Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο σταυρός του Χριστού, οι εικόνες και η ελευθερία μας


Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την απαγόρευση ανάρτησης του Εσταυρωμένου Χριστού στις σχολικές αίθουσες της Ιταλίας αναθέρμανε τη «συζήτηση» στη χώρα μας για τη σχέση κράτους – Εκκλησίας, το περιεχόμενο της θρησκευτικής εκπαίδευσης στα ελληνικά σχολεία και τη γενικότερη στάση του κράτους απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Η λέξη συζήτηση είναι σε εισαγωγικά, γιατί τις περισσότερες φορές αυτό που εισπράττω εγώ είναι ένα ακατάσχετο παραλήρημα, φλύαρο, ανεδαφικό και ανέξοδο για την έννοια της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Κι εδώ ακριβώς θέλω να σταθώ.
Αυτοί που ζητούν τώρα την αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές τάξεις είναι αυτοί που απαιτούν από χρόνια τη μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε άοσμο, άγευστο, ψυχρά εγκυκλοπαιδικό. Βέβαια, δεν θα έλεγαν όχι και στην κατάργησή του. Αντιδρούν επίσης στην επισήμανση και διέγερση της εθνικής, ιστορικής και πολιτισμικής μνήμης, στα πλαίσια ενός άκρως επικίνδυνου διεθνισμού. Το θέμα με το σταυρό του Χριστού στα σχολεία της Ιταλίας είναι η κορυφή του παγόβουνου σε ένα θέμα, που έχει πολλές προεκτάσεις για τη νεοελληνική κοινωνία.
Όσα θα ακολουθήσουν έχουν άμεση σχέση και με το σχολείο και την κοινωνία γενικότερα. Το σχολείο οφείλει να είναι αναπόσπαστο σώμα της κοινωνικής ζωής, να την υπηρετεί, να τρέφεται από αυτή και να την ανατροφοδοτεί. Σε αντίθετη περίπτωση, αποτελεί μία αφυδατωμένη κατάσταση. Έρχομαι λοιπόν να ρωτήσω: Γιατί η ελευθερία της σκέψης και η δημοκρατική συνείδηση διαμορφώνεται σε έναν εκπαιδευτικό και κοινωνικό χώρο, απογυμνωμένο από θρησκευτικά ιδεώδη και πατριωτισμό; Ή αντίστροφα. Εφόσον κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος αρνείται τον εθνικισμό, τη θεοκρατία και τη θρησκοληψία, ποιος θα μου αποδείξει ότι η αγάπη προς την πατρίδα και η ορθόδοξη πίστη και θεολογία δεν συμβάλλουν στη δημιουργία ελεύθερων και δημοκρατικών συνειδήσεων; Ποιος θα μου αποδείξει ότι κοινωνία και σχολείο χωρίς τα δύο προηγούμενα στοιχεία είναι υγιή ενώ η πρόσληψή τους συνιστά ασθένεια;
Συχνά αναρωτιέμαι: Μήπως δεν πάω καλά; Μήπως ζω σε άλλο κόσμο; Προσωπικά, έχω βαρεθεί να βλέπω να το παίζουν δάσκαλοι της ελευθερίας και της δημοκρατίας οι πολιτικοί που δεν έχουν το θάρρος να πουν τη γνώμη τους για να μη διαγραφούν από το κόμμα και χάσουν τη θεσούλα τους. Αλλά και όλοι όσοι καπηλεύονται την ελευθερία και τη δημοκρατία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Γύρω από όλους αυτούς, έχει στηθεί ένα ολόκληρο σύστημα από πολιτικάντηδες, οσφυοκάμπτες, χειροκροτητές και ανθρωπάκια που έχουν το θράσος να απαιτούν ρόλο κοινωνικού ταγού, εκπαιδευτικού καθοδηγητή, ενσαρκωτή της ελευθερίας και δημοκρατίας και εμπνευστή της νέας γενιάς.
Και ας πάμε λίγο και στην εκπαίδευση. Γιατί είναι πιο δημοκρατικός και με ελεύθερη σκέψη ένας δάσκαλος ή καθηγητής, ο οποίος δεν πιστεύει πουθενά, δεν λογαριάζει τίποτα, ενοχλείται από την εικόνα του Χριστού στην τάξη και θεωρεί τη μισή ελληνική ιστορία μυθολογικό κατασκεύασμα από αυτόν που διαπνέεται από ορθό εκκλησιαστικό και εθνικό πνεύμα, σέβεται τα σύμβολά τους και ζει με βάση τις πανανθρώπινες αξίες που προέρχονται από το πνεύμα αυτό. Προσωπικά, την πρώτη περίπτωση δεν θα την ήθελα για τα παιδιά μου.
Ας πάψουμε σε αυτή τη χώρα, στα πλαίσια του υποτιθέμενου εκσυγχρονισμού μας και της αποτίναξης των λαθών του παρελθόντος να είμαστε αλλεργικοί απέναντι στην ορθόδοξη πίστη και εκκλησιαστική ζωή και στην αγάπη για την πατρίδα. Δεν μιλώ ούτε για κοντόφθαλμη λαϊκή θρησκευτικότητα και δεισιδαιμονική προσέγγιση του Θεού ούτε για εθνοφυλετικό ρατσισμό και ξενοφοβία, στοιχεία εξίσου καταστρεπτικά για τη συνοχή της κοινωνίας. Όμως, το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» ανήκει στο παρελθόν και κανείς ορθά σκεπτόμενος δεν το ασπάζεται. Αυτοί που το ανακαλούν συχνά είναι αυτοί για τους οποίους είπαμε στην αρχή, θέλοντας να σπιλώσουν συνειδήσεις και πρόσωπα. Προφανώς, κρύβεται και μια ψυχολογική ανασφάλειά τους και έχουν ανάγκη να βάζουν παντού ταμπέλες.
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, δεν πρόλαβε να κάνει έφεση η Ιταλία εναντίον της απόφασης και έσπευσε ο ΣΥΡΙΖΑ δια του βουλευτή του Γρ. Ψαριανού να υποβάλει ερώτηση στη Βουλή προς την Υπουργό Παιδείας εάν προτίθεται να αποκαθηλώσει τις εικόνες και τα θρησκευτικά σύμβολα από τα ελληνικά σχολεία και να μετατρέψει σε προαιρετικές εκδηλώσεις την πρωινή προσευχή και τον συχνό (;) εκκλησιασμό και εκτός του ωρολογίου προγράμματος του σχολείου. Είναι να απορεί κανείς με τη σπουδή αυτού του κομματικού χώρου, ο οποίος βέβαια δεν εκφράζει όλη την Αριστερά – φαίνεται άλλωστε και από τα πρόσφατα ποσοστά του. Πάντως, η αγάπη του ειδικά για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι έκδηλη...
Ορισμένες ακόμη σκέψεις με αφορμή το ζήτημα της ανάρτησης εικόνων στις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας:
α) Πρέπει να είμαστε αρκετά επιφυλακτικοί όταν αναφερόμαστε στη σχέση που έχει η Ιταλία και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες με τις εκκλησιαστικές κοινότητες και την ηγεσία τους. Πέρα από τις ουσιώδεις κοινωνικές και εκπαιδευτικές διαφορές που υπάρχουν με την Ελλάδα, το σημαντικότερο είναι η διαφορά που υπάρχει μεταξύ Ορθοδοξίας, Ρωμαιοκαθολικισμού και Προτεσταντισμού. Όσοι γνωρίζουν στοιχειώδη θεολογία και εκκλησιαστική ιστορία, καταλαβαίνουν. Το κακό είναι ότι όσοι δεν γνωρίζουν, μιλάνε, γενικεύουν και αποπροσανατολίζουν.
β) Τίνος μη Ορθόδοξου μαθητή καταπιέζεται η συνείδησή του και καταστρατηγείται η ελευθερία του από τη θέα του προσώπου του Χριστού; Ο Χριστός αποτελεί ιερό πρόσωπο για το Ισλάμ μετά τον προφήτη Μωάμεθ, ακόμη και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τον κηρύττουν, αποτελεί ένα μύστη για τους Μασόνους. Για τους συνειδητοποιημένους άθρησκους, ο Χριστός αποτελεί σύμβολο αυταπάρνησης και αυτοθυσίας και η διδασκαλία του θεωρείται θεμελίωση του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης, της διαλεκτικότητας και της αγάπης. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση στην Ιταλία (Corriere della Sera – 8/11/2009), το 68% από όσους δεν πηγαίνουν ποτέ στην Εκκλησία, τάσσεται υπέρ της παρουσίας του σταυρού στις σχολικές αίθουσες.
γ) Στους μουσουλμάνους, που έχουμε πολλούς πλέον μαθητές, απαγορεύεται η απεικόνιση των ιερών προσώπων, άκουσα πρόσφατα από κάποιον που υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των μειονοτήτων στα σχολεία. Αν μπούμε σε τέτοιας μορφής προβληματισμό, μήπως να εφαρμόσουμε και όσα λέει το Κοράνι για την αντιμετώπιση των μη Μουσουλμάνων και για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και έναντι των ανδρών; Τι λένε οι κοινωνικοί αγωνιστές και υπερασπιστές της ανεκτικότητας για αυτά;
δ) Με τη λογική που ακολουθείται σχετικά με τις εικόνες στη σχολική τάξη, μήπως να μετονομαστούν τα σχολεία των δήμων Αγίας Βαρβάρας, Αγίων Δέκα και Αγίου Μύρωνα στο νομό Ηρακλείου; Πώς μπορεί ένας αλλόδοξος μαθητής να λέει ότι φοιτά σε ένα από αυτά; Ακόμη και η μνεία ή η ανάγνωση του ονόματός τους δεν αποτελεί εμπόδιο για τη διαμόρφωση ελεύθερης και δημοκρατικής συνείδησης;
ε) Τελικά, τα δικαιώματα της πλειοψηφίας ποιος θα τα υπερασπιστεί σε αυτή τη χώρα; Γιατί για όλα αυτά τα ζητήματα δεν γίνεται ένα δημοψήφισμα; Μήπως κάποιοι δεν τολμούν να το ζητήσουν και προσπαθούν με τη λογική του κλεφτοπόλεμου να πυροδοτούν καταστάσεις, που ποτέ δεν αποτέλεσαν πρόβλημα στην ιστορία της κοινωνικής και εκπαιδευτικής ζωής;
Οι κατά καιρούς ψευδο-προοδευτικοί δεν έχουν το θάρρος, την ευθύτητα και την ετοιμότητα να προκαλέσουν μία εκ βάθους σοβαρή συζήτηση επί όλων των πλευρών του θέματος της θεολογικής – εκκλησιαστικής και εθνικής – πατριωτικής προοπτικής της νεοελληνικής κοινωνίας, όχι ως ασφυκτικού εναγκαλισμού (όπως θέλουν να παρουσιάζουν τις δύο προοπτικές), αλλά ως δύο παράλληλες, γόνιμες και δημιουργικές δυνάμεις της ζωής. Πάντως, και τα δύο αυτά μεγέθη περιλαμβάνουν την αποδοχή και του μετανάστη και του αλλόδοξου. Η ειρήνη, η αλληλεγγύη, η συμφιλίωση και η αποδοχή της ετερότητας είναι δομικά στοιχεία και της ορθής θεολογίας και πίστης και του υγιούς πατριωτισμού. Να μην προσπαθούν κάποιοι λοιπόν με πυροτεχνήματα να φωτίσουν την ασέληνη νύχτα των ιδεολογικών τους αδιεξόδων και κομματικών τους αγκυλώσεων. Κρίμα, αλλά το κουτόχορτό τους δεν το τρώμε πλέον.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Της κατάληψης που βολεύει...(κάποιες φορές και για μικροκομματικά οφέλη)! Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «όποιος έχει το θράσος και τα μέσα κλείνει το δρόμο και κατεβάζει το γενικό διακόπτη του ρεύματος χωρίς ίχνος ντροπής ή κάποιας επίπτωσης» είναι από τα πρώτα που παπαγαλίζουν οι μαθητές μας. Προσωπικά, ως γονιός και ως εκπαιδευτικός αισθάνομαι ντροπή και θυμό για το «δικαίωμα» των καταλήψεων. - Θυμό που ξεκινώ να πάω στο σχολείο μου για μάθημα και γίνομαι άθελά μου μέρος μιας φαρσοκωμωδίας, καθώς δυο τρεις (συνήθως οι πλέον αδιάφοροι…) ήρθαν δέκα λεπτά νωρίτερα και με μια αλυσίδα έκλεισαν τις π…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος). -Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστ…

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

«Ρώσος γιατρός, χειρουργός και καθηγητής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Τασκένδης, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Σε όλη τη ζωή του δημοσίευσε σαράντα σπουδαία επιστημονικά έργα. Θεωρείται πρωτοπόρος στο ζήτημα της αναισθησίας πριν από μία χειρουργική επέμβαση. Σε ηλικία 33 ετών έκανε μια σημαντική τομή στην ιατρική επιστήμη. Επειδή η γενική αναισθησία ήταν πολύ επικίνδυνη – συχνά πιο επικίνδυνη από την ίδια την επέμβαση – εφάρμοζε μια δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας. Με αυτή του τη μέθοδο, πραγματοποίησε πάνω από 500 χειρουργικές επεμβάσεις με μεγάλη επιτυχία». Ο συνομιλητής μου είναι εντυπωσιασμένος. Συνεχίζω… «Τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία τότε τιμητική διάκριση της Ρωσίας. Μάλιστα τα χρήματα από το βραβείο τα μοίρασε σε φτωχούς». «Τέτοιους επιστήμονες και ανθρώπους χρειαζόμαστε και σήμερα», λέει με έκδηλο θαυμασμό ο συνομιλητής μου. «Πολεμήθηκε όμως έντονα από το καθεστώς και με δυσκολίες συνέχισε το επιστημονικό και ιατρικό του έργο». «Ε, τι περιμένεις; Όλοι οι μεγά…

Θεέ μου, είσαι άδικος….

Ήρθε με υφάκι ο μικρός, πήρε τα λεφτά που «του ανήκουν» (άκου θράσος το παλιόπαιδο) και την έκανε από το σπίτι του γέρου. Μόλις τα έφαγε όλα και έμεινε ταπί, μπροστά στο αδιέξοδο, πήρε την απόφαση να γυρίσει. Κι Εσύ εκεί, να τον περιμένεις. Γιατί; Τη ζωή του ήθελε να κάνει. Ας τα λουστεί τώρα.  Άσε που αυτό που έκανες ήταν αντιπαιδαγωγικό. Τον κακομαθαίνεις. Κι αν κάνει σε λίγο τα ίδια; Δίκιο είχε ο μεγάλος σου γιος και θύμωσε. Δεν είναι σωστό. Να έρχεται πίσω ο μικρός και να τα συγχωρείς όλα και να τον κάνεις πάλι γιο σου!! Ε, αυτό πάει πολύ….. Αλλά, πιο πολύ ήθελα, Θεέ μου, να σε ρωτήσω το εξής: Εκεί όπως τον έβλεπες να έρχεται δεν σου βγήκε μια δικαίωση, ένας θυμός; Δεν σου πέρασε από το μυαλό το «έρχεσαι, ε…. τώρα θα δεις, αχάριστε»; Δεν σου ήρθε να του τα πεις ένα χεράκι; Την ώρα που τον αγκάλιαζες, δεν σου βγήκε να τον στήσεις απέναντι και να του πεις με οργή, ως πατέρας θιγμένος και ζημιωμένος, «εμείς οι δυο πρέπει να πούμε δυο κουβεντούλες»; Εμένα δεν με βλέπεις κάτω από το σταυ…

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)
            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι: α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.) β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού. δ) …