Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πόσο κοστίζει η Παιδεία;
Πόσο κοστίζει η παιδεία; Αρχίζουν σιγά σιγά να εμφανίζονται στα Μ.Μ.Ε. αναλύσεις «ειδικών» για το πόσο επιβαρύνεται η κάθε ελληνική οικογένεια που έχει παιδί στη Γ΄ Λυκείου από τα φροντιστήριά του. Τα νούμερα εντυπωσιακά, το συμπέρασμα για την έλλειψη της δωρεάν παιδείας μόνιμο.
Στην εφημερίδα «Το Βήμα» της 7ης Απριλίου δημοσιεύθηκε ένα κείμενο της συναδέλφου κυρίας Εριέττας Δεληγιάννη-Κώτση (φιλολόγου Λυκείου, διδάκτορος Αρχαιολογίας), με τίτλο «Ποιος είναι ο καλός καθηγητής της Γ΄ Λυκείου;» Δεν γνωρίζω προσωπικά τη συνάδελφο, αλλά χάρηκα πολύ που διάβασα ένα κείμενο με ζωντανό και ουσιαστικό λόγο, στηριγμένο στην πραγματικότητα, μακριά από τις συνθηματολογίες και τις κοινοτυπίες του ξύλινου και πολιτικάντικου λόγου των κομματικών συνδικαλιστικών παρατάξεων.
Με βάση τις δύο παραπάνω αφορμές, έχω να καταθέσω κάποιες σκέψεις. Κατ’ αρχάς, είναι λυπηρό που στη συντριπτική πλειοψηφία της νεοελληνικής κοινωνίας η παιδεία μεταφράζεται ως εκπαίδευση και το ρήμα «αξίζει» αντικαθίσταται από το «κοστίζει». Το «θηρίο» όμως της παραπαιδείας είναι κάτι χειροπιαστό και όχι μία υπερβατική κατάρα, την οποία ενίοτε επικαλούμαστε για να μπαλώσουμε άλλες τρύπες και να καλύψουμε υπαρκτά προβλήματα. Αν επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τα συστατικά του στοιχεία και τις γενεσιουργές αιτίες, κατά τη γνώμη μου, θα καταλήξουμε και σε κάποια – ενοχλητικά ίσως - ερωτήματα. Καλό θα είναι να απαντηθούν – και στο μικρόκοσμό μας και δημόσια – γιατί η σωστή αντιμετώπιση του δημόσιου σχολείου δεν θα έρθει ποτέ με υπουργικές αποφάσεις και με δελτία τύπου.
Η εκπαιδευτική διαδικασία, μας λένε τα βιβλία που αρκετοί από εμάς παπαγαλίσαμε για τον ΑΣΕΠ, πραγματώνεται με τους καθηγητές, τους γονείς και τους μαθητές. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
- Πόσοι συνάδελφοι δεν έχουν το αίσθημα της ηττοπάθειας, όταν μπαίνουν στην τάξη είτε επειδή κάνουν μάθημα που εξετάζεται σε πανελλαδικό επίπεδο και τα παιδιά τα ξέρουν από τα φροντιστήρια είτε επειδή κάνουν μάθημα Γενικής Παιδείας και λένε ότι δεν τους προσέχει κανείς; Μήπως και κάποιοι βολεύονται από αυτή την κατάσταση;
- Πόσοι συνάδελφοι πραγματικά πιστεύουν ότι οι μαθητές μπορούν να περάσουν στις Εξετάσεις με ό,τι τους παρέχει το Δημόσιο Σχολείο και η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, δωρεάν; Αξέχαστη θα μου μείνει μία περσινή εκπομπή στην ΕΤ3, όπου παρευρίσκονταν ο διευθυντής ενός Λυκείου της Θεσ/νίκης και οκτώ από τους μαθητές του που εκείνη τη χρονιά είχαν μπει στο Πανεπιστήμιο – και μάλιστα σε ζηλευτές σχολές (Ιατρική, Πολυτεχνείο, κ.α.) - χωρίς φροντιστηριακά μαθήματα. Οι πέντε από τους οκτώ ήταν αλλοδαποί. Η λεπτομέρεια; Ο διευθυντής ήταν παλιά μεγαλοφροντιστής και μπουχτισμένος από το σύστημα, διορίστηκε στη Μέση Εκπαίδευση, όπου τα έδωσε όλα…
- Με ποιο παιδαγωγικό κριτήριο μπαίνουν συνήθως οι βαθμοί των μαθητών της Γ’ Λυκείου; Μήπως τους περνάμε την αντίληψη του «κάτσε και θα αμοίβεσαι;»
- Γιατί ανεχόμαστε το νεοελληνικό παράδοξο να αρρωσταίνουν όλοι οι μαθητές της Γ’ Λυκείου πριν τις Πανελλαδικές και μάλιστα μέχρι το όριο των απουσιών τους (50 αδικαιολόγητες + 65 δικαιολογημένες = 115); Γιατί δεν καταγγέλλουμε την κατάντια των ιατρών που τους προμηθεύουν βεβαιώσεις για να δικαιολογήσουν συχνά 10 ολόκληρες ημέρες (65 απουσίες);
- Πόσες διδακτικές ώρες χάνονται από την αρχή του έτους με δική μας υπαιτιότητα (ανούσιες ενημερώσεις, συνεδριάσεις του Συλλόγου σε μη προβλεπόμενες ώρες, κ.α.); Ακόμη και η εγκύκλιος των προβλεπομένων περιπάτων και εκδρομών καταστρατηγείται συχνά και αναφορικά με τον αριθμό τους και με τις προϋποθέσεις πραγματοποίησής τους. Το τραγελαφικό στην ιστορία είναι ότι συχνά αυτοί που πρωτοστατούν σε ανούσιες απώλειες ωρών αρνούνται τον Εκκλησιασμό των μαθητών με το πρόσχημα της απώλειας ωρών. Ο Εκκλησιασμός, αν γίνει, συνήθως περιορίζεται σε μία ή δύο ώρες πριν από τα Χριστούγεννα και πριν από το Πάσχα. Επίσης, φυσικά δεν αποτελεί απώλεια ωρών ο εορτασμός των Εθνικών Επετείων, καθώς αποτελούν μέγιστο παιδευτικό αγαθό, εάν γίνει σωστά.
- Η συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις αποτελεί δικαίωμα του καθενός. Αν κάποιος συνάδελφος δεν απεργήσει, γιατί απαραίτητα είναι απεργοσπάστης, εγκάθετος, αναίσθητος και αποκλείεται το ενδεχόμενο για λόγους συνειδησιακούς να έβαλε πάνω από τις οικονομικές του διεκδικήσεις το ενδιαφέρον του να ολοκληρώσει την ύλη του προς όφελος των μαθητών του;
Ας πάμε στην περίπτωση των γονέων, που αποτελούν και τους χρηματοδότες της παραπαιδείας.
- Πόσοι γονείς είναι σε θέση να αξιολογήσουν σωστά τα εφόδια που παρέχονται στο παιδί τους από τους καθηγητές του Δημοσίου Σχολείου, δωρεάν;
- Πόσοι γονείς αντιλαμβάνονται πώς ίσως πληρώνουν αδρά ανθρώπους που από πλευράς παιδαγωγικής και επιστημονικής κατάρτισης είναι υποδεέστεροι του καθηγητή στο Δημόσιο Σχολείο ή στην Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη;
- Πόσοι γονείς αντιλαμβάνονται ότι ορισμένοι κινδυνολογούν και παραφουσκώνουν τα πράγματα, συντηρώντας έτσι ένα μύθο γύρω από τις Πανελλαδικές εξετάσεις που σε αυτούς φουσκώνει τις τσέπες και στους γονείς προκαλεί πανικό;
- Πόσοι γονείς αντιλαμβάνονται ότι η πληθώρα των μαθημάτων συχνά προκαλεί σύγχυση και υπερβολική κόπωση στο παιδί τους και είναι ανούσια καθώς δεν περισσεύει χρόνος για αφομοίωση της ύλης;
- Πόσοι γονείς αντιλαμβάνονται αν το παιδί τους πραγματικά ενδιαφέρεται για το Φροντιστήριο ή για την καφετέρια και το σουβλατζίδικο που υπάρχουν γύρω απ’ αυτό;
- Πόσοι γονείς ασχολήθηκαν με τη σχολική πορεία του παιδιού τους από το νηπιαγωγείο ακόμη, του συμπαραστάθηκαν σε σχολικό και μαθησιακό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια μέχρι να φτάσει στη Γ΄ Λυκείου και είναι σε θέση να γνωρίζουν αν χρειάζεται κάποια εξωσχολική στήριξη; Μήπως ορισμένοι δίνουν όλα αυτά τα χρήματα για να μην τους κατηγορήσει το παιδί τους και για να μην τους σχολιάσει η γειτονιά ως τσιγκούνηδες;
Για τους μαθητές ένα μόνο ερώτημα, καθώς ουσιαστικά είναι τα μεγαλύτερα θύματα σε αυτή την ιστορία. Το ερώτημα είναι και έκφραση αγανάκτησης, καθώς θυμάμαι τον εαυτό μου στη θέση τους πριν από 16 χρόνια με παρόμοιες – ίσως και πιο αντίξοες - συνθήκες (περίοδος Δεσμών, αν αυτό λέει κάτι σε κάποιους). Ακόμη χαίρομαι που δεν μπήκα στο «τρυπάκι»….
- Γιατί τρώτε και αναπαράγετε το παραμύθι πώς «αν δεν πληρώσεις, δεν μαθαίνεις»; Το Δημόσιο Σχολείο που απαξιώνεται θα αλλάξει αυτόματα, αν αλλάξει ο τρόπος που εσείς το αντιμετωπίζετε. Σίγουρα γνωρίζετε ότι το μεγαλύτερο μέρος της καλής σας επίδοσης βρίσκεται στα χέρια σας. Σε τελική ανάλυση, αν πάντα σας έλεγαν ότι χρειάζεστε κάποιον να σας λέει τι να κάνετε και να σας κρατάει από το χεράκι, φροντίστε να το αναθωρήσετε πριν το κάνει η ζωή για σας και σας ξαφνιάσει…

Σχόλια

  1. Παναγιώτη καλησπέρα!
    θα συμφωνήσω στα περισσότερα από τα ρητορικά ερωτήματα που γράφεις.
    Ωστόσο δυστυχώς και το θέμα της Παιδείας λειτουργεί με τους κανόνες της αγοράς. Προσφορά και ζήτηση.
    Όταν ο αριθμός των εισακτέων στις καθηγητικές σχολές παραμένει στα επίπεδα προ 20ετίας, ενώ οι ανάγκες είναι υποπολλαπλάσιες, φυσικό και επόμενο ειναι να συντηρείται αυτό το καθεστώς των Φροντιστηρίων και να υπάρχει αυτό το κλίμα στο Δημόσιο.
    Θα διαφωνήσω ως προς τον καταμερισμό των ευθυνών, οι οποίες κατ'εμέ είναι κύρια του κράτους και των επιλογών του.
    Το κρίμα είναι πως γενιές συνεχίζουν να καίγονται από την εγκληματική αμέλεια αυτών που διοικούν να κάνουν τα προφανή: Έλεγχος των πραγματικών αναγκών για καθηγητές και επιτέλους περισσότερα χρήματα, και σωστή κατανομή αυτών, για τη Παιδεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σχετικά με τα πανεπιστήμια:
    Τουλάχιστον το 50% των σχολών που λειτουργούν στην Ελλάδα χρειάζεται λουκέτο. Οι περισσότερες σχολές σήμερα στην Ελλάδα παρέχουν γνώσεις λυκειακού επιπέδου (αν όχι καθαρά εγκυκλοπαιδεικές γνώσεις) και οι φοιτητές βγαίνουν απ αυτά με άριστες γνώσεις στην κατανάλωση καφέ και τις παραλλαγές τάβλι.
    Το πανεπιστήμιο ΔΕΝ έχει σκοπό να "βγάζει" επαγγελματίες αλλά επιστήμονες που ΑΓΑΠΑΝΕ το αντικείμενό τους και δεν "έτυχαν" να μπούνε "κάπου"...
    Εδώ ερχόμαστε στο σύστημα εισαγωγής ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ. Και τι να γίνει; Όπως σε όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, αίτηση/συνέντευξη. Η απόδοση του μαθήτη καθ όλη την πορεία του αποτελεί τεκμήριο των ικανοτήτων / κλίσεων του και η συνέντευξη απόδειξη αυτών. Χωρίς άγχος, χωρίς υπερβολές. Και το σύστημα δουλέυει καλά...
    Μετά ερχόμαστε στα κόμπλεξ του Έλληνα γονιού που το παιδί του ντε και καλά πρέπει να γίνει καρδιοχειρουργός, στην απόλυτη απαξίωση της τεχνικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, στην παραπαιδεία που δίνει ψωμί σε πολύ κόσμο και κοσμάκι (να δείτε τι κρίση θα έρθει στην Ελλάδα αν αναβαθμιστεί η Δημόσια Παιδεία...)
    Η κουβέντα είναι μεγάλη και δυστυχώς ο χρόνος λίγος. Θα επανέλθω με περισσότερες σκέψεις επί του θέματος.

    -Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγχαρητήρια για τα επιστημονικότατα και πλήρως τεκμηριωμένα άρθρα σας, κύριε Ασημακόπουλε! Κι εγώ εκπαιδευτικός είμαι, στην Προσχολική Αγωγή και διακατέχομαι από τις ίδιες ανησυχίες και τους ίδιους προβληματισμούς με εσάς. Όμως, αν ο καθένας πράττει και αγωνίζεται για το καλύτερο από τη θέση που υπηρετεί και με όποιο τρόπο μπορεί, προσθέτοντας στους πνευματικούς πυλώνες της κοινωνίας μας το δικό του λιθαράκι, θέλω να ελπίζω πως δεν θα χαθούν όλα.... Τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν "οάσεις" στις οποίες στηρίζεται ο κόσμος ψάχνοντας την αλήθεια, τη γνησιότητα, την ανθρωπιά, την πίστη, αν θέλετε... Ότι αυτά τα λίγα παραδείγματα φωτεινών ανθρώπων μας δίνουν τα κίνητρα και ατσαλώνουν τη θέλησή μας να αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο καλύτερο... Ότι δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα πράττοντας κατά συνείδηση... Αντίθετα, νιώθουμε πιο γεμάτοι μέσα μας στη σκέψη πως δεν χανόμαστε στο ρεύμα της ομοιομορφίας και του "γκρίζου" χρώματος αλλά είμαστε ο εαυτός μας, με ονοματεπώνυμο, με συναισθήματα, με στόχους για ένα καλύτερο μέλλον κι όχι ένα ασήμαντο άτομο με έναν Αριθμό Μητρώου που καθοδηγείται και καταναλώνει...
    Συνεχίστε να μας παρέχετε την πνευματική σας τροφή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Έμμηνος ρύση και Θεία Κοινωνία

Να κάνω από την αρχή τρεις διευκρινίσεις: α) Το παρόν είναι άρθρο. Δεν διεκδικεί δάφνες ενδελεχούς θεολογικής μελέτης ή διδακτορικής διατριβής. β) Δεν υποκαθιστά ή υποσκελίζει σωματικούς και ψυχολογικούς παράγοντες που λαμβάνει υπόψη της κάθε γυναίκα, αλλά ούτε και την πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα, που (προφανώς) σταθμίζει και άλλα ζητήματα. (Βέβαια, είναι μεγάλη η συζήτηση για τις αρμοδιότητες και τα όρια των πνευματικών στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας των πνευματικών τους τέκνων…). γ) Αναφέρεται μόνο στο αν υπάρχουν ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ για τη Θεία Κοινωνία ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για την έμμηνο ρύση. Έχω κεφαλαία όλα τα γράμματα σε κάποιες λέξεις, γιατί ο Θεός να μας φυλάει από τις παρεξηγήσεις των θρήσκων. Δεν γίνεται όμως οι «ιδιωτικές θεολογίες» του καθενός να αντικαθιστούν την ανθρωπολογία και τη θεολογία της Εκκλησίας.
Παλαιά Διαθήκη Στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, υπάρχουν άφθονα εδάφια που αναφέρονται στην ακαθαρσία – αμαρτία τη…

Η ομιλία μου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (2013)

Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στις εθνικές επετείους είτε μυθικά στοιχεία είτε χαρακτηριστικά μνημοσύνου. Γι’ αυτό ίσως και δεν μας αγγίζουν αρκετά. Οι μεγάλοι δεν διδάσκονται από αυτές και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται. Σχεδόν όλοι οι νέοι αδιαφορούν για τους μύθους και τα πεθαμένα πράγματα και αρκετοί αντιμετωπίζουμε τις επετείους ως πέρα από εμάς, έξω από τη ζωή μας. Ίσως ως ευκαιρία ξεκούρασης και εκδρομής ή έστω ως ευκαιρία για μια ημέρα εθνικής ανάτασης. Αλλά ως εκεί. Τίποτε παραπέρα. Και κάπως έτσι, κάπου εκεί γεννιέται ο εθνικισμός από τη μια πλευρά και ο εθνομηδενισμός από την άλλη. Αποτέλεσμα και οι δυο της έλλειψης παιδείας και της ιστορικής συναίσθησης. Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μνημόσυνο. Ακόμη κι αν κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων έχουν πεθάνει είτε στο πεδίο της μάχης είτε στη διάρκεια των χρόνων έως σήμερα, οι αξίες και τα ιδανικά που υπηρέτησαν ζουν ακόμη. Και θα ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι με παιδεία και ήθος. Εξάλλου, αν ζούσαν οι αγ…

Απασφάλιση θεολόγου…

Γειά σας. Είμαι ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος, θεολόγος καθηγητής στο Λύκειο Γαζίου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είμαι 41 ετών, παντρεμένος με μια πραγματική ηρωίδα και έχουμε τρία παιδιά. Δεν είμαι χορτοφάγος, ούτε vegan. Δηλώνω χριστιανός αναρχικός, απεχθάνομαι τη βία και δεν έχω κατοικίδιο. Από μουσική ακούω τα πάντα (εκτός από hiphop), αλλά κυρίως τα ξένα που παίζουν στα club, βυζαντινή μουσική και καψουροτράγουδα. Δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω και κοιμάμαι από τις 11 το βράδυ. Δεν ανήκω στο θεολογικό σύνδεσμο Καιρός, δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν λιβανίζω κανέναν και ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά είναι οι μπάμιες. Άνετα θα με χαρακτήριζε κανείς τουλάχιστον ανισόρροπο. Γι’ αυτό το λόγο από εδώ και κάτω διαβάζετε με δική σας ευθύνη… Νέα προγράμματα σπουδών στα Θρησκευτικά. Μπουρλότοοοο!!! Εδώ και πέντε χρόνια γράφονται, δοκιμάζονται, διορθώνονται και, από το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, εφαρμόζονται. Με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, καθώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ήθελε να κάνει…

Η θλιβερή εικόνα των μαθητών της Γ΄ Λυκείου

Την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες, έχω αρκετό θυμό και θλίψη. Θα γράψω όμως αυτά ακριβώς που νιώθω. Χαιρετάς τους μαθητές σου που τελειώνουν τη Β΄ Λυκείου με την ευχή «Καλό καλοκαίρι» και το Σεπτέμβρη που τους ξαναβλέπεις, κάτι έχει χειμωνιάσει. Οι περισσότεροι μαθητές - αυτοί που ονομάζονται συνειδητοποιημένοι - έχουν το παγωμένο χαμόγελο της αμηχανίας, όταν τους ρωτήσεις πώς πέρασαν το καλοκαίρι τους. Με το θολό βλέμμα προσηλωμένο στις ημέρες του Μάη που θα κρίνουν τον κόσμο (τους). Κάποιοι έχουν ήδη μετρήσει πόσος καιρός (σε μήνες, εβδομάδες, ακόμη και ημέρες) απομένει μέχρι τότε. Στους δικούς μου τελειόφοιτους μαθητές προτείνω να θυμηθούν πώς άρχισαν το σχολικό τους ταξίδι. Να κάνουν και μια βόλτα στο παλιό τους νηπιαγωγείο. Χαρούμενα, ζωηρά παιδάκια με όρεξη για παιγνίδι και ανακαλύψεις. Πώς τελειώνουν; Κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, αγχωμένοι και με το «άντε να τελειώνουμε για να αρχίσουμε να ζούμε». Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκαν τη μάθηση; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ε…

Το «δικαίωμα» των καταλήψεων

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας το αυτονόητο, το νόμιμο και το λογικό αναμετράται στα ίσα με την κουτοπονηριά, την παρανομία και τη λαμογιά. Δεν χρειάζεται να μαντέψουμε ποιος νικάει. Και υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι πέντε δέκα νταήδες, θρασύδειλοι, βολεμένοι. Εξίσου υπεύθυνο είναι και το συντριπτικό ποσοστό των μελών μιας κοινωνίας που δεν άκουσαν, δεν είδαν, δεν κατάλαβαν. Της κοινωνίας του «τι σε νοιάζει εσένα;» και της κοινωνίας του «ωχ, αδερφέ, μη χώνεις τη μύτη σου για να μη βρεις κανένα μπελά». Σε μια τέτοια κοινωνία μεγαλώνουμε και διδάσκουμε παιδιά. Και ως έθιμο πλέον – αυτονόητο και αδιατάρακτο – κάθε φθινόπωρο στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας υλοποιείται το «δικαίωμα» της κατάληψης. Ε, ας το πούμε ξεκάθαρα πλέον. Δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα. Η κατάληψη οποιουδήποτε δημοσίου κτιρίου ή δρόμου, η απαγόρευση πρόσβασης σε δημόσια αγαθά είναι ενέργειες παράλογες, παράνομες και υποτιμητικές για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Βέβαια, το μάθημα «ό…

Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια…

Τα Θρησκευτικά αλλάζουν. Νέα Προγράμματα Σπουδών. Τα πρώτα μάλιστα σε σχέση με όλα τα άλλα μαθήματα. Αντιδράσεις, ενθουσιασμοί, μουδιάσματα. Άλλοι "εις το πυρ το εξώτερον", άλλοι "ναι μεν, αλλά", άλλοι "επιτέλους". Μεταξύ θεολόγων ειλικρίνεια; Σίγουρα; Πάμε… - Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν σταθήκαμε όλοι στο ύψος και στην ουσία της αποστολής μας. Ουκ ολίγοι – και μάλιστα μεγαλόσχημοι και με θέσεις – επιδόθηκαν σε ένα φαύλο κύκλο καταγγελιών, διχασμού και αλληλοφαγωμάρας. Άλλοι ανακάλυπταν παντού προδοσίες των ιερών και των οσίων και άλλοι έχτιζαν τη φήμη τους ως προχώ και updated. Το κοινό τους; Δεν είχαν διαβάσει αυτό που πολεμούσαν ή που εκμεταλλεύονταν.... - Δόθηκε αφορμή και χώρος στους κάθε λογής ΓΟΧ, ιδεοληπτικούς και περιφερόμενους του διαδικτύου να εκμεταλλευτούν και να διαστρεβλώσουν την έννοια «μάθημα των Θρησκευτικών». - Θυμηδία και οίκτος μόνο μπορεί να συνοδεύει σχόλια του τύπου «το 666 επιβάλει το νέο μάθημα των Θρησκευτικών» ή «ας τελειώνουμ…

Κύριε Υπουργέ, ελάτε να παίξουμε

Μπορεί κάποιος, διαβάζοντας μόνο τον τίτλο, να νομίσει ότι το άρθρο είναι περιπαικτικό. Όχι, όχι, καθόλου…. Εξάλλου, το παιδί και το παιγνίδι (ομόρριζα) είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις. «Θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι». Δεν μπορώ να υποθέσω εάν, την ώρα που έλεγε τα παραπάνω, ο υπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης είχε και τη χαρά που νιώθει κανείς, όταν ανεβάζει το αίμα του άλλου στο κεφάλι. Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, κύριε Υπουργέ, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει. - Έχουμε συνηθίσει από προκατόχους σας ότι όποιος θέλει να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, λέει και μια περισπούδαστη κοτσάνα για τα Θρησκευτικά. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος δεν παράγει έργο, μιλάει εναντίον των Θρησκευτικών για να πείσει τα απανταχού πρόβατα ότι έλυσε τα θέματα της παιδείας. - Έχουμε συνηθίσει ότι όποιος θέλει να πουλήσει δήθεν προοδευτισμό και αριστεροσύνη, υψώνει κορώνες (όχι βασιλικές…) κατά των Θρησκευτικών. Απλά αυτό που χρειάζεται στην κοινωνία μας είναι περισσότ…

Ποιοι μιλάνε (συνήθως….) για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο ιδεολογικών, διοικητικών και άλλων αντιπαραθέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αναζωπυρώθηκε το «ενδιαφέρον» για χάραξη γραμμής. Συνήθως αυτοί που μιλάνε (σε συνέδρια, βιβλία, άρθρα, στο διαδίκτυο, στο γυαλί και στη Βουλή…) σχετικά με το μάθημα είναι οι παρακάτω: Α) Καθηγητές Πανεπιστημίου: Αρκετοί από αυτούς έχουν από ελάχιστη έως καθόλου ιδέα για το τι όντα διαβιούν στη σχολική τάξη. Λάτρεις και πιστοί ακόλουθοι παιδαγωγικών θεωριών, διδακτικών αρχών και στόχων, μετά δυσκολίας ακούγονται ή διαβάζονται ύστερα από ένα δεκάλεπτο. Ευχαρίστως, παραχωρώ μια οποιαδήποτε τάξη μου για να διαπιστώσω κι εγώ πώς εφαρμόζονται όλα αυτά. Ίσως να είναι και η ετεροχρονισμένη εκδίκησή μου για το διάβασμα του αλήστου μνήμης ΑΣΕΠ. Τον τελευταίο καιρό στον κλάδο τους ευδοκιμεί και ένα άλλο είδος: αυτό του «βγάζουμε τα προσωπικά μας στην πλάτη του μαθήματος»…. Β) Επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί: Ορισμένοι από αυτούς έχουν μια ρομαντική ιδέα για το μάθη…

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «Iamanatheist, debateme». Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός». - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο; - Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες; - Πώς είναι δυνατόν ένας …

Περί παρελάσεων και άλλων δαιμονίων…

(Αδριανούπολη, 25 - 3 - 1922)
            Να εξηγηθώ για να …παρεξηγηθώ! Ο καθένας σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλει βλέπει και ό,τι θέλει καταλαβαίνει. Ως εκ φύσεως αντίθετος με τη στρατιωτική νοοτροπία και το μιλιταριστικό πνεύμα, στις μαθητικές παρελάσεις βλέπω τα κάτωθι: α) Τους μαθητές μου να βαδίζουν με χαμόγελο και ζωντάνια σε μία συμβολική εκδήλωση απόδοσης τιμών σε ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά (φιλοπατρία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, κ.λ.π.) β) Μικρούς και μεγάλους να καμαρώνουν μέσα στις ποικίλες, περίτεχνες και πολύχρωμες παραδοσιακές ενδυμασίες του τόπου μας. Στοιχείο πολιτισμού, λαογραφίας και ιστορίας, όπως συμβαίνει και σε αντίστοιχες παρελάσεις σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη. γ) Μικρές ψηφίδες ιστορίας και σεβασμού των συμβόλων, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της σημαίας, των τραγουδιών και των λόγων που ακούγονται. Στο χέρι εκπαιδευτικών και γονιών είναι να αξιοποιήσουμε σωστά τις ευκαιρίες και να αποφύγουμε τη σκοτεινιά του εθνικισμού. δ) …