθε να του τα πεις ένα χεράκι; Την ώρα που τον αγκάλιαζες, δεν σου βγήκε να τον στήσεις απέναντι και να του πεις με οργή, ως πατέρας θιγμένος και ζημιωμένος, «εμείς οι δυο πρέπει να πούμε δυο κουβεντούλες»; Εμένα δεν με βλέπεις κάτω από το σταυ…

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)
            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι: α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.) β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού. δ) …