Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αξιολόγηση στην παιδεία: Άντε να δούμε…




Υπάρχουν κάποιες έννοιες και αξιοκρατικές διαδικασίες που δεινοπαθούν από την κομματοκρατία, τον καιροσκοπισμό και την ιδιοτέλεια που παρασιτούν στην εκπαίδευση. Μια από αυτές είναι και η αξιολόγηση. Διαχρονικά, οι κόκκινοι συνδικαλιστές διαφωνούν πάντα με όλες τις ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας και για όλα. Φυσικά και με την αξιολόγηση. Η ΠΑΣΚ (ανεξάρτητη και αδέσμευτη παράταξη που όλως «τυχαία» πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ) διαφωνούσε με την αξιολόγηση στις γαλάζιες ημέρες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αφίσες και τα πανό με το σύνθημα «Όχι στην αξιολόγηση – χειραγώγηση»; Στις πράσινες ημέρες η αξιολόγηση μεταμορφώθηκε σε αναγκαιότητα. Η ΔΑΚΕ (ανεξάρτητη και αδέσμευτη παράταξη που όλως «τυχαία» πρόσκειται στη ΝΔ) λέει ότι όταν λέγαμε εμείς για αξιολόγηση εσείς διαφωνούσατε. Σειρά μας τώρα.
Στα πλαίσια είτε της ανασφάλειας και του φόβου είτε ενός άμετρου εγωισμού είτε με το πρόσχημα μιας ιδιότυπης εργασιακής ελευθερίας, αρκετοί συνάδελφοι απεχθάνονται την ιδέα ότι θα έρθει κάποιος απ’ έξω να δει και να ελέγξει πώς κάνουμε το έργο μας. Η αξιολόγηση όμως δεν είναι ανάκριση για να τη φοβόμαστε. Δεν είναι προσπάθεια υποβολής της δικής μας σοφίας και υποτίμησης του αξιολογούμενου. Δεν μπορεί πίσω από αυτή να κρύβονται δόλιες μεθοδεύσεις και ύπουλα σχέδια για να πλήξουν το σχολείο, τον εκπαιδευτικό και το μαθητή. Αν κάποιος υπουργός βλέπει έτσι την αξιολόγηση, είναι σε άλλο μήκος κύματος από αυτό που πραγματικά χρειάζεται το σχολείο και η κοινωνία.
Όταν βέβαια μιλάμε για αξιολόγηση στον εκπαιδευτικό χώρο δεν εννοούμε μόνο την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού.
α) Πρέπει να αξιολογείται από την εκπαιδευτική κοινότητα (καθηγητές, μαθητές, γονείς) συνεχώς το Υπουργείο με τους επικεφαλής του και να πηγαίνουν σπίτι τους, εάν δεν ανταποκρίνονται σωστά στα καθήκοντά τους. Και αυτό, ως στοιχειώδες δείγμα δημοκρατικής και ανθρώπινης ευσυνειδησίας, θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες να το επιδιώκουν από μόνοι τους, όταν βλέπουν τα αποτελέσματα της αναποτελεσματικότητάς τους. Και όχι η πλέον αποτυχημένη πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να επιβιώνει σε ανασχηματισμούς και αλλαξοπρωθυπουργίες.
β) Πρέπει να αξιολογείται ο εξοπλισμός του σχολείου (καταλληλότητα κτιρίου, αίθουσες διδασκαλίας, επάρκεια σε απαραίτητα και σύγχρονα μέσα) και οι υπεύθυνοι να φροντίσουν να είναι όλα σε άριστη κατάσταση και σε αξιοπρεπές για την παιδεία επίπεδο. Αλλιώς, οι κυρώσεις να έπονται. Μείζον ζήτημα φυσικά είναι και η σωστή διαχείριση των οικονομικών μέσων για την παιδεία και κάποια στιγμή οι πολίτες πρέπει να αντιδράσουν αποτελεσματικά για τις συνθήκες μάθησης των παιδιών τους.
Πριν πάμε στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού θεωρώ ότι το πλέον ουσιαστικό κομμάτι της είναι  η αυτοαξιολόγησή μας.
Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο πρότυπο από την ακεραιότητα, την ευσυνειδησία και την αρετή, όπως αυτές προβάλλονται από την παράδοσή μας. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γραμματεία, καθώς και τα κείμενα της χριστιανικής γραμματείας μάς δίνουν αρκετά ερεθίσματα και στο ευαίσθητο αυτό θέμα του ποιοι είμαστε και τι κάνουμε στο σχολείο. Κάποιοι από εμάς τα διδάσκουμε και στις τάξεις.
Ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτοαξιολόγησης, αναφέρω τη συμβουλή του μεγάλου αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου Πυθαγόρα του Σάμιου προς τους μαθητές του να μην επισκέπτεται ο ύπνος τα βλέφαρά τους, πριν απαντήσουν στα ερωτήματα: τι έκανα λάθος, τι είπα και τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα[1]. Εάν ακολουθούσαμε όλοι αυτή την υπόδειξη, ποιος αμφιβάλει ότι ο χώρος της παιδείας θα ήταν πολύ καλύτερος;


 



[1] Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, 8.22 (Πυθαγόρας): «Λέγεται παρεγγυάν αυτόν εκάστοτε τοις μαθηταίς τάδε λέγων εις τον οίκον εισιούσιν: πη παρέβην; Τι δε έρεξα; Τι δε μοι δέον ουκ ετελέσθη;»

Σχόλια

  1. Αγαπητέ Παναγιώτη,η παιδεία στην Ελλάδα όπως την διαχειρίζεται ο/η εκάστοτε υπουργός μου θυμίζει την παροιμία με τον κασιδιάρη όλοι παίρνουν μαθήματα κουρέματος αλλά τα αποτελέσματα είναι οικτρά για τον παραλήπτη..

    Ασημακόπουλος Γιώργος Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπέρ της αξιολόγησης ήμουν πάντα.

    Όποιος κάνει σωστά και ευσυνείδητα τη δουλειά του, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Εκτός ίσως αν δεν αρέσει απλώς η ...φάτσα του σε κάποιον αξιολογητή, ο οποίος μάλιστα όλο και κάποιο δικό του παιδί θα έχει να βολέψει.

    Γι'αυτό, το θέμα είναι ποιος θα αξιολογήσει ποιον, με ποια κριτήρια, για ποιον λόγο, με ποιον τρόπο και υπό ποιες συνθήκες.

    Αλλά επειδή στην Ελλάδα αξιοκρατία ΔΕΝ υπάρχει, νομίζω ότι μια "αξιολόγηση" όπως την θέλουν κάποιοι, θα είναι παρωδία (στην καλύτερη περίπτωση) και δεν θα έχει σαν αποτέλεσμα τίποτε θετικό ή ουσιαστικό.

    Ειδικά στους καιρούς αυτούς τους πονηρούς.
    Έφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά». Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «ό…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθη…

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «Iamanatheist, debateme». Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός». - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες; - Πώς είναι δυνατόν ένας …

Γιορτές και αργίες στο ελληνικό σχολείο

- «Τι ώρα τελειώνει η γιορτή;» - «Πόσες απουσίες θα πάρουμε;» Σε αυτά τα δύο απλά και αδιαλείπτως επαναλαμβανόμενα ερωτήματα φανερώνεται η κατάντια αυτού που στην εκπαιδευτική γλώσσα λέμε «σχολική εορτή». Μη βιαστείς, φίλε αναγνώστη, να σκεφτείς «υπάρχουν και εξαιρέσεις», γιατί και δίκιο έχεις αλλά και πίσω από αυτή τη λεκτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ μάταια προσπαθούμε να κρύψουμε τη γύμνια του βασιλιά. Για πάμε σε μερικά ενοχλητικά ερωτηματάκια… - Πόσοι συνάδελφοι δεν βρίσκουν ως ωραία ευκαιρία τον «χαμένο» χρόνο της σχολικής εορτής για να περάσουν απουσίες, να διεκπεραιώσουν γραφειοκρατικές διαδικασίες, να πιουν ένα καφέ με την ησυχία τους, βρε αδερφέ; - Πόσες φορές δεν στοιβάζουμε με το ζόρι, με φωνές και απειλές απρόθυμους και υπεράριθμους μαθητές σε χώρους ακατάλληλους (π.χ. με κακό φωτισμό και άθλια ακουστική) για να παρακολουθήσουν μια σχολική εορτή; - Πόσες φορές δεν έχουμε όλοι μας σκυλοβαρεθεί σε σχολικές εορτές μακρόσυρτες, κοινότοπες, άνευρες και μονότονες; - Πόσες φορές ακόμη θα …

Η πρώτη δήλωση της αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας για τα Θρησκευτικά

Δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες από την ορκωμοσία της κ. Σίας Αναγνωστοπούλου, ως αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας, και προέβη σε δηλώσεις στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο κόκκινο». Ήταν τόση η χαρά της να πει κάτι εναντίον του μαθήματος των Θρησκευτικών, καθώς είναι γνωστό ότι τα Θρησκευτικά αποτελούν την αιτία της κακοδαιμονίας της παιδείας. Είπε λοιπόν η Υπουργός ότι «δεν είναι δυνατόν να οφείλει να δηλώνει ο μαθητής σε δημόσιο έγγραφο το θρήσκευμά του (ή την ιδιότητα του άθεου), ώστε να εξασφαλίσει την απαλλαγή». Ήταν τόση η χαρά της να πει κάτι εναντίον του μαθήματος των Θρησκευτικών που δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει ότι η ισχύουσα εγκύκλιος Λοβέρδου (από 23.1.2015) αναφέρει ρητά ότι στην υπεύθυνη δήλωση «θα αναφέρεται ότι ο μαθητής δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και εξ αυτού επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο ανήκει, εκτός αν το επιθυμεί». Ασχετοσύνη ή πονηριά. Εδώ θα είμαστε…
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος). -Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστ…