Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παιδεία: Η δημόσια διαβούλευση και το δημόσιο δούλεμα



Κοίτα να δεις που καθώς πληκτρολόγησα τον τίτλο, ο Η/Υ μού φανέρωσε ότι δεν υπάρχει για αυτόν η λέξη «διαβούλευση». Την υπογράμμισε με κόκκινο. Έλα ρε συ, Η/Υ… Αφού τη λέει συνέχεια η Υπουργός Παιδείας. Δεν ξέρει αυτή που έχει λύσεις για όλα και ξέρεις εσύ… Πάντως, για να ξέρεις φίλε αναγνώστη, τη λέξη «δούλεμα» ο Η/Υ την αναγνώρισε κανονικά. Άρα, υπάρχει και μεγαλουργεί.
Ένα πολύπαθο διδακτικό έτος μόλις τελείωσε. Δεν θυμάμαι – από τη θητεία μου στο σχολείο ως μαθητής και ως εκπαιδευτικός – τόσο πολύ δημόσιο δούλεμα από τόσο μικρούς ανθρώπους σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Όλοι οι υπουργοί ήθελαν να γραφτούν στην ιστορία για τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις τους, αλλά η νοοτροπία ότι όλα ήταν έως τώρα σκάρτα και με νεόκοπο μεσσιανικό προφίλ σαρώνουμε τα πάντα δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ με τέτοια ένταση τα τελευταία είκοσι χρόνια. Και αφού υπάρχει η «διαβούλευση» προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς οδηγούμε τις αλλαγές!!
Υπάρχει όμως ο συνδικαλισμός που προασπίζεται τα συμφέροντα του σχολείου και του εκπαιδευτικού, θα έλεγε ένας ωραίος αντίλογος. Όταν όμως έγραψα λίγες γραμμές παραπάνω για «μικρούς ανθρώπους» εννοούσα και τους κομματικά σκεπτόμενους και ενεργούντες συνδικαλιστές, τα φερέφωνα της εξουσίας και αυτούς που βάζουν το κομματικό συμφέρον και κόστος πάνω από τη γνήσια και ανιδιοτελή υπηρεσία της παιδείας. Σε όλο το διδακτικό έτος, φάνηκε μια ξέπνοη ΟΛΜΕ, έρμαιο των κομματικών παρατάξεων που την αποτελούν, ανίσχυρη να υψώσει ένα ξεκάθαρο λόγο, παρά μόνο βερμπαλιστικά, ανέξοδα και ακίνδυνα αναμασήματα. Να στηρίζει «ηθικά» το δίκαιο αγώνα των αναπληρωτών και να χαρίζει ωραία ευχολόγια. Πού και πού καλούσε σε καμιά ανεπαίσθητη απεργία, έτσι για να μας πει ότι υπάρχει. Γίνονταν πρωτόγνωρες σεισμικές δονήσεις στην παιδεία και η ΟΛΜΕ σκεφτόταν εάν θα συμμετέχει στη γενική απεργία της ΑΔΕΔΥ. Δεν είμαι υπέρ της αναταραχής στο χώρο της παιδείας ούτε υπέρ των πολυήμερων απεργιακών κινητοποιήσεων, εξαντλητικών για την τσέπη αυτών που συμμετέχουν και ανέξοδων για αυτούς που τις αποφασίζουν. Πιστεύω όμως ότι το σύνθημα «φαντασία στην εξουσία» πρέπει να το χωνέψουμε και ως «φαντασία στην αντίσταση κατά των αυθαιρεσιών της εξουσίας». Οι ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις συνδικαλιστών που αρνούνται (με λόγια και με έργα) τα κομματικά δεκανίκια, απλώς επιβεβαιώνουν την ανάγκη να γυρίσουμε την πλάτη στον κομματικό συνδικαλισμό, ο οποίος επίσης μας δουλεύει. Να πούμε όχι στην ξεθωριασμένη από τον πράσινο ήλιο ΟΛΜΕ, σε αυτήν που καψαλίστηκαν τα φτερά της από τη γαλάζια δάδα και που φρενάρει μονίμως με την κόκκινη άρνηση σε όλα.
Σχετικά με την εισηγήτρια της διαβούλευσης και τη μεγάλη πρωταγωνίστρια στο δημόσιο δούλεμα, δεν είναι τυχαίο ότι σε συζητήσεις εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων ακούγεται όλο και πιο έντονα το σλόγκαν ότι η προκάτοχος ψυχίατρος δεν ήταν τίποτε μπροστά στην κάτοχο μηχανικό. Κάτι ήξερε παραπάνω η γριά και πολυχρονούσε το σουλτάνο…
Βέβαια, τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο ζοφερά εάν η κυρία Άννα ρωτούσε και άκουγε και κανέναν σχετικό με την παιδεία, ακομμάτιστο και ανένταχτο κι όχι μόνο τα παπαγαλάκια της εξουσίας. Τα πράγματα θα ήταν καλύτερα εάν κοιτούσε γύρω της και όχι μόνο τον καθρέφτη που απαντά καταφατικά στο ερώτημα «εγώ δεν είμαι η μόνη που έχω τόσο προχωρημένο όραμα για την παιδεία;». Τα πράγματα θα ήταν καλύτερα εάν συζητούσε με τους εκπαιδευτικούς για τους οποίους λέει ότι είναι οι πρωταγωνιστές και χωρίς αυτούς δεν γίνεται τίποτε. Θα ήταν καλύτερα εάν συζητούσε με τους μαθητές που τους βάζει πάνω από όλα (ναι, βέβαια…) και τους γονείς τους. Αλήθεια, ήθελα να ήξερα… Όταν λέει αυτές τις ατάκες, δεν γελάει κανείς από τους παρατρεχάμενους; Τόσο αφιονισμένοι είναι επιτέλους;
Αλλά τι λέω… Ξέχασα…. Όλα τα θέτει σε δημόσια διαβούλευση πριν γίνουν νόμος. Φίλε αναγνώστη, εάν θέλεις, πίστεψέ το. Θες από περιέργεια, θες από μαζοχισμό, θες από ενδιαφέρον, το χειμώνα διάβασα περίπου τις μισές από τις χιλιάδες απόψεις εκπαιδευτικών, φορέων και πολιτών για τις προτάσεις που κατατέθηκαν προκειμένου να καταρτιστεί το πολυνομοσχέδιο. Η συντριπτική τους πλειοψηφία αντιδρούσε στο σχεδιασμό της αλλαγής του τρόπου προσλήψεων στο σχολείο. Δικαιούμαι να εικάσω ότι αυτή ήταν η θέση και όσων απόψεων δεν διάβασα. Το αποτέλεσμα; Το πολυνομοσχέδιο τα άλλαζε όλα, όπως είχε προαποφασίσει και προαναγγείλει η Υπουργός, αφού βέβαια έλαβε υπόψη της (!!!) τα αποτελέσματα της διαβούλευσης. Εγώ ένιωσα ηλίθιος. Εσύ;
Ήρθε τώρα να μας πει για το νέο Λύκειο. Τόνισε βέβαια, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι τίποτε δεν έχει αποφασιστεί. Αντιγράφω λοιπόν από τον ιστότοπό της: «Ένα νέο, αυτόνομο σχολείο, που έχει βεβαίως υποχρεωτική τη Λογοτεχνία και τη Νεοελληνική γλώσσα, μικρό αριθμό υποχρεωτικών μαθημάτων, με πολλές όμως ώρες…». Τελικά, είμαι τόσο χαζός; Μήπως είμαι τόσο αγράμματος που δεν καταλαβαίνω τι λέει; Αυτά δεν είναι προαποφασισμένες θέσεις; Από όλα τα παραπάνω, το νόημα για μένα είναι «ελάτε να συζητήσουμε για να ανακοινώσω όσα έχω ήδη αποφασίσει. Τη θέλω τη διαβούλευση για στάχτη στα μάτια, για να σας δουλέψω με το γάντι. Εντάξει κάποιοι θα το καταλάβετε, αλλά πάντα θα υπάρχουν τα σκυλάκια μου να με βγάλουν ασπροπρόσωπη. Τι λέτε; Θα συμμετέχετε στο νέο δούλεμα;»
Ως ταπεινός εκπαιδευτικός, που με πληρώνει το κράτος για να λέω την αλήθεια στους μαθητές μου, να τους μάθω να σκέφτονται ελεύθερα και να είναι αξιοπρεπείς, σας ρωτάω κυρία Υπουργέ:
- Γιατί αυτή η ευαισθησία για τη Λογοτεχνία και τη Νεοελληνική γλώσσα; Μήπως επειδή εσείς και το καρντάσι σας, η ειδική γραμματέας του Υπουργείου Θάλεια Δραγώνα, έχετε κατηγορηθεί για διεθνισμό, άκρατη υποστήριξη της αγγλικής γλώσσας, για το πλήγμα στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στους Έλληνες του εξωτερικού και για τη δίωξη της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου στη Θράκη;
- Ποιος επιστημονικός φορέας αποφάσισε λίγα υποχρεωτικά μαθήματα στο Λύκειο; Μήπως να μας τα πείτε για να μας λυθεί η απορία; Μήπως να μας βάλετε να αλληλοσφαχτούμε, υποστηρίζοντας ο καθένας το μάθημα που κάνει; Συγγνώμη για το θράσος, αλλά θέλω να ρωτήσω τι έχετε αποφασίσει μαζί με τους φωτισμένους, κρατικοδίαιτους και παχυλά αμειβόμενους συμβούλους σας για το μάθημα των Θρησκευτικών στο Λύκειο; Ξέρετε, αυτό το κατάλοιπο σκοταδισμού, το μηχανισμό παραγωγής θρησκόληπτων και προσηλύτων, που και μόνο στο άκουσμά του παραβιάζεται η ελεύθερη συνείδηση των μαθητών και με το οποίο διαφωνεί ο αψεγάδιαστος, ανοιχτόμυαλος και προοδευτικός Συνήγορος του Πολίτη…
- Μήπως πριν από όλες τις σχεδιαζόμενες δημόσιες διαβουλεύσεις να βάζατε σε δημόσια κριτική το έως τώρα έργο σας και να ζητούσατε την απάντηση στο ερώτημα εάν ο εκπαιδευτικός κόσμος, αλλά και όλοι οι πολίτες κρίνουν ότι πρέπει να παραμείνετε κι άλλο στο Υπουργείο Παιδείας; Έτσι, για να δούμε ποιος δια-δουλεύει ποιον….

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά». Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «ό…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθη…

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «Iamanatheist, debateme». Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός». - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες; - Πώς είναι δυνατόν ένας …

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)
            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι: α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.) β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού. δ) …