Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημόσιο σχολείο και Πανελλήνιες εξετάσεις


Σου γράφω ως εκπαιδευτικός σε δημόσιο Λύκειο, αφού πρώτα υπηρέτησα τέσσερα χρόνια σε ιδιωτικό Λύκειο της Αθήνας και έχοντας συνάμα γνωρίσει καλά τη φροντιστηριακή λογική της εκπαίδευσης.
Συχνά πυκνά εμφανίζονται στα Μ.Μ.Ε. αναλύσεις για το πόσο επιβαρύνεται η κάθε οικογένεια που έχει παιδί στη Γ΄ Λυκείου από τα φροντιστήριά του. Τα νούμερα εντυπωσιακά, το συμπέρασμα για την έλλειψη της δωρεάν παιδείας μόνιμο.
Πέρα όμως από τα νούμερα, υπάρχουν ουσιαστικά ερωτήματα, τα οποία συχνά κρύβουμε κάτω από το χαλάκι επειδή χαλάνε λίγο τις καρδιές μας. Για πόσο ακόμη; Το «θηρίο» της παραπαιδείας είναι κάτι χειροπιαστό και όχι μία υπερβατική κατάρα.
- Οι καθηγητές δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.Με ποιο κριτήριο βγάζεις αυτό το συμπέρασμα; Και αν όντως ισχύει, τι έκανες εσύ γι’ αυτό; Αντέδρασες; Κινητοποιήθηκε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων ή παραμένει διακοσμητικό στοιχείο; Πήγες στο σχολείο για να απαιτήσεις στρίμωγμα του παιδιού σου; Πήγες να διαμαρτυρηθείς για τους παραφουσκωμένους βαθμούς που πήρε στο Α΄ τετράμηνο με το φόβο μήπως γράψει καλύτερα στις Πανελλήνιες; Μάλλον διαλαλούσες με καμάρι ότι «η Μαρία μου έβγαλε 19,4. Σίγουρη την έχουμε την ιατρική». Μήπως σε λίγο θα πας πλασματικά χαρτάκια γιατρών για να δικαιολογήσεις τις απουσίες του παιδιού σου (έως 115, μην ξεχαστείς…) επειδή τάχα ήταν άρρωστο για το σχολείο, αλλά υγιέστατο για το φροντιστήριο;
- Δυστυχώς, έτσι είναι ο δημόσιος τομέας.Ο εκπαιδευτικός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ που βάζει σφραγίδες και ταξινομεί χαρτιά, αλλά εργάζεται πάνω στο μυαλό, το χαρακτήρα και την ψυχή του παιδιού σου!! Οφείλεις να τον στηρίζεις και να απαιτείς από αυτόν. Βλέπεις αίσθημα ηττοπάθειας, απογοήτευσης ή βολέματος; Αντί να κουνάς το κεφάλι, μήπως θα έπρεπε να συμβάλεις ώστε να ξεπεραστεί; Θα σου πω και μια λέξη που την αποτάσσονται ορισμένοι θεσμικοί, αδικαιολόγητα και με αστεία επιχειρήματα: Αξιολόγηση!! Οφείλεις να την απαιτήσεις ώστε να μπει στα σχολεία ως μοχλός ανάδειξης προβλημάτων και επίλυσής τους, με βασικό της άξονα την αυτοαξιολόγηση.
- Το δημόσιο σχολείο δεν έχει καλή εικόνα.Αν εννοείς την εικόνα που δίνουν προς τα έξω κάποιοι επαγγελματίες συνδικαλιστές, έχεις δίκιο. Αλλά δεν είναι αυτό που βλέπεις το δημόσιο σχολείο, αλλά μια καρικατούρα. Η πολεμική αντιπαράθεση με όλους και για όλα, το μόνιμο «όχι», οι τεχνητές εντάσεις για κομματικά οφέλη, η αντίδραση ή το λούφαγμα ανάλογα με το αν κυβερνάμε εμείς ή οι άλλοι, τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα δημιουργούν απέχθεια και στην πλειοψηφία των εκπαιδευτικών. Ευτυχώς, και σε αρκετούς συνδικαλιστές.
- Πώς θα περάσει το παιδί χωρίς φροντιστήρια;Θα μετέτρεπα το ερώτημα «πώς θα περάσει το παιδί χωρίς διαρκή συστηματική μελέτη»; Έχεις την εντύπωση ότι στο σχολείο ή στα φροντιστηριακά μαθήματα γίνονται μαγικά; Εάν το πέρασμα του παιδιού σου από τα θρανία έως τώρα θύμιζε χαλαρή βόλτα στο πάρκο, τι νομίζεις ότι θα γίνει στη Γ΄ Λυκείου; Τι θα προλάβει να κάνει; Να καλύψει τα απύθμενα κενά ή να αφομοιώσει τις νέες γνώσεις; Εσύ ως γονιός ασχολήθηκες με τη σχολική πορεία του παιδιού σου από το νηπιαγωγείο ακόμη; Του συμπαραστάθηκες σε μαθησιακό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια μέχρι να φτάσει στη Γ΄ Λυκείου; Είσαι σε θέση να γνωρίζεις αν χρειάζεται κάποια εξωσχολική στήριξη;
- Εάν δεν πληρώσεις δεν μαθαίνεις.Αυτό το επιχείρημα ως κατάλοιπο ραγιαδισμού είναι από τα πλέον αστεία της νεοελληνικής μας μιζέριας. Αντιλαμβάνεσαι πως ίσως πληρώνεις αδρά ανθρώπους που από πλευράς παιδαγωγικής και επιστημονικής κατάρτισης υστερούν έναντι του καθηγητή του παιδιού σου στο δημόσιο σχολείο; Είσαι σε θέση να αξιολογήσεις σωστά τα εφόδια που παρέχονται στο παιδί σου από τους καθηγητές του δωρεάν; Αρκετοί από τους καθηγητές του δημοσίου σχολείου εργάζονταν φροντιστηριακά πριν διοριστούν. Τότε ήταν καλοί και τώρα χάλασαν; Κατανοείς ότι ορισμένοι κινδυνολογούν και παραφουσκώνουν τα πράγματα, συντηρώντας έτσι ένα μύθο γύρω από τις Πανελλήνιες εξετάσεις που σε αυτούς φουσκώνει τις τσέπες και σε σένα και το παιδί σου προκαλεί πανικό; Γνωρίζεις ότι η πληθώρα των μαθημάτων συχνά προκαλεί σύγχυση και υπερβολική κόπωση στο παιδί σου και είναι ανούσια καθώς δεν περισσεύει χρόνος για αφομοίωση της ύλης; Αντιλαμβάνεσαι εάν το παιδί σου πραγματικά ενδιαφέρεται για το Φροντιστήριο ή για την καφετέρια και το σουβλατζίδικο που υπάρχουν γύρω απ’ αυτό;

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό είναι ελάχιστη ένδειξη τιμής και ευχαριστίας στη νηπιαγωγό μου, τους δασκάλους και τους καθηγητές μου που συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να περάσω στο Πανεπιστήμιο στη σχολή της επιλογής μου, χωρίς να χρειαστώ ούτε μία ώρα φροντιστήριο (1993 – Γ΄ Δέσμη).

Σχόλια

  1. Mάλιστα... Φυσικά και θα συμφωνήσω και γω με όλα αυτά, τα έχω ζήσει από πρώτο χέρι και ως μαθήτρια και ως καθηγήτρια αργότερα.

    Ως μαθήτρια, ούσα τέκνο πολύτεκνης και φτωχής οικογένειας, δεν τέθηκε ποτέ θέμα να πάω φροντιστήριο. Αφενός γιατί πάντα διάβαζα μόνη μου κι αφετέρου γιατί δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα.

    Στην Γ'Λυκείου (Γ'δέσμη) είχα μια φιλόλογο στα Αρχαία (βασικό μάθημα, παρακαλώ), η οποία όχι μόνο τα'χε ξεχάσει, αλλά δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να διαβάσει και να προετοιμαστεί λιγάκι... Και καλά, όλους τους άλλους δεν τους ένοιαζε, επειδή πήγαιναν φροντιστήριο. Εγώ όμως που ποτέ μου δεν πήγα φροντιστήριο; (Εκτός από τα ξενόγλωσσα, στα οποία επίσης δεν θα πήγαινα αν υπήρχαν ξένες γλώσσες τότε στο Δημοτικό.)

    Το έχω παράπονο από 'κείνη την κατά τ'άλλα συμπαθή καθηγήτρια... (Και δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση.) Ούτε πρόσθετη διδακτική στήριξη ούτε τίποτα. Με μέτριο διάβασμα και πολύ χαλαρή, πήγα να δώσω πανελλαδικές. Και τα πήγα άριστα.

    Ευτυχώς που δεν πήγα τελικά φροντιστήριο, γιατί θα πίστωνα ίσως σ'αυτό την επιτυχία εκείνη, πράγμα που γίνεται σήμερα απ'τους περισσότερους. Ακριβώς όπως το λες, θαρρείς και γίνονται μαγικά! Πώς μπορούμε να μη βλέπουμε την πραγματικότητα;

    Ως καθηγήτρια και ειδικά πέρσι που έκανα ΠΔΣ, ήμουν αποφασισμένη να προσφέρω όσο περισσότερα μπορούσα στα παιδιά αυτά, στων οποίων τη θέση κάποτε βρέθηκα και γω, χωρίς να υπολογίσω χρόνο, κόπο ή χρήματα και υπό πολύ δύσκολες συνθήκες... (Σημειωτέον ότι είμαι ακόμη απλήρωτη.) Και το έκανα. Γιατί ήθελα να αποδείξω πρώτα σε μένα, ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά.

    Σαν εμένα είναι πολλοί βέβαια, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, όχι αρκετοί.

    Δεν ξέρω γιατί, βλέπω πάντως μεγάλη απογοήτευση από δασκάλους και καθηγητές... Λίγοι έχουν πλέον την όρεξη να τα δώσουν όλα. Δεν τους κατηγορώ κι εγώ απογοητεύομαι πολύ συχνά και δεν τα δίνω πάντα όλα. Αλλά κάνω συχνά την αυτοκριτική μου και νομίζω ότι αυτό είναι το κλειδί.

    Όταν κάνει ο καθένας μας την αυτοκριτική του, δεν έχει να φοβηθεί καμία αξιολόγηση. Είμαι υπέρ της φυσικά, αρκεί να γίνεται με τον σωστό τρόπο, απ'τους σωστούς ανθρώπους για τους σωστούς λόγους. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρη για το αν θα γίνει αυτό ποτέ στην Ελλάδα.

    Ίσως αυτή πάντως να'ναι μια καλή αρχή...
    Έφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kαι για να μη θεωρηθεί ότι κατηγορώ το δημόσιο σχολείο με την αναφορά μου σε 'κείνη τη φιλόλογο, θα αναφέρω και την περίπτωση μιας άλλης φιλολόγου στο ίδιο Λύκειο... Η οποία μάλιστα δεν επέλεξε να κάνει Αρχαία στη Γ'δέσμη, αν και είχε τα φόντα.

    Δεν μπορώ να ξέρω αν εξαρχής μπορούσε να ανταπεξέλθει γνωστικά στις απαιτήσεις των Αρχαίων δέσμης, το σίγουρο πάντως είναι ένα και το συζητούσαμε μεταξύ μας οι μαθητές.

    Η συγκεκριμένη διάβαζε πολύ. Μελετούσε στο σπίτι της, γιατί τους είχε πει, ότι δεν θα συγχωρούσε τον εαυτό της εάν της έκαναν μια ερώτηση οι μαθητές της και δεν μπορούσε να την απαντήσει. Κι απ'ό,τι μάθαινα, ήταν πάντα κατατοπιστική στις απαντήσεις της και προετοιμασμένη επαρκώς για το μάθημά της...

    Και έγινε κάτι που είναι πραγματικά μαγικό όταν συμβαίνει: κέρδισε τον σεβασμό μας! Για τον σωστό λόγο. Τον σεβασμό των μαθητών.

    Πολλές φορές την έχω φέρει έκτοτε στον νου μου.

    Νομίζω ότι ΟΛΟΙ μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Δεν υπάρχουν τόσο πολλές διάνοιες, υπάρχουν ωστόσο πολλοί που μέσα από τη δουλειά τους μπορούν να καταφέρουν απίστευτα πράγματα. Ακούμε κατά καιρούς κάποια λίγα σχολεία ανά την Ελλάδα, στα οποία αναδεικνύεται το έργο αυτών των καθηγητών και δασκάλων. Και πρώτοι απ'όλους τους στηρίζουν οι ίδιοι οι γονείς.

    Μας κόβουν τα πόδια όλα όσα συμβαίνουν, ειδικά στην Παιδεία, το ξέρω, δεν είμαι από άλλο πλανήτη.
    Ας κάνει ο καθένας μας ό,τι μπορεί καλύτερο όμως. Τότε θα μας πάρουν στα σοβαρά και οι γονείς και όλη η κοινωνία. Τότε θα πάρουν μια ιδέα για το τι θα πει δάσκαλος, καθηγητής και θα εκτιμήσουν την προσφορά μας.
    Έφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σωστά όλα... Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα παιδιά είναι η μοναξιά του σχοινοβάτη... Είμαι φιλόλογος γαλλικής γλώσσας, κάθε χρόνο σε άλλο σχολείο, σε αναζήτηση ωρών, σε αναζήτηση μαθητών, σε αναζήτηση αντικειμένου. Κατέθεσα και τα πτυχιοδιπλώματα μουσικής από ωδείο που κατέχω, μπας και συμπληρώσω ως κλ. ΤΕ 16 (οι ωδειακών προδιαγραφών καθηγητές μουσικής που δεν τελείωσαν ΑΕΙ). Τίποτε. Μου δόθηκε 3 χρόνια συνεχώς το μάθημα της ιστορίας. Το λάτρεψα. Κάθομαι και μελετώ ατελείωτες ώρες, προσφέρω ό,τι έχω στην ψυχή και το μυαλό μου, όμως έρχονται οι φιλόλογοι, άλλοι αδίκως (οι γενικοί αρχαιονεοελληνιστές, φιλοσοφικοψυχολόγοι), άλλοι δικαίως (οι απόφοιτοι ιστορίας - αρχαιολογίας) και διαμαρτύρονται, αμφισβητώντας με ακόμη και για τις ώρες που παίρνω για συμπλήρωση. Φτωχόπαιδο ήμουν ως μαθητής, από πολύτεκνη οικογένεια, φροντιστήριο γαλλικών έκανα επειδή από τη β' γυμνασίου δεν τα κατάφερνα με την δασκάλα του γυμνασίου μου (ημιθανής γραία, ημιμαθής έως αμαθής, με προτεταμένο το δασκαλίστικο δάχτυλό της, εν αφασία τελούσα). Άλλο φροντιστήριο πήγα στην Γ' Λυκείου (αρχαία - λατινικά). Δεν πέρασα φιλολογία ή νομική γιατί έγραψα χάλια (για τα δεδομένα του 1988) στην έκθεση. Ως καθηγητής δημόσιου σχολείου, έχω να θυμάμαι το γυμνάσιο και το ενιαίο λύκειο Δικαίων βορείου Έβρου, όπου πρωτοδιορίστηκα με δέσμευση δυσποσίτου. Χάρη και στους καλούς μου διευθυντές, έκανα πολλές ώρες ενισχυτικής αλλά και πρόσθετης διδακτικής στήριξης. Δυο μαθητές μου, ω του θαύματος και της ω της δύναμης του δημόσιου σχολείου, πέτυχαν στο Β1 του κρατικού πιστοποιητικού γλωσσομάθειας. Έκτοτε (2005), αυτό το έργο το ξανάδα μόνο σε εξωσχολικό ιδιαίτερο μάθημα, όπου δωρεάν, παρέδιδα μαθήματα σ' ένα άλλο φτωχόπαιδο, γόνο οικοδόμου και πωλήτριας, που σπουδάζοντας νομική, έβαλε ρότα για δημόσιο διεθνές δίκαιο και έτσι πριν λίγους μήνες πέτυχε στο Γ1 του ΚΠΓ. Από τη δουλειά μου στο σχολείο, παίρνω μόνο πίκρες, ή συμβατικά αδιάφορες συμπεριφορές... Σαν από αντίδραση, άρχισα τα τελευταία 4 χρόνια να αναλαμβάνω τις σχολικές γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου (κάθε χρόνο και τις δυο). Είναι η μόνη δημιουργική διέξοδος που βρήκα... Το χειρότερο είναι που πέρσι και φέτος, μας δίνουν κρατικά βιβλία γαλλικών, τα οποία είναι ό,τι πιο άχρηστο και ακατάλληλο για διδασκαλία ξένης γλώσσας... Ό,τι πιο αναποτελεσματικό μπορεί να σκεφτεί κανείς... Κουράστηκα παιδιά... Και δουλεύω μόλις 11 χρόνια (9 συντάξιμα λόγω 5ετούς θητείας ως αναπληρωτή)... Το δημόσιο σχολείο, έχει δύναμη μόνο υπό Κ.Σ. . Κι αυτές οι Κ.Σ. λιγοστεύουν όλο και πιο συχνά... Κι όταν υπάρχουν οργανωτικά, πρέπει κατόπιν να αντιμετωπίσεις την προκατάληψη των μαθητών... "Γαλλικά στο σχολείο... ας γελάσω, η ώρα του παιδιού"... Κι όμως, το υπουργείο μας, θεσμοθέτησε και θεσμό αριστείας... Τέλος πάντων... Αγάπησα πολύ τις θεολογικές σπουδές (είμαι τελειόφοιτος Θεολογίας), τη μουσική και την ιστορία... Προσπαθώ να νικήσω και την προκατάληψη των συχνά αδιάφορων συναδελφισσών μου (η αβάσταχτη ελαφρότητα των ξενόγλωσσων τσακίζει κόκκαλα). Ξεκίνησα πρότζεκτ, με κινηματογραφικές ταινίες ("Τα παιδιά της χορωδίας"). Άλλη προκατάληψη εκεί... Με τραγουδάκια και ταινίες θα μάθουν γράμματα τα παιδιά, και δη ξένη γλώσσα; Έχω μεράκι να ξεκινήσω μεταπτυχιακές σπουδές, πάνω στο έργο ανθρώπων που μου έμαθαν γράμματα... Η γαλλόφωνοι ρώσοι θεολόγοι της διασποράς της σχολής του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι καθώς και ο μέγας Χρήστος Γιανναράς, είναι στα ενδιαφέροντά μου... Ο Θεός βοηθός... Η αξιολόγηση κρύβει παγίδες αλλά είναι η μόνη μας ελπίδα τελικά. Καλά κουράγια σε όλους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΩΣ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΩΝ -ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ -ΜΑΘΗΤΕΥΣΑ -ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ -ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ-ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ..-ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ -ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΟΜΑΔΙΚΑ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ -ΑΡΑ..ΟΤΑΝ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΕΧΕΙ ΟΡΕΞΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ .ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ-ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΝ - Η ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΑΜΕ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΓΑΛΛΙΚΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ Η ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ....ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΧΕΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά». Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «ό…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθη…

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «Iamanatheist, debateme». Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός». - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες; - Πώς είναι δυνατόν ένας …

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)
            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι: α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.) β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού. δ) …