Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Το πήραμε το μήνυμα…». Υπάρχει επικοινωνία με τους πολιτικούς;


Πάνε κι αυτές οι εκλογές. Το μόνο που μας μένει είναι να ευχηθούμε να έχουν εκλεγεί οι καλύτεροι, γιατί ωραία και γλυκά είναι τα λόγια και οι υποσχέσεις. Σαν το μούστο. Να δούμε όμως αν θα μας βγει κρασί ή ξίδι.
1 στους 2 δεν ψήφισε ή ακύρωσε τη διαδικασία. Και επειδή το φαινόμενο ήταν πανελλαδικό, αυτό έγινε συνειδητά και με νόημα. Φίλε αναγνώστη, ούτε κι εγώ ψήφισα. Πρώτον, επειδή ψηφίζω στην απρόσωπη και αδιέξοδη χοάνη της πρωτεύουσας. Σταθμίζοντας, θεώρησα υπερβολικό κόστος τα εισιτήρια από την Κρήτη για εκεί και προσωπική ήττα να περιδιαβώ κομματικά γραφεία για το τζάμπα. Δεύτερον και πιο σημαντικό, πήρα στα σοβαρά τα υπονοούμενα των πολιτικών και τα ξεκάθαρα λόγια του πρωθυπουργού. Μόλις ψηφίσεις το πρόσωπο που θεωρείς άξιο να διοικήσει ένα δήμο ή μια περιφέρεια, ώστε να λύσει προβλήματα και να βοηθήσει στην ανάπτυξη, θα σε περιμένουν τα πράσινα, γαλάζια, κόκκινα και εμπριμέ κοράκια για να δουν τι μπορούν να αρπάξουν. Όπως κι έγινε. Ε, όχι ρε φίλε…
Κανένας δεν έχασε, όλοι νίκησαν, αυτοί που δεν εξελέγησαν ευχαριστούν και συγχαίρονται, αυτοί που εξελέγησαν ευχαριστούν. Ειλικρινά, τέτοιες ευχές και τόση χαρά είχαμε καιρό να δούμε. Το πήραν, λέει, το μήνυμα. Λες να πήραμε το ίδιο; Προσωπικά, είδα πέντε ανοιχτά δάχτυλα απέναντι σε ένα σάπιο κομματικό σύστημα της φλυαρίας, του ψεύδους και της κοροϊδίας. Οι πολιτικοί τι να είδαν; Η συντριπτική πλειοψηφία στην τηλεοπτική τους παρέλαση, αφού έκαναν μια σύντομη και αναγκαστική αναφορά στο ποσοστό της αποχής (δεν μπορούσαν κι αλλιώς…), βυθίζονταν πάλι στη νιρβάνα των βαθυστόχαστων πολιτικολογιών. Μας ζάλισαν με φλύαρους και επιτηδευμένους μονολόγους και με την ανούσια προβολή ενός πλαστού και πλαστικού κόσμου.
Οι εκλογές έφεραν στην επιφάνεια για άλλη μια φορά το ερώτημα της επικοινωνίας του λαού (κυρίαρχου, μην το ξεχνάμε) με τους πολιτικούς. Βαριά λέξη η επικοινωνία. Εμπεριέχει την γνωριμία, το διάλογο, το σεβασμό της άλλης άποψης, το αμφίδρομο του λόγου. Βασίζεται στη γνησιότητα, στο αίσθημα ασφάλειας, στην ελευθερία.
Κι εδώ ρωτάω. Μπορεί ο πρωθυπουργός της χώρας να πάει μόνος του σε μια λαϊκή, σε μια καφετέρια, σε μια γειτονιά χωρίς νωρίτερα να έχουν «αποστειρωθεί» οι χώροι αυτοί και χωρίς να παρακολουθούνται τα πάντα από εξακτινωμένους φουσκωτούς και ημέτερους; Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες του φαινομένου να προσέρχεται η υπουργός Παιδείας για να επικοινωνήσει με τους «συνεργάτες» εκπαιδευτικούς με τη συνοδεία αστυνομικής δύναμης. Το θέμα είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό και η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στη μια πλευρά. Απλά, μερικές φορές σκέφτομαι τι θα είχε γλιτώσει ο άτυχος Ιωάννης Καποδίστριας εάν δεν πήγαινε στον άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο ως απλός πιστός, αλλά στην επίσημη δοξολογία.
Το ζήτημα, βέβαια, της επικοινωνίας με τους πολιτικούς έχει πολλές προεκτάσεις. Θα αναφερθώ μόνο σε μια. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι εφαρμογές της έφεραν αλλαγή γενικά στον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων. Δεν θα μπορούσαν βέβαια οι πολιτικοί να μείνουν απ’ έξω. Δεν χρειάζεται πλέον να ξεροσταλιάζεις με το χαρτάκι έξω από το πολιτικό γραφείο, στείλε ένα mail. Ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ανοικτή διαβούλευση, η τεχνολογία μάς ενώνει κι εσύ συμμετέχεις στην διοίκηση του κράτους, αφού σε ακούμε και σε υπολογίζουμε. Δυστυχώς όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις η χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας γίνεται για τη δημιουργία ψευδαισθήσεων στους πολίτες και image στους κατόχους πολιτικούς.
Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα:
α) Ο πρωθυπουργός διατηρεί προσωπικό κόμβο επικοινωνίας, όπου αναφέρεται πως «ο παρών δίαυλος συνιστά, τρόπον τινά, ένα βήμα κατάθεσης απόψεων, αξιοποιώντας τη σχετική φόρμα επικοινωνίας. Η (sic) δίαυλος Επικοινωνίας παρέχει αποκλειστικά τη δυνατότητα κατάθεσης απόψεων και μόνο και δεν διαχειρίζεται μηνύματα εκτός αυτού του πεδίου». Δηλαδή, με άλλα λόγια πείτε μας τις απόψεις σας και μη ζητάτε ρουσφέτια. Σωστό!! Ή, πές μας εσύ επώνυμα τις θέσεις σου και ανώνυμα κάποιος εντεταλμένος μας θα σου απαντήσει τυπικά για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι σου απάντησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός και να κοιμηθείς γλυκά το βράδυ. Αυτό θα πει ειλικρινής επικοινωνία με τον πολίτη. Αυτό θα πει δεν περισσεύει κανείς και σας σέβομαι όλους.
Έστειλα κι εγώ κάποια μηνύματα προβληματισμού πάνω σε θέματα εκπαιδευτικά και πολιτικά. «Ευχαριστούμε για την επικοινωνία. Το μήνυμά σας θα διαβιβαστεί….». Ας μην φανταστώ πού. Κάποια στιγμή νευρίασα και στο τελευταίο μήνυμα έγραψα: «μην τυχόν και μου απαντήσετε στερεότυπα»!! Δεν μου απάντησαν καθόλου. Καλύτερα. Το μετάνιωσα όμως. Έπρεπε νωρίτερα να στείλω άλλο ένα μήνυμα και να ζητήσω να διορίσουν τον τρίχρονο γιο μου διευθύνοντα σύμβουλο στη ΔΕΗ.
Κύριοι διαχειριστές του περιώνυμου διαύλου, η ελληνική γλώσσα έχει συγκεκριμένο εννοιολογικό περιεχόμενο για τους όρους επικοινωνία και διάλογος. Ο δίαυλος (και όχι η δίαυλος) επικοινωνίας σημαίνει ουσιαστική ανταπόκριση. Δεν προλαβαίνετε; Καταργήστε τον. Δεν θα παρεξηγηθούμε. Δεν θέλετε; Αλλάξτε τον τίτλο. Ονομάστε τον: «Εσείς μας γράφετε κι εμείς δεν σας απαντάμε»!
β) Η υπουργός Παιδείας είναι πιο εξελιγμένη. Twitter, flickr, web tv και φυσικά λογαριασμό στην πιο διαδεδομένη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, το facebook. Ο τελευταίος τρόπος «επικοινωνίας» με τους πολίτες είναι αμεσότερος, ορατός σε όσους έχουν γενικά λογαριασμό στο facebook και για αυτό επικίνδυνος για τους πολιτικούς. Προσωπικά, αν και χρησιμοποιώ το facebook, δεν έχω κάνει το λάθος να ζητήσω να είμαι διαδικτυακός «φίλος» της κυρίας υπουργού. Η «φιλία» στο facebook είναι σίγουρα καταχρηστικός όρος, αλλά στο χέρι σου είναι να υπάρχει τουλάχιστον προσωπική γνωριμία ή αναζήτηση αυτής, γόνιμος διάλογος και προβληματισμός, ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και διαφωνιών.
Στο προφίλ της υπουργού παιδείας θα συναντήσεις - εκ μέρους των συνεργατών της προφανώς - ενημέρωση (ως δελτίο τύπου και ως μονόλογο χασμουρητού) πού πήγε, σε ποιο τηλεοπτικό κανάλι εμφανίστηκε και τι είπε. Στα σχόλια των «φίλων» θα βρεις καλημερίσματα, φιλοφρονήσεις, ακίνδυνες και light παρατηρήσεις, καθώς και αγωνιώδη ερωτήματα εκπαιδευτικών που αιωρούνται στη διαδικτυακή ατμόσφαιρα, αφού δεν υπάρχει κανένα προσωπικό σχόλιο της υπουργού στην οποία (υποτίθεται ότι) ανήκει το προφίλ. Αυτά όλα βέβαια διασώζονται, αφού φιλτραριστεί η παραγωγή των «φίλων», όπου συναντά κανείς και οξεία κριτική, απαξιωτικές εκφράσεις, ακόμη και υβρεολόγιο, αναγκαίο κακό όμως αφού «παίζεις» με το facebook. Εάν δεν προλάβουν οι διαχειριστές της σελίδας να τα διαγράψουν είναι ορατά σε οποιονδήποτε. Προσωπικά, διαφωνώ με τον υβριστικό τρόπο έκφρασης που εκδηλώνει απύθμενη έλλειψη παιδείας, τον ερμηνεύω όμως ως έκφραση απωθημένου που είναι η άλλη όψη της αυτοεπιβεβαιωτικής ηδονής που αισθάνεται κανείς όταν ο πολιτικός του σφίγγει το χέρι.
Πολλά τα τεχνολογικά μέσα για να μπουν οι πολιτικοί και τα λόγια τους στη ζωή μας, στο σπίτι μας, στα μάτια μας μπροστά και μέσα στο μυαλό μας. Η επικοινωνία όμως συνεχώς εκπαραθυρώνεται. Έχω την αίσθηση ότι ο σύγχρονος πολίτης φωνάζει (και με την αποχή του στις εκλογές) το παλιό τραγούδι του Αντώνη Βαρδή: «Μ’ ακούει κανείς»;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά». Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «ό…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθη…

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «Iamanatheist, debateme». Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός». - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες; - Πώς είναι δυνατόν ένας …

Γιορτές και αργίες στο ελληνικό σχολείο

- «Τι ώρα τελειώνει η γιορτή;» - «Πόσες απουσίες θα πάρουμε;» Σε αυτά τα δύο απλά και αδιαλείπτως επαναλαμβανόμενα ερωτήματα φανερώνεται η κατάντια αυτού που στην εκπαιδευτική γλώσσα λέμε «σχολική εορτή». Μη βιαστείς, φίλε αναγνώστη, να σκεφτείς «υπάρχουν και εξαιρέσεις», γιατί και δίκιο έχεις αλλά και πίσω από αυτή τη λεκτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ μάταια προσπαθούμε να κρύψουμε τη γύμνια του βασιλιά. Για πάμε σε μερικά ενοχλητικά ερωτηματάκια… - Πόσοι συνάδελφοι δεν βρίσκουν ως ωραία ευκαιρία τον «χαμένο» χρόνο της σχολικής εορτής για να περάσουν απουσίες, να διεκπεραιώσουν γραφειοκρατικές διαδικασίες, να πιουν ένα καφέ με την ησυχία τους, βρε αδερφέ; - Πόσες φορές δεν στοιβάζουμε με το ζόρι, με φωνές και απειλές απρόθυμους και υπεράριθμους μαθητές σε χώρους ακατάλληλους (π.χ. με κακό φωτισμό και άθλια ακουστική) για να παρακολουθήσουν μια σχολική εορτή; - Πόσες φορές δεν έχουμε όλοι μας σκυλοβαρεθεί σε σχολικές εορτές μακρόσυρτες, κοινότοπες, άνευρες και μονότονες; - Πόσες φορές ακόμη θα …

Η πρώτη δήλωση της αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας για τα Θρησκευτικά

Δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες από την ορκωμοσία της κ. Σίας Αναγνωστοπούλου, ως αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας, και προέβη σε δηλώσεις στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο κόκκινο». Ήταν τόση η χαρά της να πει κάτι εναντίον του μαθήματος των Θρησκευτικών, καθώς είναι γνωστό ότι τα Θρησκευτικά αποτελούν την αιτία της κακοδαιμονίας της παιδείας. Είπε λοιπόν η Υπουργός ότι «δεν είναι δυνατόν να οφείλει να δηλώνει ο μαθητής σε δημόσιο έγγραφο το θρήσκευμά του (ή την ιδιότητα του άθεου), ώστε να εξασφαλίσει την απαλλαγή». Ήταν τόση η χαρά της να πει κάτι εναντίον του μαθήματος των Θρησκευτικών που δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει ότι η ισχύουσα εγκύκλιος Λοβέρδου (από 23.1.2015) αναφέρει ρητά ότι στην υπεύθυνη δήλωση «θα αναφέρεται ότι ο μαθητής δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και εξ αυτού επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο ανήκει, εκτός αν το επιθυμεί». Ασχετοσύνη ή πονηριά. Εδώ θα είμαστε…
Παναγιώτης Ασημακόπουλος Θεολόγος καθηγητής

Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια….

- Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Να ψάχνουν μαζί με τον άστεγο και το φτωχό κάτι να φάει και κάτι να βάλει από πάνω του για να ζεσταθεί. Σε μια κοινωνία της οποίας η παγωμάρα και η ατσάλινη κυνικότητα υπερβαίνει το χειμωνιάτικο κρύο. Κι αυτοί εκεί, αθεράπευτα ιδεολόγοι και ρομαντικοί εκφραστές του μηνύματος του Χριστού, ενός άλλου Χριστιανισμού με κοινωνικό πρόσωπο και κρυστάλλινη αγάπη. Να τα δίνουν όλα για τους ενδεείς (Μ. Βασίλειος). Να στηρίζουν σκανδαλιστικά τους λεπρούς (Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος). Να τα βάζουν στα ίσια με την δυνατή και ανάλγητη κοσμική εξουσία για το φτωχικό μιας χήρας (Ιω. Χρυσόστομος). -Οι Τρεις Ιεράρχες στα σκουπίδια. Εκεί πετάνε τα ύπατα εκκλησιαστικά αξιώματα για να μην δημιουργηθεί σκάνδαλο (Γρηγόριος ο Θεολόγος). Εκεί πετάνε τον ύπουλο συμβιβασμό σε θεολογικά ζητήματα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια σε θέματα πίστης και ζωής της Εκκλησίας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους γράφουν τις αβροφροσύνες και τα δείπνα πολυτελείας με την εξουσία (Ιω. Χρυσόστ…